فیلم Dawn of the Dead 2004

آخه مرد، لابد کشیش چیزی درباره زندگی و مرگ گفته بود. طرفداران جورج رومرو از بدترین‌ها می‌ترسیدند — یکی دیگر از فیلم‌های مقدس سه‌گانهٔ اصلی‌اش بازسازی می‌شود — هرچند ریمیک Night of the Living Dead خود را رسوا نکرد. خوشبختانه این نگرانی‌ها بی‌مورد بود؛ زک اسنایدر و تیمش یکی از بهترین ریمیک‌های ژانر وحشت را ساختند. داستان همان پیش‌فرض برجستهٔ رومرو را دنبال می‌کند: یک اپیدمی مرموز...

آخه مرد، لابد کشیش چیزی درباره زندگی و مرگ گفته بود. طرفداران جورج رومرو از بدترین‌ها می‌ترسیدند — یکی دیگر از فیلم‌های مقدس سه‌گانهٔ اصلی‌اش بازسازی می‌شود — هرچند ریمیک Night of the Living Dead خود را رسوا نکرد. خوشبختانه این نگرانی‌ها بی‌مورد بود؛ زک اسنایدر و تیمش یکی از بهترین ریمیک‌های ژانر وحشت را ساختند. داستان همان پیش‌فرض برجستهٔ رومرو را دنبال می‌کند: یک اپیدمی مرموز مردم را به زامبی‌های مرده‌نما تبدیل می‌کند و گزش، بیماری را منتقل می‌کند. گروه کوچکی از بازماندگان به مرکز خرید کراس‌رودز می‌رسند و آنجا پناه می‌گیرند تا از هجوم زامبی‌ها در امان بمانند، اما درگیری‌های درون گروهی تهدیدشان می‌کند، در حالی که می‌دانند نمی‌توانند برای همیشه آنجا بمانند. فیلم از همان ابتدا تکیه‌ای محکم روی مخاطب می‌گذارد؛ افتتاحیه‌ای سوزان و وحشتناک که به‌یکسان باعث دل‌شکستگی و ترس می‌شود. همین صحنه به ما اعلام می‌کند که این زامبی‌ها با نمونه‌های رومرو فرق دارند — این‌ها می‌دوند، و خیلی هم سریع. پس از آشوب و خون‌ریزی، معرفی بازماندگان انجام می‌شود و فیلم وارد یک دینامیک گروهی عالی می‌گردد؛ جایی که خودنمایی و تدبیر در برابر نادانی و حماقت قرار می‌گیرد و لحظات شیطنت‌آمیزی هم در پس‌زمینه رخ می‌دهند. تمرکز بر بازماندگان است که فیلم را به سطوح بالاتری می‌برد: واکنش‌های متنوع آن‌ها به وضعیت‌شان با فکر و دقت در فیلمنامه (جیمز گان) طراحی شده است. مسیر طبیعی این نوع فیلم‌ها نیاز به لحظات وحشت دارد و اسنایدر به‌خوبی آن‌ها را در جاهای لازم می‌گنجاند، که نتیجه‌اش صحنه‌های ترس و لحظات واقعاً دلخراش است. حضور نقش‌های کوتاه هوشمندانه‌ای که طرفداران رومرو را خوشحال می‌کند هم هست، و بازیگران هم در سطح بالایی قرار دارند؛ سارا پولی بی‌همتاست و وعدهٔ قابل‌باور شخصیت نوشته‌شده را جامهٔ عمل می‌پوشاند. این ریمیک موجودیتی مستقل دارد و در عین حال به منبع الهامش ادای احترام می‌کند — و در هر دو موفق است! چنین چیزی در ژانر وحشت نادر است. امتیاز: 8/10 تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره خواهم دید و قطعاً توصیه می‌کنم. البته اگر طرفدار زامبی‌ها نباشید احتمالاً اصلاً سراغ این فیلم نمی‌روید. بعد هم بحث‌های معروف دربارهٔ شیوهٔ انتقال عفونت (اینجا عفونت از طریق گزش منتقل می‌شود) و زامبی‌های کند در مقابل سریع مطرح است — این فیلم زامبی‌های سریع دارد. اساساً دارم اشاره می‌کنم به اینکه همیشه سر این موارد بحث پیش می‌آید و چرا نمی‌توانیم در آرامش از چیزها لذت ببریم. بازیگران خیلی خوبی دارد: به‌ویژه