فیلم Logan 2017

«لوگان»؛ خداحافظی درخشان و درخور ولورین به‌خاطر بدبیاری‌های قهرمان آشفته‌اش در طول سال‌ها، این فیلم کاملاً از خطر بهره‌برداری احساسی آگاه است و مخاطب را گرفتار چنین سرنوشتی نمی‌کند. جیمز منگولد و هم‌نویسنده‌اش اسکات فرانک روایت قطعی ولورین را در قالب یک فصل پایانی درگیرکننده و profondément رضایت‌بخش ارائه می‌دهند. فیلم سرنوشت جهش‌یافتگان را وقتی سن و سال بر آن‌ها تاثیر می‌گذارد نشان می‌دهد؛ تکیه‌گاه‌ها واقعی...

«لوگان»؛ خداحافظی درخشان و درخور ولورین به‌خاطر بدبیاری‌های قهرمان آشفته‌اش در طول سال‌ها، این فیلم کاملاً از خطر بهره‌برداری احساسی آگاه است و مخاطب را گرفتار چنین سرنوشتی نمی‌کند. جیمز منگولد و هم‌نویسنده‌اش اسکات فرانک روایت قطعی ولورین را در قالب یک فصل پایانی درگیرکننده و profondément رضایت‌بخش ارائه می‌دهند. فیلم سرنوشت جهش‌یافتگان را وقتی سن و سال بر آن‌ها تاثیر می‌گذارد نشان می‌دهد؛ تکیه‌گاه‌ها واقعی به‌نظر می‌رسند و همدلی نسبت به شخصیت‌ها به‌دست آمده و سزاوار است. ممکن است در این فیلم اجراهای خوبی وجود داشته باشد، اما به‌صراحت فکر می‌کنم منتقدان آن را بیش‌ازحد ستوده‌اند. بازی‌های هیو جکمن و پاتریک استیوارت در نقش ولورین و پروفسور ایکس استثنایی‌اند؛ آن‌ها پیوندی قابل‌باور و پدرانه-پسری میان شخصیت‌هایشان ساخته‌اند، طوری که لوگان از رهبر نودسالهٔ ایكس‌من‌ها پس از حادثهٔ وحشتناک در مدرسهٔ زاویه مراقبت می‌کند. استیون مرچنت نقش کالایبان را از توماس لِمارکیس در «X-Men: Apocalypse» گرفته و او را به متحدی برای لوگان و چارلز تبدیل می‌کند؛ مرچنت در این نقش خوب است. اما چیزی که فیلم را پایین می‌کشد، نیهیلیسم آن است. دیگر اعضای ایكس‌من تقریباً غایب‌اند و جهش‌یافتگان تقریباً نابود شده‌اند؛ حس یأس و بی‌امیدی بر فیلم سایه افکنده. فیلم پایان خوش و امیدوارکنندهٔ «Days of Future Past» را که در آن ایكس‌من‌ها بازگشته و جهش‌یافتگان منقرض نشده بودند، عملاً واژگون می‌کند. مرگ گویی در پی لوگان و چارلز است. همچنین فقدان چشمگیر شخصیت‌های زن مهم محسوس است؛ تنها زن قابل‌توجه لورا/ایکس-۲۳ است که بیشتر فیلم سکوت می‌کند. فقدان شروران قوی یا به‌یادماندنی هم به چشم می‌خورد؛ هیچ‌کس به عظمت شخصیت‌هایی مانند مگنتو یا ویلیام استرایکر نمی‌رسد. پس، با وجود برخی اجراهای خوب، این فیلم کمی بیش‌ازحد تحسین‌شده و از نظر من تا حدی تاریک و افسرده‌کننده است. یکی از بهترین و پخته‌ترین فیلم‌های مارول تا به امروز. نیمهٔ اول فیلم لذتبخش و هیجان‌انگیز است. تماشای هیو جکمن و پاتریک استیوارت که برای هفده سال با این شخصیت‌ها همراه بوده‌اند بسیار دلپذیر است؛ در این فیلم فرصت بیشتری به