فیلم Big Game 2014

یک شگفتی آمریکایی که فنلاندی‌ها ساخته‌اند و در فنلاند می‌گذرد، باز هم همان شگفتی آمریکایی است. هالیوود قبلاً از رئیس‌جمهورِ ایالات متحده فیلم‌های زیادی ساخته که شخصیت مقدس او هدف حملات وحشیانه، دشمنان خون‌طلب و هزار و یک حمله تروریستی قرار می‌گیرد. اغلب رئیس‌جمهور به‌کمک ارتش و نیروهای مخفی‌اش توان نجات خود را دارد. گاهی هم نقش او شبیهِ یک «دخترک در معرض خطر» می‌شود. این...

یک شگفتی آمریکایی که فنلاندی‌ها ساخته‌اند و در فنلاند می‌گذرد، باز هم همان شگفتی آمریکایی است. هالیوود قبلاً از رئیس‌جمهورِ ایالات متحده فیلم‌های زیادی ساخته که شخصیت مقدس او هدف حملات وحشیانه، دشمنان خون‌طلب و هزار و یک حمله تروریستی قرار می‌گیرد. اغلب رئیس‌جمهور به‌کمک ارتش و نیروهای مخفی‌اش توان نجات خود را دارد. گاهی هم نقش او شبیهِ یک «دخترک در معرض خطر» می‌شود. این نوع فیلم‌ها برای مخاطب آمریکایی بسیار دلپذیرند چون به احساسات ابتدایی وطن‌پرستی دامن می‌زنند و اغلب آمریکا را به‌عنوان محور غرب، مدافع بزرگ دموکراسی‌ها و آزادی‌ها نشان می‌دهند، در حالی که از جنایت‌ها و مداخلات این کشور در دیگر نقاط جهان برای حفظ منافع اقتصادی و سیاسی چشم‌پوشی می‌کنند. این فیلم اساساً یکی از همان آثار را می‌گیرد و آن را در لاپلند—منطقه‌ای در فنلاند که اغلب مردم فقط به‌خاطر خانه‌ی بابانوئل می‌شناسند—قرار می‌دهد. شاید این بار بابانوئل می‌آمد تا رئیس‌جمهور گرفتار را نجات دهد... اما این بار زندگی مدافع آزادی در دستان کودکی فنلاندی است که با کمان و ترکش‌هایی از تیر مجهز شده است. یک شکارچی کوچک که جنگل‌ها را می‌شناسد، صداهای شکار و فنون بقا را می‌داند، اما باید با گروهی از مردان مسلح روبه‌رو شود. تا آنجا که می‌دانم این اولین فیلم فنلاندی بود که دیدم، هرچند یک هم‌تولید است که سرمایه‌گذاری زیادی از آمریکا در آن صورت گرفته و تقریباً تماماً به زبان انگلیسی است. کارگردان یالماری هلندر با موفقیتی بین‌المللی توانسته بخشی از کشورش را به مسیر سینمای جهانی بیاورد (کاش در سینمای پرتغال هم آدم‌هایی مثل او داشتیم). فیلم سرگرم‌کننده است اما اگر سکانس‌های بیشتری به زبان فنلاندی داشت بهتر می‌شد. نمی‌دانم آیا اکثر مردم آنجا به اندازه‌ی آن پسر با زبان انگلیسی آشنا هستند یا نه، اما چنین تسلطی به زبان خارجی—حتی اگر امروزه بین‌المللی‌ترین زبان باشد—در پسری این‌قدر جوان چندان باورپذیر نیست. و کاش این تنها موقعیت غیرقابل‌باور فیلم بود؛ متأسفانه فیلم پر از لحظاتی است که مقبولیت و منطق را از دست می‌دهد. بازی ساموئل ال. جکسون را دوست داشتم. او بازیگری بسیار توانا برای نقش‌های اکشنی است و کاریزمای فوق‌العاده‌ای دارد که در فیلم به‌خوبی از آن استفاده می‌کند. با اینکه دقیقاً قهرمان اصلی نیست، نقش محوری‌ای در داستان برعهده می‌گیرد؛ اجازه نمی‌دهد بدون مبارزه اسیر شود و در همکاری بسیار خوبی با بازیگر جوان، اونی توممیلا، قرار می‌گیرد. دست‌کم می‌توان گفت این دو بازیگر شایسته‌ی تمجید ویژه‌اند. ری استیونسون را هم می‌توان اضافه کرد، اما چند بار احساس کردم او با متنی که به او داده شده هماهنگ نیست، و جیم برادبنت نیز در این فیلم چندان کاری ندارد. بهترین نکته درباره‌ی این فیلم این است که تماشای آن لذت‌بخش است، به‌ویژه برای کسانی که از فیلم‌های اکشن اغراق‌شده به سبک آمریکایی خوششان می‌آید. پر از سکانس‌های اکشن و لحظات قهرمان‌نمایانه و اغراق‌شده است و همین موجب سرگرم‌کنندگی‌اش می‌شود. البته این به‌معنای خوب‌بودن فیلم نیست—فیلم خوب نیست. از نظر هوشمندی و منطق ضعیف است، صحنه‌هایی را که بتوان در آنها فنلاند واقعی را دید ندارد و گاهی انگار در آلپ‌های فرانسه فیلم‌برداری شده، جلوه‌های بصری و ویژه‌ای که واقعاً قابل‌قبول و شایسته نام باشند کم دارد، و در نهایت موسیقی متن نیز پرادعا و گوش‌خراش است و هماهنگی لازم را ندارد. احتمالاً سیبیلیوس اگر موسیقی این فیلم را می‌شنید، در قبرش تکان می‌خورد.