فیلم Home Alone 1990

اگر بخواهید دقیق فکر کنید، خیلی خوب جواب نمی‌دهد، اما تا وقتی زیاد به آن فکر نکنید، «تنها در خانه» فیلم نسبتاً خوشایندی است. شخصیت دوست‌داشتنی چندانی ندارد و به‌راستی روحیه‌ای نیش‌دار دارد، اما گاهی همین طنین تند برای رفع خستگی در کریسمس لازم است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً توصیه می‌کنم یک بار ببینید. این فیلم را خیلی دوست دارم. وقتی فیلم اکران شد...

اگر بخواهید دقیق فکر کنید، خیلی خوب جواب نمی‌دهد، اما تا وقتی زیاد به آن فکر نکنید، «تنها در خانه» فیلم نسبتاً خوشایندی است. شخصیت دوست‌داشتنی چندانی ندارد و به‌راستی روحیه‌ای نیش‌دار دارد، اما گاهی همین طنین تند برای رفع خستگی در کریسمس لازم است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً توصیه می‌کنم یک بار ببینید. این فیلم را خیلی دوست دارم. وقتی فیلم اکران شد هشت‌ساله بودم. یادم می‌آید از کوین خیلی حسادت می‌کردم؛ دلم می‌خواست مثل او تنها در خانه بمانم و هر کاری دلم می‌خواست انجام بدهم. ۳۰ سال طول کشید تا بالاخره بنشینم و این فیلم را ببینم و واقعاً خوشحالم که این کار را کردم. معمولاً از فیلم‌های کودکانه خوشم نمی‌آید و تریلرهای آن زمان هم همیشه مرا منصرف می‌کردند، اما مکالی کالکین در نقش پسربچه‌ای که به‌طور اتفاقی در کریسمس در خانه تنها می‌ماند، واقعاً جذاب است. خانواده‌اش به پاریس رفته‌اند و او تنها در برابر توجهات ناخواستهٔ دو سارقِ ناکام (جو پِشی و دِنیل استرن) قرار می‌گیرد. در ابتدا کمی گیج و نگران است، اما سریع دستش گل می‌افتد و با استفاده از هر وسیله و ترفند (و حتی بعضی حیوانات خانگی) در خانهٔ بزرگ خانواده، جلوی نقشه‌های دزدان را می‌گیرد. همه‌چیز حول همان بچه می‌چرخد و فیلم در این زمینه موفق است. بخش‌های کمدی فیزیکی فیلم برای خنداندن طراحی شده‌اند، نه آسیب‌رساندن — هرچند نمایش‌هایی مثل سوختن سر با مشعل یا خوردن ضربهٔ اتو ممکن است در دنیای واقعی خطرناک باشند، اما در فیلم اغراق‌شده‌اند. این همان لذت فیلم است؛ داستانی به سبک لورل و هاردی در قالبی مدرن با پایانی که از پیش قابل حدس است. فیلم هدفی کمی جدی‌تر هم دارد: نشان دادن تنهایی — نه فقط برای «کوین» بلکه برای همسایهٔ سالخورده‌اش «مارلی» (رابرت بلوسام) — و آن صحنهٔ دل‌انگیز در هواپیما که مادر (کاترین اوهارا) متوجه می‌شود فقط در گاراژ را باز نمانده، به‌خوبی این حس را منتقل می‌کند. در پایان، موسیقی شناخته‌شده و درخشان جان ویلیامز همه چیز را به‌خوبی تکمیل می‌کند. ما این فیلم را بیش از بیست سال پیش دیده بودیم، اما به‌تازگی دوباره از کتابخانه قرض گرفتیم تا به چند دلیل ببینیم: اول اینکه ظاهراً فیلمی مناسب تعطیلات است و ما مجموعه‌ای از فیلم‌های تعطیلات را تماشا می‌کردیم، و دوم اینکه دوستی تازه حیوان خانگی‌اش را از دست داده بود و به فیلمی سبک نیاز داشت تا برای چند ساعت ذهنش را از غم منحرف کند. این فیلم همان خواسته را برآورده کرد. چند صحنهٔ واقعاً خنده‌دار دارد و محتوای اطراف آن صحنه‌ها هم تا حدی سرگرم‌کننده است. بازی گروهی خوب است. کاترین اوهارا نقش یک مادر را باورپذیر بازی می‌کند و من از همان زمانی که دنیل استرن را در سیتی اسلیکِرز دیدم که طرز کار VCR را نمی‌فهمید، از او خوشم می‌آمد. اگر مثل دوستم حساس هستید و تشخیص خشونت کارتونی از واقعیت برایتان دشوار است، لازم است چند بار نگاهتان را برگردانید. شاید جزو فیلم‌هایی نباشد که هر سال در فهرست تماشای تعطیلات ما قرار گیرد، اما خوشحالم امسال آن را در برنامه گذاشتیم.