فیلم Ash 2025

«اش» چیز جدیدی به ژانرهای ترکیبی‌اش اضافه نمی‌کند و تم‌هایش را هم به شیوه‌ای به‌خصوص تأمل‌برانگیز بررسی نمی‌کند، اما با این حال تجربه‌ای جذاب ارائه می‌دهد که عمدتاً به‌خاطر فضاسازی گیرا و اجرای درخشان بازیگر اصلی قابل توجه است. حضور مغناطیسی ایزا گونزالس به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد و جنبه‌های فنی قابل ستایشی هم وجود دارد که به درگیرکننده‌تر شدن تجربه کمک می‌کنند. فیلم...

«اش» چیز جدیدی به ژانرهای ترکیبی‌اش اضافه نمی‌کند و تم‌هایش را هم به شیوه‌ای به‌خصوص تأمل‌برانگیز بررسی نمی‌کند، اما با این حال تجربه‌ای جذاب ارائه می‌دهد که عمدتاً به‌خاطر فضاسازی گیرا و اجرای درخشان بازیگر اصلی قابل توجه است. حضور مغناطیسی ایزا گونزالس به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد و جنبه‌های فنی قابل ستایشی هم وجود دارد که به درگیرکننده‌تر شدن تجربه کمک می‌کنند. فیلم اثری از تضادهاست؛ نقاط قوتش به اندازهٔ ضعف‌هایش می‌درخشند، اما در نهایت توصیه‌پذیر است. امتیاز: B- داستان دربارهٔ ریا (ایزا گونزالس)، فضانوردی است که روی سیاره‌ای مرموز پوشیده از خاک‌ستر به‌هوش می‌آید و خود را تنها بازماندهٔ تیمش می‌یابد. وقتی در کشتی قدم می‌زند، می‌بیند بقیهٔ اعضا کشته شده‌اند و او هیچ خاطره‌ای از اینکه چگونه به این وضع رسیده‌اند ندارد. در واقع ظاهراً حتی اعضای دیگر تیم را هم فوراً به‌خاطر نمی‌آورد؛ واکنش او بیشتر کنجکاوی و سردرگمی است تا هراس مطلق. او میان اجساد رانده‌شده در کشتی سرگردان است که ناگهان کسی از بیرون هواگیر وارد می‌شود. وقتی غریبه سوار می‌شود، ریا به سوی او حمله‌ور می‌شود تا از خود دفاع کند، اما آن شخص همان هم‌تیمی‌اش، بریون (آرون پل)، است؛ کسی که ظاهراً هنگام واقعه برای شناسایی خارج بوده و حالا همراه با ریا تنها بازماندهٔ مأموریت است. مثل بقیهٔ کشته‌شدگان، ریا در ابتدا بریون را هم نمی‌شناسد—تا اینکه تکه‌هایی از حافظه‌اش شروع به بازگشت می‌کند. حتی با بازگشت آن قطعات خاطره هم او نمی‌تواند تصویر کامل هویت، علت حضورش و نوع مأموریت تیم را کنار هم بگذارد. اگر از جزئیات مأموریت بیشتر گفته شود، خیلی از داستان لو می‌رود، اما به‌طور کلی کشف اینکه چه اتفاقی افتاده چندان سخت نیست، مخصوصاً برای کسانی که با فیلم‌های مجموعهٔ «بیگانه» (به‌ویژه «پرومته» و دنباله‌اش «بیگانه: عهد») آشنا هستند. همین مسئله یکی از مشکلات کارگردان—فلایینگ لوتس—در سومین فیلم بلندش است: پیش‌بینی‌پذیری ذاتی فیلم که به‌نظر من از بزرگ‌ترین خدشه‌ها در سینماست و داستانی تا حدی مقلد و بی‌بدیع ارائه می‌دهد. در عین حال، فیلم تلاش می‌کند این ضعف را با تشدید جنبهٔ وحشت جبران کند و از تصاویر گرافیکی و بصری مبتکرانه‌ای استفاده می‌کند (خوشبختانه فیلم تا حدی کنترل شده باقی می‌ماند و به سمت زننده یا اغراق‌شده نمی‌رود)، و مقداری لحن کمیک و کمپ نیز به کار اضافه شده است (که اگر فیلم می‌خواست جایگاه خاص‌تری پیدا کند می‌توانست از آن بیشتر بهره ببرد). با وجود این ویژگی‌ها و جلوه‌های ویژهٔ نسبتاً چشمگیر، «اش» به‌اندازهٔ کافی ویژگی متمایزکننده ندارد تا به‌عنوان یک اثر علمی–تخیلی پیشگام شناخته شود. شروع فیلم حمله‌ای ذهنی به حواس است، اما نه آن‌قدر هراس‌انگیز که باعث پس‌زدن تماشاگر شود. با صحنه‌ای مواجهیم که گویی فاجعه‌ای عظیم رخ داده و واکنش‌هایی شدید را می‌بینیم. تصاویر دست‌کم خیره‌کننده‌اند. دو شخصیت کلیدی وارد صحنه می‌شوند و حالا باید دید هر یک در تجربهٔ فاجعه چگونه ایستاده‌اند و واکنش‌هایشان چیست. تنشی زشت و ناخوشایند در هوا رقص می‌زند؛ خاطرات گذشته در حال بازگشت‌اند، اما یادآوری رویداد هنوز پراکنده و نامنسجم است. بازپخش‌های خاطره یا توهمات کامل، شما را از مرکز خارج نگه می‌دارند. در کل، یک ماجراجویی علمی–تخیلی به‌خوبی اجرا شده است.