فیلم Legionnaire 1998

بهترین فیلم ون دام، از نظر من. فیلم را اتفاقی از ابتدا دیدم و سبک و جوّ آن را پسندیدم؛ در نهایت معلوم شد فیلم خیلی خوبی از آب درآمده است. داستان با این آغاز می‌شود که یک بوکسور در مارسی (ون دام) که باید مبارزه‌ای را می‌باخت، به توافق عمل نمی‌کند و به ضرر چند عضو مافیا تمام می‌شود؛ آنها برای کشتن او به دنبال...

بهترین فیلم ون دام، از نظر من. فیلم را اتفاقی از ابتدا دیدم و سبک و جوّ آن را پسندیدم؛ در نهایت معلوم شد فیلم خیلی خوبی از آب درآمده است. داستان با این آغاز می‌شود که یک بوکسور در مارسی (ون دام) که باید مبارزه‌ای را می‌باخت، به توافق عمل نمی‌کند و به ضرر چند عضو مافیا تمام می‌شود؛ آنها برای کشتن او به دنبال او می‌افتند. برای فرار و پنهان شدن، به لژیون خارجی فرانسه می‌پیوندد و به مراکش می‌رود، جایی که در جریان جنگ ریف باید از یک پست صحرا دفاع کند و دوام بیاورد. ژان‌کلود ون دام در این فیلم کاملاً خارج از چارچوبی که از او سراغ داشتیم مرا شگفت‌زده کرد. حتی اگر خیلی طرفدار او نباشم، از دیدن بازی‌اش در این اثر واقعاً لذت بردم. برای من این تا امروز بهترین فیلم کارنامهٔ ون دام است و شاهدی است بر اینکه او وقتی بخواهد می‌تواند بهتر و متفاوت‌تر بازی کند. از بازیگران دیگری که خوشم آمد می‌توان به Nicholas Farrell، Steven Berkoff، Jim Carter و Daniel Caltagirone اشاره کرد. فیلم‌نامه نه پیچیده است و نه چندان بدیع، اما خوب کار می‌کند و داستان قابل‌قبولی ارائه می‌دهد که هرگز صرفاً به‌عنوان بهانه‌ای برای فرستادن شخصیت به مراکش احساس نمی‌شود. این یک فیلم اکشن خوب است؛ فیلمی که خودش را جدی می‌گیرد و تلاش می‌کند از سوی تماشاگر جدی انگاشته شود. طراحی صحنه‌ها خوب، لباس‌ها قابل‌قبول و تلاش جدی و معتبری برای بازآفرینی دورهٔ تاریخی با دقت نسبتاً قابل‌قبولی صورت گرفته است. لوکیشن‌ها با دقت انتخاب شده و بسیار چشم‌گیرند؛ فیلم‌برداری از این زیبایی بی‌بهره نیست: رنگ‌بندی فیلم باشکوه است و نماها خوب ثبت شده‌اند. همچنین گوش سپردن به موسیقی متن ارزش دارد؛ ملودی «Mon Legionnaire» جلوهٔ خاصی دارد. فیلم با حس و حالی شبیه به The Cotton Club آغاز می‌شود و در ادامه به فضایی یادآور The Dirty Dozen می‌رسد، با بافتی از شمال آفریقا که نمونه‌هایی مثل March or Die یا Khartoum را به ذهن می‌آورد و پایانی که تا حدودی یادآور The Alamo است. مانند آثاری چون The Flight of the Phoenix و Lawrence of Arabia، این فیلم دربارهٔ دشواری‌های مردانی عرق‌ریزان در صحرای وسیع و زیباست؛ بنابراین نباید انتظار حضور پررنگ زنان در نقش‌های اصلی را داشت، هرچند Ana Sofrenovic نقشی کوتاه دارد. اگرچه فیلم از اکشن‌های رزمی همیشگی ون دام خالی است، اما مبارزات و درگیری‌های نظامی به‌وفور دیده می‌شوند. سکانس آغازین در مارسی خوب اجرا شده و فیلم‌برداری فضای صحرا هم رنگی و نفس‌گیر است. انتظار یک تولید کم‌هزینه را داشتم، اما ارزش‌های تولیدی فیلم مرا تحت‌تأثیر قرار داد؛ هزینهٔ تولید در زمان فیلمبرداری در ۱۹۹۷ حدوداً ۲۰ میلیون دلار بوده است که رقم کمی نیست. متأسفانه، داستان از نظر درام به اندازهٔ آثاری چون The Dirty Dozen، The Flight of the Phoenix، Lawrence of Arabia یا The Alamo جذاب و چکش‌خورده نیست. فیلم‌نامه نیاز به یک یا دو بازنویسی دیگر داشت تا عمق بیشتری پیدا کند. در وضعیت فعلی، برخی از شرورها بیش از حد کارتونی هستند و نقش شخصیت سیاه‌پوست (Adewale Akinnuoye-Agbaje که در نقش خود مقاوم و قابل‌قبول است) به کلیشهٔ آمریکاییِ «مجروح از جامعهٔ سفیدپوست» نزدیک است. این موضوع طعنه‌ای به تبلیغات خوش‌ساخت هالیوودی دارد و کلیشه‌ای و تا حدی چشم‌چرخان‌کننده به‌نظر می‌رسد. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه. فیلمبرداری در مراکش انجام شده است. پایان‌بندی: نمرهٔ کلی B-.