آن‌ها داده شده تا از نظر احساسی خودِ شخصیت‌ها را عمیق‌تر کاوش کنند. این فیلم بخش بزرگی درام دارد — بله، بالاخره یک فیلم ابرقهرمانی مارول که برچسب درام را با اطمینان می‌توان بر آن زد. افکت‌ها، بدل‌کاری‌ها و خون‌ریزی‌ها واقعاً تکان‌دهنده‌اند. وزن قدرت عظیم هر شخصیت و مهم‌تر از آن، مبارزاتی که همراه با این قدرت‌ها می‌آیند، به‌خوبی حس می‌شود و هر شخصیت را بیشتر می‌سازد. فیلم از نیمهٔ راه به بعد لذت گردهمایی شخصیت‌ها را از دست می‌دهد و آنچه پس از آن می‌آید چیزی است که از یک فیلم معمولی ایكس‌من انتظار دارید: اکشن، علمی‌تخیّل و باز هم اکشن/علمی‌تخیّل. شرورها تا حد ممکن جالب‌اند اما توسعهٔ چندانی ندارند و صرفاً برای پیش‌برد داستان واقعی حضور دارند. بیش‌تر از این نمی‌توانم بدون افشای داستان بگویم؛ فقط آرزو می‌کنم فیلم جهت دیگری گرفته بود. اگر از فیلم‌های ابرقهرمانی خوشتان نمی‌آید، این فیلم همان ابرقهرمانی است که برای شما ساخته شده. و اگر از آن‌ها خوش‌تان می‌آید؟ باز هم «لوگان» را ببینید؛ فیلمی خونی و درخشان است. ما نهایتاً ولورینی را که طی پانزده سال گذشته از او خواسته‌ایم می‌بینیم، و این بار آخرین حضور اوست. فکر می‌کنم نمی‌شد خداحافظی بهتری برای طرفداران و نقشِ نمادینش ساخت. به‌علاوه، به نظر می‌رسد این فیلم بسیاری از دیگر آثار ابرقهرمانی را پشت سر می‌گذارد. خداحافظی و خوش‌آمد! خداحافظی‌ای کامل برای تنها جهش‌یافته‌ای که در فرنچایز «ایكس‌من» فیلم‌های مستقل داشت. من همیشه «ایكس‌من» را درک نمی‌کردم و فکر می‌کردم بدترین سری فیلم‌های ابرقهرمانی است، اما ولورین تنها دلیل من برای دیدن‌شان بود، به‌خصوص هیو جکمن. از این پس دیگر لوگان نخواهد بود، هرچند نسل جدیدی در این فیلم معرفی می‌شود و به شخصیت‌های قدیمی خداحافظی گفته می‌شود. آیندهٔ این فرنچایز حالا بسیار نامطمئن است، اما لوگان تا کنون نگین گران‌بهایی در تاج «ایكس‌من» بوده و دیگر همان‌چیز نخواهد بود. پس از سال‌ها، آخرین بازماندگان جهش‌یافته هویتش را مخفی کرده و در میان انسان‌ها زندگی می‌کنند. لوگان و دو نفر دیگر وقتی تصمیم می‌گیرند به یک بچهٔ جهش‌یافته کمک کنند توسط مردان مسلح مورد حمله قرار می‌گیرند. فرار از آن‌ها و یافتن مکانی امن، محور روایت است. فیلم در این مجموعه دراماتیزه‌تر است، اما برای آن‌هایی که اکشن می‌خواهند، صحنه‌های کافی وجود دارد. زمانی احساسی برای طرفداران پر و پا قرص لوگان/هیو جکمن است. نمایشی نهایی عالی از جکمن و نقش‌آفرینیِ قابل‌توجهِ دختر بچه. فیلم خوب فیلم‌برداری شده با جلوه‌های گرافیکی حداقلی و بدل‌کاری‌های واقعی‌تر. نه همه چیز واقعی است — درگیری‌ها خیلی شدید و خونین‌اند، با وجود حضور بازیگر کودک — اما فیلم