فیلم Don Juan DeMarco 1994

متوجه هستم که امتیاز بالایی به این فیلم داده‌ام، اما اگر بخواهم درباره سینما چیزی بگویم، بهترین بیانش را از یک جمله‌ای نقل می‌کنم که از ژان-لوئی ترینتی‌نیان دیدم، جایی که او گفت (و من به نوعی paraphrase می‌کنم)، چیزی شبیه به این: «فیلم را به خاطر ندارم، اما احساساتم را به یاد دارم». این جمله به خوبی توضیح می‌دهد که چرا احساسات من نسبت...

متوجه هستم که امتیاز بالایی به این فیلم داده‌ام، اما اگر بخواهم درباره سینما چیزی بگویم، بهترین بیانش را از یک جمله‌ای نقل می‌کنم که از ژان-لوئی ترینتی‌نیان دیدم، جایی که او گفت (و من به نوعی paraphrase می‌کنم)، چیزی شبیه به این: «فیلم را به خاطر ندارم، اما احساساتم را به یاد دارم». این جمله به خوبی توضیح می‌دهد که چرا احساسات من نسبت به این فیلم این‌گونه است. ایده‌ای جالب که به خوبی توسط بازیگران بسیار خوب اجرا شده است (بسیاری از مردم کار مارلون براندو را در اینجا نادیده می‌گیرند، اما honestly فکر نمی‌کنم که اینقدر بد باشد). اگر بخواهم بگویم مشکل این فیلم کجاست، این است که بعد از شروع خوبش نمی‌داند به کجا برود. **کسی که می‌گوید هر زن یک معماست که باید حل شود.** این فیلم یکی از اولین آثار جانی دپ است و بسیار شگفت‌انگیز است. از نظر تم، فیلم برای بزرگ‌ترهاست، اما به خوبی ساخته شده و از صحنه‌های جنسی افراطی پرهیز شده است. این بدان معناست که می‌توانید با خانواده‌تان به راحتی آن را تماشا کنید. این فیلم در واقع درباره دون خوان نیست، بلکه نوعی "سقوط" است. به این معنا که فلش‌بک‌ها همه چیز را فاش می‌کنند و به عنوان یک معما باقی می‌مانند. داستان درباره مردی است که خود را دون خوان دمارکو، بزرگ‌ترین عاشق جهان، معرفی می‌کند. او پس از تلاش برای خودکشی به یک مرکز روان‌پزشکی منتقل می‌شود. دکتری که در آستانه بازنشستگی است، به درمان او می‌پردازد و وقتی دمارکو داستان زندگی‌اش را روایت می‌کند، دکتر نیز الهام می‌گیرد تا زندگی عاشقانه‌اش را دوباره به راه بیندازد. باقی داستان نشان می‌دهد که چگونه آن‌ها به حل مشکل کمک می‌کنند. این فیلم شاهکار نیست، اما درام جالبی است، به‌ویژه به خاطر نحوه‌ی طراحی شخصیت‌های فیلم. و داستان به‌خوبی ساخته شده است تا صحنه‌ی نهایی پیامی مثبت را به بینندگان منتقل کند که زندگی برای عشق ورزیدن و دوست داشته شدن ارزشمند است. بنابراین اگر به عنوان عنوان فیلم به آن نگاه کنید، انتخاب بدی نیست، چرا که موضوع اصلی درباره عشق است، حتی اگر فردی که به دنبالش هستید در صحنه نباشد. بیشتر شبیه یک استعاره است، زمانی که به دون خوان واقعی و شخصیت این فیلم می‌رسیم. مانند این است که مردم می‌گویند خدا در همه جا هست، عشق نیز همین‌طور است و بنابراین نسخه/شخصیت دون خوان در هر فردی وجود دارد. جانی دپ بسیار خوب بود و گزینه‌ی ایده‌آلی برای بازی در نقش اصلی است. مارلون براندو نیز به طور ساده عالی بود. بقیه بازیگران بد نبودند، اما کل فیلم بیشتر بر روی این دو تمرکز داشت. تقریباً ۲۵ سال از اکران آن می‌گذرد، اما فکر می‌کنم ساخت یک بازسازی با تغییراتی در فیلمنامه ایده‌ی بدی نباشد. نویسندگان و کارگردانان امروزی در این زمینه خیلی باهوش هستند، اما باید از یک برند بزرگ با نام‌های بزرگ بیاید. شاید