مستند I Am Bolt 2016

صاعقه‌ای که از جامائیکا درخشید او را برای اولین بار در تلویزیون در المپیک پکن دیدم، سپس در لندن و بعد هم در ریو. وقتی در بازی‌های پکن با او آشنا شدم فکر می‌کردم یک قهرمان لحظه‌ای است، اما در المپیک لندن همه—from گزارشگران تا اهالی ورزش—انتظارات زیادی از او داشتند و او آنچه از او می‌خواستند را محقق کرد. در نهایت در ریو هم برای...

صاعقه‌ای که از جامائیکا درخشید او را برای اولین بار در تلویزیون در المپیک پکن دیدم، سپس در لندن و بعد هم در ریو. وقتی در بازی‌های پکن با او آشنا شدم فکر می‌کردم یک قهرمان لحظه‌ای است، اما در المپیک لندن همه—from گزارشگران تا اهالی ورزش—انتظارات زیادی از او داشتند و او آنچه از او می‌خواستند را محقق کرد. در نهایت در ریو هم برای آخرین بار تاریخ‌ساز شد. درباره سریع‌ترین مرد زنده، یوسین بولت حرف می‌زنم. خوش‌شانسیم که در این نسل به دنیا آمده‌ام تا چنین دستاوردی را شاهد باشم—اگر نه در استادیوم، حداقل از طریق پخش زنده. من ورزشکاران افسانه‌ای دیگری را هم دیده‌ام و بولت یکی از آن‌هاست. این دونده جامائیکایی مثل صاعقه‌ای بود که در سه دوره آخر المپیک تابستانی فرود آمد و تاریخ‌سازی کرد. در هر المپیک سه مدال طلا به‌دست آورد. حالا از پیست دور شده و زندگی عادی را می‌گذراند، اما فیلم تلاش دارد صعود و سلطنت او را در تقریباً پانزده سال دوران حرفه‌ای‌اش روایت کند. همه‌چیز از قهرمانی‌های جوانان در روزهای مدرسه شروع شد و از آن زمان یک لحظه هم به عقب نگاه نکرد؛ رکوردهایی گذاشت که دیگران باید به دنبال آن‌ها بدوند. او هنوز هم رکورد جهانی ۱۰۰ متر را با 9.58 ثانیه در اختیار دارد. با دیدن این موفقیت‌ها ممکن است انتظار داشته باشید مربی‌اش کسی شبیه شخصیت فیلم «ویپلش» باشد، اما دیدن مردی ساده در پشت صحنه، همراه با دوستی که بعدها مدیرش شد و دیگر اطرافیانش، برایم سورپرایزآور بود. نمی‌دانستم برای او مستندی ساخته‌اند؛ تنها یک هفته قبل از دیدن فیلم متوجه شدم. من چند مستند ورزشی خوب دیده‌ام، پس انتظار داشتم تصاویر و کلیپ‌های استثنایی و الهام‌بخشی ببیند. فیلم الهام‌بخش است و برای ورزشکاران جوانی که می‌خواهند در رشته‌شان بزرگ شوند مناسب است. اما راستش کمی ناامید شدم؛ این چیزی نبود که انتظار داشتم و بیشتر شبیه یک برنامه واقع‌نمایی بود. تقصیر را کامل نمی‌توانم به گردن سازندگان بیندازم؛ چون من بولت را به‌عنوان یک ورزشکار می‌شناختم اما شخص او، شخصیت و ویژگی‌هایش را نه. او آدمی سرگرم‌کننده و خوش‌مشرب است—واقعا انتظار چنین ویژگی‌ای را نداشتم. «از پکن تا لندن و اکنون ریو؛ یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ورزشی تمام دوران است.» او برای رسیدن به جایگاه کنونی سخت کار کرد، اما در عین حال بسیار شاد و خوش‌مشرب است. اگر او را به‌عنوان یک ورزشکار می‌شناسید، بیش از همه این نکته را درباره‌اش می‌آموزید. صحنه‌ای در فیلم که در آن یک فیلم‌بردار روی او برخورد می‌کند نشان می‌دهد که اصلاً عصبی نمی‌شود و خودش هم از موقعیت می‌خندد. در فیلم مصاحبه با نام‌های بزرگ دیگری از ورزش هم آمده که از دوستی و استعداد ویژه‌اش صحبت می‌کنند. از اینکه یکی از دوستان نزدیک و هم‌وطنش، کریستوفر هنری گییل، مصاحبه نشد، کمی ناراحت شدم؛ هر دو در یک نکته مشترک‌اند که «۳۳۳» است—اگر با هر دوی آن‌ها از طریق ورزش‌شان آشنایید، معنی‌اش را درک خواهید کرد. یکی از مشکلات اصلی فیلم کمبود تصاویر آرشیوی واقعی یا عکس‌های زندگی اوست. همه صحنه‌های داخل پیست به‌خوبی مرتب و آرشیوی هستند، اما بخش‌های دیگر عمدتاً برای فیلم بازسازی شده‌اند، از جمله مصاحبه‌ها. این بازسازی‌ها چندان طبیعی در داستان نمی‌نشینند. همچنین فیلم کمی خیلی روی جنبه‌های غیرورزشی زندگی او تمرکز کرده، اما کلاً خسته‌کننده نیست و دیدن چنین شخصیتی سرگرم‌کننده است. به همین دلیل با اینکه تقریباً دو ساعته است، کشدار به نظر نمی‌رسد. بعد از هر پیروزی او با آن ژست «صاعقه»ی معروفش جشن می‌گیرد؛ همان‌طور که نام و رکوردش گواهی می‌دهند، این ژست لحظه‌ای تعیین‌کننده است. با بازنشستگی او ممکن است تعداد مدال‌های جامائیکا در المپیک‌های آینده کاهش یابد، اما کشورش برای همیشه او را به یاد خواهد داشت. این یک مستند خوب است، اما می‌توانست عالی باشد. الان به ساخت یک فیلم سینمایی درباره او فکر می‌کنم و امیدوارم در آینده نزدیک چنین فیلمی ساخته شود. این مستند را توصیه می‌کنم، اما اگر از قبل او را خوب می‌شناسید توقع زیادی نداشته باشید؛ برای دیگران تأثیرگذاری‌اش بیشتر خواهد بود. ۷.۵/۱۰