فیلم Now You See Me 2 2016

بسیاری از سینماروها خواهان دنباله‌ای برای هیجان‌انگیز و زیرکانه‌ی «حالا مرا می‌بینی» (۲۰۱۳) نبودند، اما این یکی از معدود مواردی است که دنباله حتی بهتر از نسخهٔ اصلی از آب درآمده است. دیدن فیلم اول کمک می‌کند اما لازم نیست—نوآموزان هم می‌توانند با این نمایش شیک شعبده‌بازی همراه شوند. چهار سوارکار بازگشته‌اند و این‌بار با شعبده‌هایی بزرگ‌تر به مقابله با قدرت‌های حاکم می‌روند. آتلَس (Jesse Eisenberg)،...

بسیاری از سینماروها خواهان دنباله‌ای برای هیجان‌انگیز و زیرکانه‌ی «حالا مرا می‌بینی» (۲۰۱۳) نبودند، اما این یکی از معدود مواردی است که دنباله حتی بهتر از نسخهٔ اصلی از آب درآمده است. دیدن فیلم اول کمک می‌کند اما لازم نیست—نوآموزان هم می‌توانند با این نمایش شیک شعبده‌بازی همراه شوند. چهار سوارکار بازگشته‌اند و این‌بار با شعبده‌هایی بزرگ‌تر به مقابله با قدرت‌های حاکم می‌روند. آتلَس (Jesse Eisenberg)، مِرِت (Woody Harrelson) و جک (Dave Franco) این‌بار با لولا (Lizzy Caplan، جایگزینی قابل‌قبول برای Isla Fisher) همراه شده‌اند. مِیبری (Daniel Radcliffe) یک دستِ‌پروردهٔ تکنولوژی است که آن‌ها را وادار می‌کند تراشه‌ای بدزدند تا به همهٔ کامپیوترهای جهان دسترسی پیدا کند—اما واقعاً چه کسی پرده را می‌کشد؟ مارک رافالو دوباره در نقش مأمور اف‌بی‌آی و شعبده‌باز، رودز، بازمی‌گردد؛ او همچنان به سوارکاران کمک می‌کند و دنبال نوعی نتیجه‌گیری دربارهٔ تادیوس (Morgan Freeman) است، مردی که رودز او را مسئول مرگ پدرش می‌داند. بله، داستان پیچیدگی‌های زیادی دارد، اما از ابتدا تا انتها هیجان‌انگیز است. یکی از لذت‌بخش‌ترین جنبه‌های فیلم بازی‌های ارتقا‌یافتهٔ بازیگران است. روند به‌کارگیری بازیگران برجسته در فیلم‌های سرگرمی تابستانی قابل تحسین است؛ این بازیگران با هم همکاری لذت‌بخشی دارند و واکنش‌هایشان باورپذیر و سرزنده است. طراوت و اشتیاق قابل‌مشاهدهٔ آن‌ها مسری است و من در طول فیلم بارها لبخند زدم. هارلسون احتمالاً بابت بازی نیمه‌مسخره‌اش مورد تمسخر قرار می‌گیرد (نمی‌خواهم لو بدهم)، اما به‌نظرم بسیار بامزه بود. صرف‌نظر از نظر کلی‌تان دربارهٔ فیلم، نمی‌شود انکار کرد که این شخصیت‌ها گذران چند ساعت را دلپذیر می‌کنند. مثل فیلم اول، این فیلم هم پر از پیچش‌ها و لحظات «غافلگیرکننده» است. بسیاری از لحظات شاید اغراق‌آمیز باشند، اما در پس جلوه‌های پرزرق‌وبرق لحظات واقعاً خنده‌دار و ماندگاری هم هست. بیشتر بدل‌کاری‌ها با CGI انجام شده، اما حتی اگر مصنوعی هم باشند باز هم جذاب‌اند. پایان‌بندی بزرگ شاید قابل‌پیش‌بینی باشد، اما از سرگرمی آن کم نمی‌کند. این فیلم پر از انحرافِ نگاه و فریب است—ادای احترامی به شعبده‌بازان و حقه‌بازهای واقعی—و این کار با زیرکی و مهارت انجام شده. آیا این فیلم به‌اندازه‌ای که خیال می‌کند زیرک است؟ نه. اما چه اهمیتی دارد؟ این یک سواری سرگرم‌کننده و دیوانه‌وار است. *** هرگز فکر نمی‌کردم دنباله‌ای ساخته شود. حالا به نظر می‌رسد این مجموعه تبدیل به فرانچایزی ناتمام‌نشدنی خواهد شد و احتمالاً باید منتظر قسمت‌های بعدی هم باشیم—مخصوصاً با توجه به عملکرد فیلم در باکس آفیس. تمام بازیگران اصلی بازگشته‌اند و بازیگران جدید نیز اضافه شده‌اند. دنیل ردکلیف عملکرد خوبی داشت؛ برای اولین‌بار پس از سری هری پاتر چنین برداشتی از او داشتم. دیدن دو اسطوره، مورگان فریمن و مایکل کین، خوشایند بود. باقی بازیگران هم خوب بودند، اما کاری خارق‌العاده نکردند. در کل این دنباله‌ای قابل قبول است، اما نه آن‌چنان که من انتظار داشتم. نویسندگی و کارگردانی نسبی خوب‌اند و چند لوکیشن چینی زیبا هم دارد. داستان اندکی پس از پایان فیلم اول دنبال می‌شود. پس از بزرگ‌ترین سرقت، آن‌ها حالا با نمایش‌های عمومی جدید بازگشته‌اند. یک عضو جدید زن به جمع افزوده شده تا تعادل برقرار شود. حین اجرای نمایش مجبور می‌شوند اجرا را نیمه‌کاره رها کنند چون پلیس به آن‌ها