فیلم Truman 2015

صرفِ آخرین اوقاتی با کیفیت با یک دوست قدیمی شرح کلی داستان در چند خط کار سختی نیست، اما صحنه‌به‌صحنه فیلم وارد سطوح متفاوتی می‌شود. قصه‌ای بسیار معمولی که در کمتر از یک هفته رخ می‌دهد، اما به‌طرز ملایمی توجه‌تان را جلب می‌کند. فیلمی متعادل و کامل. باید بگویم این چیزی نبود که انتظار داشتم، اما همان کیفیت را به شیوه‌ای متفاوت ارائه داد. فیلم ما...

صرفِ آخرین اوقاتی با کیفیت با یک دوست قدیمی شرح کلی داستان در چند خط کار سختی نیست، اما صحنه‌به‌صحنه فیلم وارد سطوح متفاوتی می‌شود. قصه‌ای بسیار معمولی که در کمتر از یک هفته رخ می‌دهد، اما به‌طرز ملایمی توجه‌تان را جلب می‌کند. فیلمی متعادل و کامل. باید بگویم این چیزی نبود که انتظار داشتم، اما همان کیفیت را به شیوه‌ای متفاوت ارائه داد. فیلم ما را به لوکیشن‌های مختلف می‌برد تا مفهوم را تقویت کند و نشان دهد مردم واقعی در دنیای واقعی در زمان پریشانی چگونه رفتار می‌کنند. از فیلمنامه نسبتاً غنی و کیفیت کلی تولید خوشم آمد. فیلم ریتمی بسیار کند دارد و قطعاً نیاز به صبر برای تماشا دارد. با یک محله‌ی برفی در کانادا آغاز می‌شود و خیلی زود دنبال مردی میان‌سال به نام توماس می‌رود که از خانواده‌اش خداحافظی می‌کند تا سوار هواپیما به مادرید شود و با دوست قدیمی‌اش جولیان دیدار کند. این دیدار غیرمنتظره فرصتی می‌دهد تا جولیان، که پدری مجرد است، درباره برنامه‌های آینده، به‌ویژه برای سگ دوست‌داشتنی‌اش ترومن، از ته قلب حرف بزند. باقی فیلم با دنبال کردن این دو، به مرور برخی نکات ناگفته درباره‌ی هر یک را آشکار می‌کند. نام فیلم اسم سگ بود. زمان زیادی طول کشید تا بفهمم چرا این نام مهم است و چگونه اهمیتش در پایان کاملاً معنا پیدا می‌کند. این همان بخشی بود که من را جذب کرد؛ فکر می‌کنم بهترین روش برای جمع‌بندی بود. من از این نوع سوژه‌ها خوشم می‌آید؛ جایی که بخش نرم‌تر احساسی‌ام باز می‌شود و عمق شخصیت‌ها یا قصه را حس می‌کنم. با این حال، فیلم آن حسِ سوزناک و گریه‌آور را که انتظار داشتم یا شاید باید داشت، ایجاد نکرد. «مردم نمی‌دانند به من چه بگویند. آن‌ها بوی مرگ را می‌شنوند و می‌ترسند.» روایت دیگری که بر دوستی در کانون توجه تمرکز دارد. شاید قصه حولِ پرسه‌زدنِ چهار روزه‌ی دو دوست شکل گرفته باشد، اما مسائل خانوادگی، به‌ویژه رابطه پدر و پسر را هم پوشش می‌دهد — هرچند برای مدت کوتاه اما با شدت. فیلم در ابتدا زمان زیادی را می‌گیرد، اما نیمه‌ی دوم وقتی که با شخصیت‌ها انس می‌گیرید و داستان به اندازه کافی پیش‌روی کرده، بسیار جذاب می‌شود. فیلم کمتر خنده‌دار اما معنادارتر از آنچه فکر می‌کردم بود. شوخی‌ها تیره و تلخ‌اند و متأسفانه حتی لبخند کوچکی هم کم پیش می‌آید. منبع اصلیِ طنز، اختلاف نظرات بین دوستان و دعواهای ناشی از آن بود، اما در پایان با بالغ‌شدن شخصیت‌ها و درک متقابل، اختلافات به سوی عادی شدن بازگشت. پس برچسب «کمدی» تنها یک برچسب است؛ اما موضوعِ فیلم در طول پیشروی تا دقیقه‌های پایانی کاملاً جذاب است. با این حال، از صحنهٔ جنسی‌ای که ناهمگام با بقیهٔ داستان ظاهر شد، ناراحت شدم — وقتی همه‌چیز روان پیش می‌رفت، این صحنه از ناکجا ظاهر شد و مثل یک پیچش نابجا در داستان به نظر آمد؛ کاملاً نامناسب بود. آن تقریباً ۱۰۰ ثانیه باعث شد درجه‌بندی فیلم از PG-13 به R میل کند، هرچند برهنگیِ شدید در کار نبود. بازی‌ها ساده اما استثنائی‌اند، به‌ویژه بازی دو بازیگر اصلی از جمله ریکاردو دارین. و سگ نقش عنوان را هم نباید فراموش کرد، هرچند متأسفانه زمان حضور او در فیلم کوتاه بود. واضح است که این فیلم برای همه تماشاگران طراحی نشده و ممکن است برخی را راضی نکند، به‌ویژه به‌خاطر ارائه کند و نبود موسیقی پس‌زمینهٔ پرشور. بنابراین پیشنهاد می‌کنم پیش از تماشا بدانید فیلم چه چیزی ارائه می‌دهد و چه انتظاری از آن دارید. در کل، ارزش یک بار دیدن را دارد. ۷/۱۰