فیلم Love and Monsters 2020

بی‌ضرر، مناسب برای خانواده‌ها. «Love and Monsters» با یک رمان نوجوانانه آغاز می‌شود که با وقوع آخرالزمان قطع می‌شود، اما خوشبختانه به چیزی فراتر از آن تبدیل می‌شود و در نهایت بسیار سرگرم‌کننده است. در سال‌های اخیر (احتمالاً به‌خاطر پاندمی)، در فیلم‌های آخرالزمانی گرایشی خوشایند به پیداکردن ایده‌های تازه به‌جای تکیه بر قالبِ پیش‌فرضِ طاعون زامبی دیده می‌شود. دیلن اوبراین، بازیگر سابق Teen Wolf و The...

بی‌ضرر، مناسب برای خانواده‌ها. «Love and Monsters» با یک رمان نوجوانانه آغاز می‌شود که با وقوع آخرالزمان قطع می‌شود، اما خوشبختانه به چیزی فراتر از آن تبدیل می‌شود و در نهایت بسیار سرگرم‌کننده است. در سال‌های اخیر (احتمالاً به‌خاطر پاندمی)، در فیلم‌های آخرالزمانی گرایشی خوشایند به پیداکردن ایده‌های تازه به‌جای تکیه بر قالبِ پیش‌فرضِ طاعون زامبی دیده می‌شود. دیلن اوبراین، بازیگر سابق Teen Wolf و The Maze Runner، نقش یک جوان خوش‌مشرب و کمی دست‌وپاچلفتی را بازی می‌کند که به‌طور اتفاقی به نقش قهرمان می‌رسد. صحنه‌های مربوط به هیولاها ترکیبی از جلوه‌های ویژه قابل‌قبول و اکشن مفرح‌اند. دوست داشتم بخشِ «زندگی در پناهگاه» در آغاز فیلم بیشتر نشان داده می‌شد، چون احتمالاً به فیلم عمق احساسی بیشتری می‌داد، اما در کل این یک ماجرای خانوادگی و بسیار لذت‌بخش است. این فیلم هم یکی دیگر از قربانیان جابه‌جایی اکران به پخش دیجیتال در دوران پاندمی است؛ حیف است که «Love and Monsters» فرصت واقعی درخشیدن روی پرده‌ی سینما را از دست داد، چیزی که این‌گونه فیلم‌های غیرسریالی کمتر نصیبشان می‌شود. اگر فیلم از سوی تماشاگران آن‌قدر محبوب شود که لایق دنباله باشد، در جهانِ داستانی آن مواد کافی برای ادامه وجود دارد (فیلم صراحتاً به دنبال ساخت دنباله نیست اما مانعش هم نمی‌شود). من شخصاً از بازگشت به این دنیا و این شخصیت‌ها استقبال می‌کنم. «Love and Monsters» نسبت به تقریباً هر فیلم هیولایی دیگری متفاوت و شوخ‌طبع است و همین باعث شده فیلمی خوشایند و سرگرم‌کننده شود. برایم یک سورپرایز بزرگ بود؛ بر اساس تریلرها و تبلیغات انتظار فیلمی متوسط و فراموش‌شدنی داشتم، اما فیلمی دوست‌داشتنی است که در کنار هیولاها، اکشن و رومنس هم دارد. تضاد بارز بین جوئل دلیر و خوش‌قلبِ دیلن اوبراین و بیابانی پر از هیولا سرگرم‌کننده و منحصربه‌فرد است. روایت و شخصیت‌ها همگی دوست‌داشتنی‌اند؛ با وجود فضای ناامیدکننده‌ی جهان، فیلم حال‌وهوایی سبک و دلپذیر دارد. طراحی هیولاها هم هم‌زمان کمیک و زشت و جالب بود، شبیه پوکمون‌های شرور. تنها ایراد واقعی من این بود که جلوه‌های بصری کم‌بودجه و متوسط به‌نظر می‌رسید، اما واضح بود با منابع محدود بهترین کار ممکن انجام شده است. دوست دارم باز هم از این دنیا و شخصیت‌ها ببینم، اگرچه بعید می‌دانم این آرزو برآورده شود.