فیلم The Count of Monte Cristo 2002

داستانی فوق‌العاده که به شکل قابل‌توجهی اقتباس شده است. وقتی هالیوود در یافتن ایده‌های تازه برای آثار ماجراجویانه به مشکل می‌خورد، گاهی سراغ نویسنده‌ای مثل الکساندر دوما پدر می‌رود — نویسنده «سه تفنگدار»، «مرد با ماسک آهنین» و «کنت مونت‌کریستو» — که البته اشکالی ندارد مشروط بر اینکه اقتباس با دقت و احترام انجام شود. وقتی اعلام شد کوین رینولدز، کارگردان «واتِروُرلد»، قرار است نسخه جدید...

داستانی فوق‌العاده که به شکل قابل‌توجهی اقتباس شده است. وقتی هالیوود در یافتن ایده‌های تازه برای آثار ماجراجویانه به مشکل می‌خورد، گاهی سراغ نویسنده‌ای مثل الکساندر دوما پدر می‌رود — نویسنده «سه تفنگدار»، «مرد با ماسک آهنین» و «کنت مونت‌کریستو» — که البته اشکالی ندارد مشروط بر اینکه اقتباس با دقت و احترام انجام شود. وقتی اعلام شد کوین رینولدز، کارگردان «واتِروُرلد»، قرار است نسخه جدید «کنت مونت‌کریستو» را کارگردانی کند، بسیاری نگران بودند؛ فیلم با بودجه‌ای حدود ۳۵ میلیون دلار ساخته شد و در گیشه جهانی حدود ۷۶ میلیون دلار فروخت. هرچند شکست نخورد، اما خیلی زود از یادها رفت و تا سال ۲۰۰۳ تقریباً فراموش شده بود؛ خوشبختانه با انتشار نسخهٔ اجاره‌ای محبوبیتش برگشت و حالا به‌عنوان اثری محبوب در ژانرش شناخته می‌شود. در سایت‌های سینمایی مطرح، فیلم نمراتی در محدودهٔ قابل‌قبول گرفته است (Rotten Tomatoes حدود ۷۵٪ و IMDb حدود ۷.۵) که به‌نظرم منصفانه است. رینولدز چیز جدیدی به داستان اضافه نکرده و شاید هم نیازی نبوده؛ او با وفاداری به روح اثر اصلی فیلمی هیجان‌انگیز دربارهٔ خیانت، شکنجه، ایمان، انتقام و عشق ساخته است و عناصر لازمِ درگیری‌های شمشیرزنی را هم به آن افزوده. همه‌چیز وابسته به اجرای بازیگران بود و آن‌ها این وظیفه را به‌خوبی انجام داده‌اند. جیمز کاویزل در نقش ادموند دانتس حضور مطمئنی دارد؛ پیش از این نقش، کاویزل چندان شبیهِ یک بازیگرِ نقش اول معروف نبود، اما این نقش برایش مناسب است و به‌نظر می‌رسد از بازی‌اش لذت می‌برد. گای پیرس به‌عنوان فرناند موندِگو با غرور یک شرور خودپسند ظاهر می‌شود و نقش‌ربایی خوبی از فیلم دارد؛ ریچارد هریس به‌عنوان آبه فاریا کلاس و وزن اضافه می‌کند، مایکل وین‌کات نقش فرماندار دژ نشان (Armand Dorleac) را با لحن خشن و سادیستی خوب اجرا می‌کند، لوئیس گوزمان به‌عنوان جاکوپو کمدیِ فرح‌بخشی فراهم می‌آورد و داگمارا دومینچیک در نقش مرسدس هم همزمان شهوانی و صمیمی است. رینولدز فیلم را بی‌جهت اغراق‌آمیز نکرده، ریتم را حفظ کرده و صحنه‌هایی هوشمندانه و به‌یادماندنی را چیده است. با بازیگران در فرم و داستانی محکم برای کار، «کنت مونت‌کریستو» اثری موفق در ژانر دوره‌ای است. ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۸/۱۰ --- جیمز کاویزل در نقش ادموند شخصیتی قابل قبول ارائه می‌دهد؛ او مردی مظلوم است که درگیر توطئه‌ای ناپلئونی می‌شود و به زندانی دورافتاده فرستاده می‌شود که هیچ‌کس از آن زنده فرار نمی‌کند. اوضاعش ناامیدکننده به‌نظر می‌رسد تا اینکه بازدیدکنندهٔ غیرمنتظره‌ای — آبه فاریاِ مسن (با بازی ریچارد هریس) — سر می‌رسد؛ مردی که سال‌ها در تلاش برای کندن تونل فرار بوده اما در مسیرش اشتباه کرده است! این دو رفیق نزدیک هم می‌شوند و هدایایی که آبه به جوان می‌دهد، راز یک گنج عظیم و وسایلی است که به او امکان می‌دهد علیه فرناند (گای پیرس)، ویل‌فُرت (جیمز فرین) و موریس (کریستوف آدامز) که بخش بزرگی از زندگی‌اش را از او گرفتند و عشقِ مرسدس را از او سلب کردند، انتقام بگیرد. نقشهٔ انتقام او هوشمندانه طراحی شده؛ تصمیم می‌گیرد اجازه دهد هر یک از این افراد با طمع و شک خود دیگری را نابود کنند. الکساندر دوما داستانی پر از دسیسه نوشته است، اما این نسخه از فیلم چندان جان نمی‌گیرد. بخش زیادی از تدارکات و زمینه‌چینی‌ها خلاصه شده یا اصلاً وجود ندارد و همین باعث می‌شود باقی داستان ضعیف‌تر و کم‌فراگیرتر شود. تولید فیلم قابل‌قبول است؛ لباس‌ها و ظاهر کلی فیلم خوب‌اند، اما ریتم و اجراها بیشتر به دنبال جلب گیشه هستند تا پرداخت عمیق شخصیت‌ها. من نسبت به اغلب بازیگران بی‌تفاوت شدم — حتی نسبت به آلبرت جوان (هنری کاویل) که در رمان نقش محوری دارد و به یادآوری انسانیت ادموند پیش از زندان کمک می‌کند. نسخه‌های به‌مراتب بهتری از این داستان وجود دارد — به‌ویژه نسخهٔ رابرت دانت از ۱۹۳۴ — که هر زمان ترجیح می‌دهم آن را ببینم. --- نمی‌توانم یک ویژگی مشخص را برجسته کنم؛ من معمولاً به‌صورت «تأییدی» یا «ردّی» قضاوت می‌کنم: اگر فیلم سرگرم‌کننده باشد تأیید می‌کنم، اگر نباشد ردّش می‌کنم — به‌نظر ساده‌تر از بحث دربارهٔ نمره‌های میانی است. می‌خواهم بازیگران را جداگانه نقد کنم، مخصوصاً به گای پیرس بگویم که از ایفای نقش در آثار دوره‌ای ادبی دست بردارد و به فیلم‌هایی برگردد که نیاز به کراوات‌های تزئینی و آرایش‌های اغراق‌آمیز ندارند. مشکل اصلی این فیلم این است که نمی‌داند می‌خواهد یک ماجراجویی هیجان‌انگیز باشد — همانی که آثار دوما در قالبِ ماجراهای عامه‌پسند به‌خوبی تجسم‌شان می‌کنند — یا اینکه باید آن را به‌عنوان یک درام جدی و اثری ادبی بالغ تلقی کرد. فیلم هر دو مسیر را وسوسه‌انگیز نشان می‌دهد اما روی هیچ‌کدام پافشاری نمی‌کند. به‌نظر می‌رسد نویسنده (وُلپِرت) دوما را نویسنده‌ای ماجراجو فهمیده، اما کارگردان (رینولدز) دوما را همان‌قدر جدی گرفته که دانته را می‌گیرد. تماشاگر را در دو دنیای متفاوت قرار می‌دهد: انگار فیلمی می‌بینید که می‌خواهد یک قصهٔ سرگرم‌کننده دربارهٔ انتقام و فرار از زندان باشد، اما هر بار که آن جنبه می‌خواهد سر بیرون کند، خدایان کارگردانیِ نمایش‌نماییِ متظاهرانه آن را به قفس بازمی‌گردانند. نوعی حس ناخوشایند جدی‌بودنِ مفرط در سراسر فیلم وجود دارد که تماشاگر را آزار می‌دهد.