حمله می‌کند. این بار توسط افراد ناشناسی فریب می‌خورند و در سرزمینی خارجی فرود می‌آیند. برای فرار مجبور می‌شوند همان‌کاری را انجام دهند که از آن‌ها خواسته شده و از آن پیروی می‌کنند. وقتی رئیسشان برای نجات می‌آید، اوضاع پیرامون آن‌ها تغییر می‌کند و پایان همه‌چیز خودش یک پیچش دیگر دارد. فیلم حدود دو ساعت است؛ ریتم و داستان به‌اندازه‌ای خوب‌اند که دو ساعت شما را جذب کنند. اما من از حضور پررنگ چین ناراضی‌ام؛ اینکه هالیوود مرتباً طعم چینی به آثارش اضافه می‌کند تا در بازار چین پول به‌دست آورد، برایم آزاردهنده شده است. این‌گونه تغییرات در فیلمنامه دارند به امری تکراری و ناخوشایند تبدیل می‌شوند، چون بسیاری از فیلم‌های بزرگ همین کار را می‌کنند. از نظر من این نکته منفی‌ای است که باید اصلاح شود. امتیاز: 5.5/10 *** جادوی صحنه و سینما بسیار به هم شبیه‌اند: هرچه متقاعدکننده‌تر، بهتر. متأسفانه اتفاقات این فیلم—حیله‌ها، تکنیک‌های دست‌ورزی و هیپنوتیزم کردن مردم—به‌طرز نامقبولی غیرقابل‌باور هستند. این جهان جایگزینی با قوانین فیزیکی متفاوت نیست؛ این جمعی از ابرقهرمانان با قدرت‌های خارق‌العاده هم نیست؛ این صرفاً آشغال غیرواقع‌گرایانه‌ای است. از لحاظ بازیگران، مثلاً شخصیتی شبیه مارک زاکربرگ وجود دارد (با بازی کسی که پیش‌تر نقش‌های برجسته‌ای داشته) که می‌کوشد رهبری «سوارکاران» را از «جک» (که بازیگری بدون حضور ملایم روی صحنه است) بگیرد. سپس عضو جدیدی به گروه اضافه شده، دختری آزاردهنده که جایگزین کسی از پیش‌درآمد شده که اصلاً یادم نمی‌آید چون همان‌قدر فراموش‌شدنی بود که کل این داستان‌های پوچ. وودی هارلسون، مورگان فریمن، مایکل کین و دنیل ردکلیف هم حضور دارند—به عبارت دیگر، اگر از آن‌ها خوشتان نیاید، کسی موردپسندتان نیست. مارک رافالو هم بخش ناخوشایندی از شخصیتش را نشان می‌دهد. سعی کردم این فیلم را تا آخر تحمل کنم، اما در سکانس‌های اکشن صدا را زیاد کردند (چیزی متداول در فیلم‌ها) و در نهایت ترجیح دادم صدا را قطع کنم. ستارهٔ اضافه‌ای که دادم بابت ارزش تولید است. *** «حالا مرا می‌بینی ۲» داستان چهار سوارکار را ادامه می‌دهد با تعارض‌های جدید و شخصیتی تازه—لولا—اما جذابیت و جادوی نسخهٔ اول را کمتر دارد. فیلم اکشن پرشتاب و تصویربرداری آراسته‌ای دارد، اما همان حقه‌های شاخ‌براندازی را که نسخهٔ اول را به‌یادماندنی کرده بود ارائه نمی‌دهد. شروع داستان شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد و پرداختن به شخصیت‌ها، به‌خصوص بازیگران جدید، سطحی است. نقش دنیل ردکلیف به‌عنوان ضدقهرمان کم‌اثر و تا حدی نامناسب است. باوجود کاستی‌ها، فیلم همچنان سرگرم‌کننده است و حس کنجکاوی نسبت به احتمال ساخت قسمت سوم را برمی‌انگیزد. *** بازبینی برای آمادگیِ دیدن قسمت بعدی. امتیاز: C- دیدگاه‌ها و مشکلاتی که دربارهٔ فیلم اول داشتم این‌جا هم بازآمده‌اند و شدت گرفته‌اند. جدیدبودن ایده‌ها از بین رفته و روایت‌محورِ سرگرمی کمتر جذاب شده است در حالی که زمان فیلم طولانی‌تر است. فیلم بیشتر به سوی «نامعقول بودن» شعبده‌ها می‌رود و از شعبده‌های عملی به جادوهای تمام‌سی‌جی‌آی جهش می‌دهد. صحنه‌های بزرگ معمولاً با توضیحات طولانی همراه‌اند و ترفندهای کوچک بدون توضیح رها می‌شوند؛ نتیجه ساختاری درهم است که جلوهٔ مصنوعی را بر منطق داخلی ارجح می‌داند. شخصیت‌ها باوجود تلاش بازیگران، سطحی باقی مانده‌اند. لیزی کپلان انرژی خوبی وارد می‌کند، اما خط داستانی عاشقانه‌اش با دیو فرانکو تخت و بی‌پایه به‌نظر می‌رسد. مارک رافالو تنها کسی است که قوس داستانی واقعی دارد، هرچند این موضوع بازنویسیِ ناخواسته‌ای دربارهٔ گذشتهٔ دیلان و ارتباطش با تادیوس به‌وجود می‌آورد. از سوی دیگر، دنیل ردکلیف به‌عنوان آنتاگونیست کم‌روح است و حضورش بیش از همه بر شهرتش به‌خاطر هری پاتر تکیه دارد؛ وودی هارلسون هم در بازی نقش دوگانه‌اش گاهی مثل کمدی ناموفق عمل می‌کند. در مجموع هنوز این فرانچایز مرا قانع نکرده است.