فیلم Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi 1983

این فیلم آن‌قدرها هم بی‌ارزش نیست. پس از تازگیِ فیلم «جنگ ستارگان» (۱۹۷۷) و کمالِِ صنعت و روایت در «امپراتوری ضربه می‌زند» (۱۹۸۰)، «بازگشت جدای» طبعاً در مقایسه ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسید. این به‌معنای نبود طرفدارانی که این قسمت را به سه‌گانه اصلی ترجیح دهند نیست — همان‌طور که بسیاری چنین نظری دارند و هواداران جورج لوکاس هم نباید مشکلی با آن داشته باشند. با این حال از...

این فیلم آن‌قدرها هم بی‌ارزش نیست. پس از تازگیِ فیلم «جنگ ستارگان» (۱۹۷۷) و کمالِِ صنعت و روایت در «امپراتوری ضربه می‌زند» (۱۹۸۰)، «بازگشت جدای» طبعاً در مقایسه ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسید. این به‌معنای نبود طرفدارانی که این قسمت را به سه‌گانه اصلی ترجیح دهند نیست — همان‌طور که بسیاری چنین نظری دارند و هواداران جورج لوکاس هم نباید مشکلی با آن داشته باشند. با این حال از میان سه‌گانه، ضعیف‌ترین است. شخصیت‌هایی را که دوست‌شان داریم با شور و شوق اجرا کرده‌اند، اما اغلب نویسندگی‌شان سطحی‌ست و نقشِ فرعی به جلوه‌های ویژه داده شده؛ دلِ تیرهٔ داستان جای خود را به شوخی‌ها و فضاسازی‌های مصنوعی داده — همان موجودات پشمالو و کودکانه‌ای که با چوب و سنگ می‌جنگند (ای‌ووک‌ها). همچنین کششِ عاشقانه‌ای که در دو فیلم پیشین مشهود بود، در اینجا کمتر حس می‌شود. ما هان و لیا را دوست داریم چون عشق بینِ آن‌ها وجود دارد، اما جرقه‌ای که قبلاً بین‌شان بود کم‌رمق شده — و لوک هم، خب... با این حال، با وجود نواقص و انتقادات، «بازگشت جدای» هنوز هم فیلمی هیجان‌انگیز است؛ بودجهٔ فیلم روی پرده برای سرگرم‌کردن کودکان و بزرگسالانِ دارای کودک درون کار می‌کند. شخصیت‌ها و موجودات متنوعی وارد این دنیای شگفت‌انگیز می‌شوند و تأثیرگذار ظاهر می‌شوند: امپراتور، جابا که صحنه‌ربا است، رَنکور و سارلاک؛ تعقیب با موتورِ سرعت، شمشیرهای نوری و نبرد فضایی همواره اکشن را در جریان نگه می‌دارند — هرچند ممکن است پایان‌بندیِ بزرگ کمی ناامیدکننده باشد. در نهایت فیلم خالی از اشکال نیست، اما پایانِ این سه‌گانهٔ تأثیرگذار همچنان پُرقدرت است. 8/10 --- ماجراجویی فضایی مفرح، بامزه، خلاق و نمادین با گروه بازیگری درخشان «جنگ ستارگان ۶: بازگشت جدای» (۱۹۸۳) پایانِ موردانتظار سه‌گانهٔ اصلی بود که از فیلم پُرطرفدار ۱۹۷۷ آغاز شد. سه‌گانه داستانی حماسی اما ساده‌پرداز از یک امپراتوری شرور و دلیرانِ نجیبی است که جرات مبارزه با آن را دارند. بازیگران اصلی شامل مارک همیل (لوک اسکای‌واکر)، هریسون فورد (هان سولو)، کری فیشر (پرنسس لیا)، بیلی دی ویلیامز (لندو کالریسیان)، الک گینز (ابو-وان کنوبی)، ایان مک‌د‌یریمد (امپراتور) و همچنین صدای جیمز ارل جونز (دارث ویدر) و فرانک اوز (یوگا) هستند. این فیلم سرگرم‌کننده و پُر از ایده است و با بازیگران برجسته، لطافتی شیرین نیز به خود گرفته است. هرچند من به علمی‌تخیلیِ بزرگسالانه‌ترِ سری «پیشتازان فضا» تمایل دارم، نمی‌توانم انکار کنم که فانتزی فضایی «جنگ ستارگان» همیشه چند ساعت سرگرمی دلچسب می‌آورد. در این قسمت کم و بیش اکشن علمی‌تخیلی زیاد، شخصیت‌های کارتونی‌وار، صحنه‌های چشم‌گیر، لباس اغواکنندهٔ کری فیشر در بهترین فرمش، سفینه‌ها، موجودات بیگانه و صحنه‌های جنگلیِ فوق‌العاده (فیلم‌برداری‌شده در سرخ‌درختان شمال کالیفرنیا) دیده می‌شود. فورد و ویلیامز در بهترین حالت کاریزماتیک خود هستند. حتی مارک همیلِ کمتر مطرح هم به‌عنوان قهرمان نوجوان می‌درخشد و پروندهٔ دارث ویدر قابل‌توجه است. به‌علاوه آر.دی.دی-تو، سی-تری‌پی‌او و چیوباگا هم حضور دارند. مدت زمان فیلم: ۲ ساعت و ۱۱ دقیقه. ارزیابی: B --- قابل بحث است که از نظر مقایسه‌ای ضعیف‌ترین قسمتِ سه‌گانهٔ اصلی باشد، اما «بازگشت جدای» هنوز هم فیلمی عالی‌ست! مارک همیل، هریسون فورد و کری فیشر همچنان مثلثی بسیار لذت‌بخش را شکل می‌دهند. بخشی از داستان برایم شبیه به «جنگ ستارگان» ۱۹۷۷ آمد — به‌خاطر قضایای ستارهٔ مرگ — اما در مجموع بدون تردید از ۱۳۵ دقیقهٔ فیلم لذت بردم. موسیقی دوباره عالی‌ست و مجموعهٔ جدید شخصیت‌ها هم جذاب‌اند. چند صحنهٔ به‌یادماندنی در فیلم هست و دیدنِ اینکه مجموعهٔ اول‌ فیلم‌ها چطور شایسته‌وار به پایان می‌رسد لذت‌بخش است. کنجکاوم ببینم پیش‌درآمدها به چه سمت و سویی می‌روند؛ امیدوارم همچنان سطح بالا را حفظ کنند. --- این سومین فیلم از مجموعهٔ اصلی «جنگ ستارگان» احتمالاً برای من ضعیف‌ترین است. شاید به‌خاطرِ نگارش نه‌چندان محکم، اما بیشتر به این دلیل که ای‌ووک‌ها همه‌چیز را در اختیار می‌گیرند و واقعاً آزاردهنده و بچگونه‌اند. آنچه می‌توانست مبارزهٔ نهایی نیروهای شرور علیه اتحاد شورشیان را به تصویر بکشد، تبدیل شد به یک دعوای اسباب‌بازی‌وار مثل کارتون‌های لورل و هاردی — داستان بچگانه و سطحی شد. با این همه فیلم از نظر بصری عالی‌ست و در ساعت اول تهدید و تنوعِ کافی دارد که ارزش دیدن تا پایان را داشته باشد، هرچند پایان‌بندی برای من نهایت ناامیدی بود.