جانی دپ بتواند در نسخه مدرن نقش دکتر را بازی کند. امیدوارم برخی فیلم‌سازان این را بخوانند و به آن فکر کنند. در هر حال، این فیلم ارزش تماشا را دارد، پس امتحانش کنید. _۷/۱۰_ **_براندو، دپ و داناوی در یک کمدی عاشقانه خنده‌دار و الهام‌بخش_** پس از اینکه یک روان‌پزشک در نیویورک (مارلون براندو) یک جوان لوتاریو را از خودکشی منصرف می‌کند (جانی دپ)، این مرد که به‌طور فرضی دچار توهم است، به یک بیمارستان روانی برای معاینه منتقل می‌شود، جایی که جذابیت او تأثیر جالبی بر روی مردم دارد. فی داناوی نقش همسر دکتر را بازی می‌کند. "دون خوان دمارکو" (۱۹۹۴) یک کمدی رمانتیک خیالی است که با بینش‌های روانشناختی سه ستاره را در خود دارد. براندو در حین فیلم‌برداری به مرز ۷۰ سالگی نزدیک بود و تنها چهار فیلم دیگر در دوران پایانی زندگی خود ساخت، در حالی که دپ یک ستاره در حال ظهور بود که برای موفقیت بزرگ در باکس آفیس هنوز پنج سال دیگر زمان لازم داشت. در حالی که فیلم در آمریکا به طور متوسط عمل کرد، اما تقریباً سه برابر هزینه‌اش در سطح جهانی درآمد داشت و بنابراین موفقیت برای نیو لاین سینما محسوب می‌شد. این نقش براندو، بزرگ‌ترین نقش او از "شکاف میسوری" (۱۹۷۶) و "آخرالزمان اکنون" (۱۹۷۹) بود و بقیه فیلم‌های او در دوران پایانی نقش‌های حداقلی داشتند (برای پول‌های کلان). اگرچه انتقاد شده که او در نقش روان‌پزشک به راحتی عمل می‌کند و به آرامی صحبت می‌کند، اما بازی او با لحن شاد، بصیرت‌بخش و الهام‌بخش هماهنگ است. دپ دوباره با براندو برای فیلم عجیب و غریب "شجاع" (۱۹۹۷) همکاری خواهد کرد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در کالیفرنیای جنوبی (ساگوس، لس آنجلس و سانتا کلاریتا) فیلم‌برداری شده است و کارهای واحد دوم در اوآهو و نیویورک انجام شده است. نمره: B آیا کسی دیگر فکر می‌کند که شاید دونالد ترامپ تصویر خود را در دهه ۲۰۲۰ بر اساس مارلون براندو در اینجا مدل کرده است؟ به هر حال، براندو به عنوان روان‌پزشک کهنه‌کار "میکلر" در آستانه بازنشستگی و زندگی راضی با همسرش "مارلین" (فی داناوی) است، زمانی که مأمور ارزیابی یک جوان می‌شود که اخیراً سعی در خودکشی داشته است. این باید یک کار نسبتاً ساده باشد، به جز اینکه او ادعا می‌کند که همان دون خوان افسانه‌ای است. "میکلر" کنجکاو می‌شود و تصمیم می‌گیرد بدون تجویز دارو او را بشناسد. به سبک بهترین سروانتس، "دون خوان" دکتر و تقریباً تمام کارکنان بیمارستان را با داستان‌های عجیب و غریب از فتوحات عاشقانه‌اش و شادی زندگی‌اش سحر می‌کند. این مرد همچنین به دکتر نشان می‌دهد که چگونه ازدواج خودش در طول سال‌ها راکد شده و شاید این داستان‌های عاشقانه تأثیر مثبتی بر روی درمانگر دارد تا بر روی بیمار! در همین حال، شواهد تأییدکننده به طور متناقضی درباره اینکه "دون خوان" واقعاً کیست ارائه می‌شود. آیا او ممکن است واقعاً همانی باشد که ادعا می‌کند؟ این فیلم در برخی لحظات سرگرم‌کننده است، اما تعداد آن‌ها کافی نیست و سبک مکالمه روان‌پزشکی بعد از مدتی خسته‌کننده و تکراری می‌شود. دپ به اندازه کافی جذاب است، اما براندو واقعاً فقط در حال انجام وظیفه است و عناصر کمدی بسیار کم و نادر است. تماشای آن قابل قبول است، اما به نوعی فاقد هرگونه جرقه است.