خوب و دیدنی است؛ شاید به‌اندازهٔ شگفتی‌ای که درباره‌اش شنیده‌اید شاهکار نباشد، اما برای طرفداران ولورین دیدنی است. 7/10 احتمالاً با خیلی‌ها اختلاف نظر خواهم داشت: من این فیلم را دوست نداشتم. از جنبهٔ فنی، فیلم کارش را خوب انجام داده است. هیو جکمن و پاتریک استیوارت مانند همیشه خوب‌اند. صحنه‌های اکشن خوب‌اند و فیلم‌برداری بد نیست. اگر درام تراژیک را می‌پسندید و از پیچش ابرقهرمانانهٔ ماجرا ناراضی نیستید، این فیلم برای شماست. کیفیت‌های فنی تنها دلیلی است که فیلم برای من نمره‌ای می‌گیرد؛ اگر فقط داستان را قضاوت کنم، صفر خواهد گرفت. برای من تماشای فیلم افسرده‌کننده، خسته‌کننده و اصلاً لذت‌بخش نبود. تنها چون طرفدار ایكس‌من هستم آن را دیدم و در مجموعه‌ام نگه خواهم داشت، اما آرزو می‌کردم این فیلم هرگز ساخته نمی‌شد. لوگان بیشتر یک ولگرد الک‌کش و ژولیده است. پروفسور ایکس نیمه‌دیوانه و ظاهراً خطرناک برای خودش و اطرافیان است؛ هیچ توضیحی دربارهٔ این حال‌وروز غم‌انگیز داده نمی‌شود. کل فیلم روحیه‌ای تاریک دارد؛ ایكس‌من‌ها تقریباً منقرض شده‌اند و لوگان و پروفسور ایکس در انتظار مرگ‌اند. سپس دختربچه‌ای وارد می‌شود که معلوم می‌شود نسخهٔ مونث ولورین است؛ او تقریباً هیچ کاریزمایی ندارد و بیشتر فیلم در تقابل با لوگان است، که به‌نظر می‌رسد همه را می‌فرستد پی کارشان تا به خودآسیبی‌اش ادامه دهد. بدمن‌ها شرکتِ شروری‌اند که روی جهش‌یافته‌ها آزمایش می‌کند و ظاهراً مسئول تقریباً نابودی ایكس‌من‌ها بوده‌اند؛ اما آن‌ها ارتشی از انسان‌های «تقویت‌شده» خود دارند که پی‌گیر لوگان و همراهانش‌اند. صحنه‌های اکشن خوبی هست اما هیچ سرورِ کاریزماتیکی وجود ندارد که نقش دشمن اصلی را بر دوش بکشد، مگر اینکه X-24 را حساب کنید که فقط در بخشی از فیلم حضور دارد. راستی، چرا لوگان، لورا و X-24 هنگام جنگیدن مثل میمون‌های شهوانی اغراق‌آمیز خرناس می‌کشند؟ خلاصه داستان قابل‌پیش‌بینی است، سورپرایزهای بزرگ ندارد، عمق کمی دارد و منطق درخوری ارائه نمی‌دهد. یک درام معمولی هالیوودی. فیلم از ابتدا تا انتها افسرده‌کننده است و به‌عنوان وداعی برای لوگان و پروفسور ایکس تا حدی توهین‌آمیز به‌نظر می‌رسد. می‌دانم بسیاری آن را دوست دارند، اما من دلیلی برای این همه تحسین نمی‌بینم، حداقل اگر طرفدار ایكس‌من باشید. برش آخر عمیق‌ترین است! آیا به فیلم دیگری از ایكس‌من نیاز داشتیم؟ آیا واقعاً نیاز به فیلم دیگری دربارهٔ ولورین بود؟ نتیجه روشن است: «لوگان» نه تنها بهترین تجربهٔ ولورین تا کنون است، بلکه شاید بهترین فیلم ایكس‌من هم باشد. اگر این آخرین حضور این ابرقهرمان آدم‌خشن و با پنجه‌های فلزی باشد، چه پایان شایسته و پیروزمندانه‌ای. منگولد توانسته یک فیلم ابرقهرمانی «بزرگسال» بسازد، بی‌آنکه صرفاً در ژانر ابرقهرمانی بماند؛ او عملاً فیلمی نوآر-وسترن ساخته که موضوعش ابرقهرمان است. عشق او به نوآر و وسترن از پرده می‌تراود؛ در روایت همواره تیره‌ای وجود دارد که در کنار مناظر اغلب خیره‌کننده، موضوعات سنگینی مانند مردانی خارج از زمان، سرنوشت‌های نوشته‌شده، سرپرستی، بیماری‌های روانی و جهل انسانی مطرح می‌شود. طرفداران وسترن از نقش برجستهٔ فیلم کلاسیک «شن» (Shane) در روایت فیلم خوشحال خواهند شد. آیا «لوگان» هیجان‌انگیز است؟ آیا اکشن ولورین را داریم؟ بله! از همان ابتدا اکشن کم نیست و به‌طرز تحسین‌برانگیزی صحنه‌بندی و کارگردانی شده است. صحنه‌های به‌یادماندنی زیادند و سکانس‌هایی مانند حملات ذهنیِ زاویه نیز جذب‌کننده‌اند. با این حال نکته این است که ما با هر مبارزه به بار عاطفی شخصیت پی می‌بریم. با ظهور لورا — و نقش انسانی‌اش در این قصه — هیجان‌ها و افت‌وخیزها از سر قلبی معنی‌دار اما زخمی نیرو می‌گیرند. مشخصات فنی عالی‌اند. تقدیرها به جکمن تعلق دارد؛ او پس از ۱۷ سال زندگی با این نقش، همه‌چیزش را گذاشته و این اجرای چندوجهی در دنیایی ایدئال شایستۀ نامزدی اسکار است. پاتریک استیوارت هم عظیم است؛ چارلز را با کلاس، وقار و احساساتی طوفانی بازی می‌کند که تحسین‌برانگیز است. دافنه کین در نقش لورا یک شروع فوق‌العاده ارائه می‌دهد، و استیون مرچنت در نقش کیلابان مؤثر است و آدم دلش می‌خواهد بیشتر از او ببیند. شرورها (با بازی بویید هالبروک و ریچارد ای. گرنت) تا حدی قابل‌قبول‌اند اما چیزی از فیلم کم نمی‌کنند. فیلم‌برداری عالی است و نسخهٔ سیاه‌وسفید فیلم نوآرْپسندی را خوش‌سلیقگی ارائه می‌دهد. موسیقی و کارگردانی با دل و مغز و روح همگی برنده هستند. یکی از فیلم‌های برتر ۲۰۱۷؛ ترکیبی از ژانرها که همهٔ معیارهای فیلم‌سازی بزرگ را دارد. 10/10 خسته و تقریباً تمام‌شده پس از سال‌ها جنگ و فرار، «لوگان» تنها زندگی آرام می‌خواهد. جز سفرهای گاه‌به‌گاه به مکزیک برای کمک به کالایبان در دریافت دارو برای مهمان ویژهٔشان، زندگی‌اش ساده و بی‌سر و صداست؛ تا وقتی که با لورا، نوجوانی که جهش‌اش شبیه اوست، درگیر می‌شود. او تنها نیست؛ پیرس به‌سرپرستی رییس دانشمند مأمور شده تا او را پیدا و دستگیر کند. حالا وظیفهٔ لوگان است که از او محافظت کند و به کانادا برساند. آنچه می‌آید چندین تعقیب‌وگریز صیقل‌خورده اما تاحدی تکراری است، چون دشمنان نزدیک می‌شوند. جلوه‌ها و کیفیت تولید عالی‌اند، اما نقطه‌ضعف شخصیت‌هایی با قدرت‌شفابخشی محدود این است که سناریوهای مشابه یا کمی تغییر یافته مرتب تکرار می‌شوند و بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شود. جکمن در نقش