وینگ ریمز، سارا پولی و جیک وبر. ارزش تولید کاملاً محسوس است؛ نه فقط صرف اجارهٔ یک مرکز خرید برای تخریب یا جلوه‌های عملی زامبی‌ها، بلکه در سکانس‌های عظیم هم کیفیت به چشم می‌آید. جزئیات انواع عفونت‌ها تماشایی است. طبیعتاً گلوله‌باران‌ها و شلیک‌ها هم خوب انجام شده‌اند (صداگذاری هم خوب است) و اگر صرفاً دنبال اکشن هستید این فیلم به‌وفور دارد. گرچه شوخی‌های خوبی هم دارد — هرچند گاهی تیره‌اند — ولی مثل «وارم بادیز» نیست. وجود زامبی‌ها، وضعیت آخرالزمانی و فقدان قدرت مرکزی، فرصت‌های فلسفی خوبی برای بررسی معنای زندگی و رفتار انسان‌ها فراهم می‌کند، اما این اثر بیشتر به جنبه‌های استراتژی بقا می‌پردازد. اگر اشکالی باشد، شاید همین است که بیشتر شخصیت‌ها نسبتاً توانمندند؛ بنابراین فیلم کمتر به فرمول مرسوم تکیه می‌کند که شخصیت‌ها با اشتباهات‌شان داستان را پیش ببرند. در عوض، بیشتر با شبه‌طوفانی از بدبختی‌های بی‌پایان روبه‌رو می‌شویم که واقعاً کمی تازه و خوشایند است. احتمالاً این یکی از فیلم‌های زامبی موردعلاقه‌ام است، و جالب اینکه حتی زامبی‌های دونده را هم معمولاً دوست ندارم. فیلم فوق‌العاده‌ای است. از اولین بار که دیدمش عاشقش شدم. کلی زامبی و کلی کشت‌و‌کشتار. به نظرم یکی از بهترین فیلم‌های زامبی ساخته‌شده است. فیلم کم‌بودجه‌ای است، اما همه سعی کرده‌اند بهترین کارشان را ارائه دهند. عموماً من فیلم‌های مربوط به مردگان زنده را دوست ندارم، هرچند در سال‌های اخیر چندتایی از آن‌ها را دیده‌ام و این هم یکی از آن‌ها بود. ناگهان شخصیت‌ها به وضعیتی آخرالزمانی پرتاب می‌شوند که مردم تبدیل به زامبی‌هایی می‌شوند که آن‌ها نمی‌دانند چگونه بکشندشان. قهرمان داستان یک پرستار جوان است که در همان ابتدا همهٔ خانواده‌اش را از دست می‌دهد؛ این باعث می‌شود فوراً با او همدل شویم. از آن پس امیدواریم که نجات پیدا کند و دیگر بازماندگان را پیدا کند تا اتحاد شکل بگیرد که بالاخره وقتی به یک مرکز خرید می‌رسد این اتفاق می‌افتد. زک اسنایدر این فیلم را کارگردانی کرده و داستانی توانمند و خوب روایتی ارائه می‌دهد که مخاطب را با قصه‌ای قانع‌کننده و ساختاریافته جذب می‌کند. این فیلم همچنین ریمیکی از اثر اصلی جورج ای. رومرو است، اما به‌راستی ارزش دیدن را به‌عنوان یک اثر مستقل دارد، بی‌نیاز از مقایسه. از نظر فنی، تدوین خوب، صحنه‌ها، لباس‌ها و گریم مناسبی دارد و ریتمی خوشایند و ثابت که مخاطب را بیش از حد به تفکر وامی‌ندازد. البته کلیشه‌ها و ضعف‌های منطقی آشکاری مثل ادامهٔ کار برخی امکانات (آب جاری، برق و غیره) وجود دارد، ولی من این مشکلات را بخشیدم. بازیگران اسم‌های خیلی بزرگ ندارند؛ شاید این تصمیمی آگاهانه بوده تا مخاطب راحت‌تر با شخصیت‌ها همذات‌پنداری کند. سارا پولی نقش اصلی را به خوبی ایفا می‌کند و وینگ ریمز و مایکل کلی هم عملکرد قابل‌قبولی دارند. اشاره شده که کل فیلم با بودجهٔ بسیار پایین ساخته شده و در کار بازیگران و تیم فنی مقداری آماتوریزم و بداهه‌پردازی دیده می‌شود. با این حال، در مجموع فیلم بدی نیست و همه تلاششان را کرده‌اند.