فیلم The Mill and the Cross 2011

فیلم «آسیاب و صلیب» یکی از بهترین بیوپیک‌ها درباره یک نقاش — یا به عبارت کلی‌تر، هر هنرمندی — است، چون کمتر به زندگی شخصی نقاش می‌پردازد و بیشتر متوجه اثر اوست؛ یعنی می‌داند «چه» و «چگونه» مهم‌تر از «چه‌کسی» است. این بدان معنا نیست که خالق اهمیتی ندارد؛ منظورم این است که زندگی‌نامهٔ هر هنرمند در آثارش ثبت شده است (و به همین دلیل، همان‌طور...

فیلم «آسیاب و صلیب» یکی از بهترین بیوپیک‌ها درباره یک نقاش — یا به عبارت کلی‌تر، هر هنرمندی — است، چون کمتر به زندگی شخصی نقاش می‌پردازد و بیشتر متوجه اثر اوست؛ یعنی می‌داند «چه» و «چگونه» مهم‌تر از «چه‌کسی» است. این بدان معنا نیست که خالق اهمیتی ندارد؛ منظورم این است که زندگی‌نامهٔ هر هنرمند در آثارش ثبت شده است (و به همین دلیل، همان‌طور که همیشه می‌گویم، از شنیدن آهنگ‌های «Rocket Man» و «Bohemian Rhapsody» درباره التون جان یا فردی مرکوری بیش‌تر می‌آموزیم تا از تماشای فیلم‌های Rocketman و Bohemian Rhapsody). این فیلم که لهخ ماژفسکی آن را نوشته و کارگردانی کرده، به‌طرز قابل تحسینی به زیبایی‌شناسی پیتر بروگلِ بزرگ وفادار است، اما دید هنرمند را مصادره نمی‌کند تا داستانی عجیب و به‌اصطلاح «تاریخ مخفی» ارائه دهد که بیشتر محصول خیال‌پردازی بیماری‌گونهٔ سازنده باشد تا واقعیت تاریخی؛ برخلاف فیلم‌هایی مثل Nightwatching، Loving Vincent یا At Eternity's Gate که هرچند از نظر بصری چشمگیرند و بازی‌های خوبی دارند، اما در نهایت صرفاً ابزارهایی برای نظریه‌های توطئه‌وار کارگردانان‌شان هستند — زیاد حرف می‌زنند ولی چیز زیادی برای گفتن ندارند. در مقابل، «آسیاب و صلیب» کم سخن می‌گوید اما مملو از معناست. از میان ده‌ها شخصیت، تنها سه نفر دیالوگ‌های قابل‌توجهی دارند؛ به‌ویژه بروگل (روتگر هاور) که مونولوگ‌هایش توضیحی قانع‌کننده، منطقی و مستقیم درباره ساختار و نمادپردازی تابلو «رژه به کالواری» ارائه می‌دهد. در همین حال، باریتون پرطنین مایکل یورک زمینهٔ سیاسی و اجتماعی نقاشی را فراهم می‌آورد.