به‌اندازهٔ شخصیتش خسته به‌نظر می‌رسد و هالبروک چندان درخشان نیست (مدام فکر می‌کردم او چارلی هونام است). من هیچ‌وقت طرفدار بزرگ این فرنچایز نبوده‌ام وقتی داستان‌ها را حول ولورین جدا کردند. جکمن بازیگر بسیار کاریزمایی است اما شخصیت او اینجا چندان پیچیدگی یا جذابیت ندارد؛ فیلم اکشن‌محور و نسبتاً طولانی و بی‌قید و بی‌نشان است. «لوگان» اثرگذاری و مقیاس را کم کرده تا روی احساس و درد شخصیت‌ها تمرکز کند و بدین‌سان یکی از بهترین فیلم‌ها در مجموعهٔ ایكس‌من شده است. جیمز منگولد دوباره موفق شده است! بسیاری «لوگان» را یکی از بهترین فیلم‌های ابرقهرمانی می‌دانند. شاید من تا این حد تحت‌تأثیر نباشم، اما کیفیت فیلم غیرقابل‌انکار است. بازی‌های جکمن و استیوارت بهترین‌های فرنچایزند. داستان الهام‌گرفته از کمیک «Old Man Logan» است و ولورینی خسته و پاره‌پاره را نشان می‌دهد که تلخ‌تر و گزنده‌تر از همیشه شده. این دنیای جدید که ایكس‌من‌ها در آن از بین رفته یا ناپدید شده‌اند، برای جهش‌یافتگان خطرناک‌تر است. اما قلب لوگان به‌تدریج با دخالت دختری جوان که در حال فرار است باز می‌شود؛ دختری که گویا قرار است راه او را دنبال کند، مگر آن‌که لوگان بتواند برای او آینده و امیدی تازه بسازد. چشم‌انداز و کارگردانی منگولد فیلم را پر از احساس و درد کرده؛ رنج و ناامیدی لوگان در هر لحظهٔ فیلم ملموس‌اند. هرچند دلم برای فضا و شخصیت‌های دیگر ایكس‌من تنگ شد، اما «لوگان» فیلمی عالی بود که پایان معنی‌داری برای سفر طولانی و دلخراش ولورین فراهم کرد. بهترین فیلمی که تاکنون دیده‌ام. «لوگان» پایان تلخ و درخور توجهی برای نسخهٔ مارول از ولورین و ایكس‌من‌ها بود. فیلم به موضوعات عمیق‌تر و تاریک‌تری پرداخت و حس پایان‌بخش و آرامی را که برای خاتمهٔ این فصل لازم بود فراهم کرد. برخلاف برخی فیلم‌های ایكس‌من که نتوانستند هیجان دوران کودکی را برانگیزند، این فیلم حس پایان و آرامش را به همراه داشت و پرونده‌ها و مسیرهای شخصیت‌ها را جمع‌بندی کرد تا فصل ایكس‌من را به شکلی رضایت‌بخش ببندد. فیلم واقعاً خوب بود — فقط بروید و ببینید. حال‌وهوای وسترن به‌خوبی کار شده بود، نویسندگی و تمام اجراها هم عالی بودند. به‌نظرم بهترین فیلم جیمز منگولد پس از «3:10 to Yuma» است. تنها نکته‌ای که من را آزار داد نمایش تصادفی سینهٔ یکی از مشتری‌های لوگان بود که کاملاً غیرضروری جلوه می‌کرد، اما کل فیلم را خراب نکرد. چه پایانی عالی برای ولورین پیر و بیمار. بیش‌تر درام تا اکشن (اگرچه پر از اکشن‌های عالی هم هست)، رابطهٔ میان چارلز (پروفسور ایکس)، لورا (دختر ژنتیکی لوگان) و لوگانِ بی‌میل به دخالت، پیچیده، از صمیم قلب و گاهی دلخراش است. واقعاً سرگرمی برجسته‌ای است.