فیلم Mr. & Mrs. Smith 2005

فیلم «آقای و خانم اسمیت» با شیمی شعله‌ور بازیگرانش انفجار می‌کند، اما فیلمنامه‌اش را ناکام می‌گذارد. بدون کار شکوفای داگ لیمان در ژانر اکشن-کمدی شاید هرگز زوج خبریِ «برنجلینا» شکل نمی‌گرفت؛ شاید چند فرزند به شکل دیگری به فرزندخواندگی گرفته می‌شدند، و شاید آن‌طور که شد جولی به چهره‌ای بشردوستانه تبدیل نمی‌شد. اگر انرژی پویای لیمان توان نهشته در فیلمنامهٔ کم‌جان را تقویت می‌کرد، ترکیبِ...

فیلم «آقای و خانم اسمیت» با شیمی شعله‌ور بازیگرانش انفجار می‌کند، اما فیلمنامه‌اش را ناکام می‌گذارد. بدون کار شکوفای داگ لیمان در ژانر اکشن-کمدی شاید هرگز زوج خبریِ «برنجلینا» شکل نمی‌گرفت؛ شاید چند فرزند به شکل دیگری به فرزندخواندگی گرفته می‌شدند، و شاید آن‌طور که شد جولی به چهره‌ای بشردوستانه تبدیل نمی‌شد. اگر انرژی پویای لیمان توان نهشته در فیلمنامهٔ کم‌جان را تقویت می‌کرد، ترکیبِ اکشن و کمدی می‌توانست در زیرژانر خود به اثری شاخص بدل شود. داستان دربارهٔ زوجی مرفه و کسل است که بهت‌زده می‌شوند وقتی می‌فهمند هرکدام برای سازمان‌های ترور متفاوتی کار می‌کنند و ماموریت‌شان نابود کردن یکدیگر است. فیلم با صحنه‌هایی از زندگی روزمرهٔ یک ازدواج پیش می‌رود—بردن یک خرس عروسکی در جشن، عاشق شدن هنگام خریدِ خانهٔ باشکوه، افتادن در روزمرگی یکسان—تا اینکه خانه‌شان در یک درگیری شدید و انفجار گاز منهدم می‌شود، یک سکانس عاشقانهٔ پرشور و در نهایت مراجعه به مشاورهٔ زوجین. طنز تلخ اینکه برای ستاره‌های زیبا و معروفِ هالیوود، همین فیلم نقش مهمی در شکل‌گیری زندگی شخصی‌شان داشت. آنچه واقعاً فیلم را به یادماندنی می‌کند، شیمی روی پرده (و بیرون پرده) بین جولی و پیت است. آن‌ها در کمدی، احساسات دراماتیک و اکشن‌های پرانرژی بسیار طبیعی و روان‌اند. بذله‌گویی تند و تیز آن‌ها، فیلمنامهٔ کمتر تأثیرگذار کینبرگ را جبران می‌کند؛ در واقع آن‌ها فیلم را می‌سازند. لیمان لحن سبک و شوخ‌طبعی را حفظ می‌کند و وارد بررسی‌های عمیقِ فروپاشیِ زناشویی نمی‌شود؛ این اثر قرار است نمونه‌ای طنزآمیز و سرگرم‌کننده باشد، نه یک تحلیل جدی از روابط. با این حال، با وجود شیمی وسوسه‌انگیز بازیگران اصلی، هرگز کاملاً احساس نمی‌کنید آن‌ها واقعاً عاشق‌اند. فیلمنامهٔ کینبرگ در بخشِ احساسات خالی است و زوجِ اسمیت بیشتر شبیه هم‌اتاقی‌هایی‌اند تا یک زوج واقعی. طبیعی است که ازدواجشان در چارچوب سبک زندگی طبقهٔ متوسط بالایی کسل‌کننده باشد، اما حتی در دعواها و آشتی‌ها نیز اتصال واقعی‌ای دیده نمی‌شود؛ دلتنگ می‌شوید که جولی و پیت یکدیگر را با اشتیاق بیشتری بخواهند. ریتم فیلم پس از انفجار خانه کند می‌شود و فیلمنامه بیشتر روی گرهٔ مرکزیِ مربوط به «تانک» و یورشِ نیروهای مسلحِ سنگین به یک فروشگاه بزرگ متمرکز می‌شود. توجه به زوج درخشان با پردهٔ سوم که انگار تمایلی به پایان نداشت، از بین می‌رود و آن لذت تیزِ پیشین را از دست می‌دهد. نمایشِ حفظِ ظواهر که جذابیت زیادی به فیلم داده بود، با آن صحنهٔ شکسته کنار گذاشته می‌شود و نتیجهٔ نهایی رضایت‌بخش نیست. فیلم در نهایت به طلاق ختم نمی‌شود—در بیشتر زمان خود سرگرم‌کننده و سبک است—اما پردهٔ پایانی و ضعف فیلمنامه مانع از آن می‌شود که رابطهٔ زناشویی به‌طور کامل شکوفا شود. بازی‌ها و فیلمنامه عموماً متوسط‌اند. انتظارِ خیلی بیشتری نمی‌توان داشت. بعد از مدت‌ها بازدید دوبارهٔ این فیلم نشان می‌دهد که گرچه عالی نیست، اما به‌خاطر کاریزما و شیمی پیت و جولی و اجرای خوب سکان‌های اکشن توسط داگ لیمان، قطعاً سرگرم‌کننده است. پایان فیلم کمی عجیب و بدونِ گره‌گشایی است، طوری که سازمان‌های مربوطه همچنان در پی آن‌ها هستند. کارگردان و بازیگران باتجربهٔ «آقای و خانم اسمیت» باعث شده‌اند که این فیلم در گونهٔ کمدی-رمانتیکِ جاسوسی یکی از بهترین‌های گروه باشد. اگر چه فیلمنامه گاهی دست‌وپاگیر است، اما جذابیت و شیمی جولی و پیت فیلم را پیش می‌برد. تعقیب و گریزها، انفجارها، درگیری‌های تن‌به‌تن و شلیک‌ها در تمام صحنه‌ها حضور دارند و گه‌گاه با دیالوگ‌های خنده‌دار وینس وان قطع می‌شوند. فیلم شاید اغراق‌آمیز باشد، اما برداشتِ سرگرم‌کننده‌ای از ژانر جاسوسی ارائه می‌دهد توسط کارگردان و بازیگرانی که نشان داده‌اند ژانر را خوب می‌شناسند. این فیلم از آن آثار ظریف است که بسیاری آن را درک نمی‌کنند. تماشاگرانی که دنبال صرفاً یک اکشن معمولی‌اند، لایه‌های زیرمتن، تعاملات شخصیت‌ها و تدرجِ ظریفِ معنایی را از دست می‌دهند؛ این‌ها وقتی به‌کلیتِ اثر توجه کنید بیش از پیش جذاب‌اند. اگر تنها چیزی که از فیلم می‌بینید اکشن باشد، مشکل بیشتر مربوط به تماشاگر است تا فیلم. فیلم پر از اکشن است و ایدهٔ مخفی‌کاریِ زوج در برابر هم که رفته‌رفته لو می‌رود و تغییر می‌کند را دوست دارم. این اثر بیشتر یک پارودیِ آگاهانه از فیلم‌های اکشن-جاسوسی است تا یک اکشن صرف؛ تمرکز اصلی روی شخصیت‌ها و نوعِ رابطه‌شان است. تعاملات شخصیت‌ها دقیق و حساب‌شده‌اند؛ جزئیات کوچک مثل یک کلمه یا نگاه، خیلی چیزها را بازگو می‌کنند. سکانس‌های اکشن خوب‌اند اما به‌گونه‌ای طوری ساخته شده‌اند که هم خنده‌دار باشند و هم واقع‌نمایانه. داستان شاید پیچش‌های عجیب نداشته باشد، اما تکامل شخصیت‌ها را به‌خوبی دنبال می‌کند. این فیلم برای کسانی که صرفاً دنبال اکشنِ خالص‌اند مناسب نیست، اما اگر از کمدیِ فکرشده لذت می‌برید، احتمالاً این فیلم برایتان دلچسب خواهد بود.