فیلم 28 Years Later 2025

پر از ایده‌های احمقانه، نابخردانه و بی‌فکر است. فیلم با یک آغاز نسبتاً قوی شروع می‌شود، اما شخصیت مرکزی تأثیری بر باقی داستان ندارد و حضورش هدر رفته احساس می‌شود. در نیمهٔ فیلم بی‌منطقاً به داستانی دیگر می‌پردازد. ظاهراً نسخه‌های تکامل‌یافتهٔ عفونی‌ها قرار بوده ترسناک باشند، اما در چند صحنه ناخواسته خنده‌دارند. بخش‌های پایانی نیز نامعقول‌اند و هر چه جلوتر می‌رود، абсурдتر می‌شود. بهتر است...

پر از ایده‌های احمقانه، نابخردانه و بی‌فکر است. فیلم با یک آغاز نسبتاً قوی شروع می‌شود، اما شخصیت مرکزی تأثیری بر باقی داستان ندارد و حضورش هدر رفته احساس می‌شود. در نیمهٔ فیلم بی‌منطقاً به داستانی دیگر می‌پردازد. ظاهراً نسخه‌های تکامل‌یافتهٔ عفونی‌ها قرار بوده ترسناک باشند، اما در چند صحنه ناخواسته خنده‌دارند. بخش‌های پایانی نیز نامعقول‌اند و هر چه جلوتر می‌رود، абсурдتر می‌شود. بهتر است صبر کنید و آن را در سرویس‌های پخش ببینید. فیلمی زیبا با چند انتخاب عجیب. ابتدا مردد بودم: از یک طرف فیلم زامبی‌ای خوش‌ساخت و پرهزینه و با تیمی کاردان بود، اما از سوی دیگر متعلق به فرنچایزی است که هیچ‌وقت طرفدارش نبوده‌ام و آغاز یک سه‌گانه است. از سالن سینما راضی بیرون آمدم و روز بعد نظر مثبتم بیشتر شد — به نظرم 9 از 10 می‌ارزد. نکتهٔ غیرمنتظره، وزن عاطفی فیلم است که از مجموعهٔ خوب شخصیت‌ها و روابطشان می‌آید؛ فیلم پر از قلب و حتی شوخی‌های خوب است که مخاطب را درگیر می‌کند و آن را فراتر از یک فیلم زامبی صرف می‌برد. دربارهٔ مبتلایان: ایده‌های جدیدی معرفی شده که برایم جذاب‌اند — هم هیولاوارتر شده‌اند و هم بشریت بیشتری نشان می‌دهند. اکشن و کشته‌شدن‌ها لذت‌بخش‌اند و مثل همیشه سریع و ترسناک‌اند. می‌گویم «اکثراً» چون چند انتخاب تدوینی هست که به نظرم از اکشن حواس‌پرتی ایجاد می‌کنند. گاهی تصاویر دیگری در قالب جُست‌ها می‌آورند؛ یک‌بار خیلی دوست داشتم، یک‌بار عجیب و شبیه تریلر بود و یک‌بار کاملاً گیج‌کننده (معنای آن را نفهمیدم). با این حال برای ۹۵٪ فیلم سبک بصری منحصربه‌فردی دارد — هم آرام است و هم شبیه کابوس! صحنه‌ای در انتها آیندهٔ سه‌گانه را نوید می‌دهد؛ لحظه‌ای کاملاً متفاوت و شوکه‌کننده که برایم جواب نداد ولی چون فقط طعنه‌ای به فیلم‌های آینده بود و در روایت این قسمت ضروری نبود، می‌بخشمش. پیش از آن یک پایان احساسی و رضایت‌بخش هم داشت که فیلم را به‌خوبی روی پا می‌گذارد. با دانستن اینکه سه‌گانه است (و قسمت بعدی به زودی می‌آید) این نیمه‌کاره ماندنِ برخی قوس‌های شخصیتی آزاردهنده نخواهد بود. در کل، من به‌عنوان یک هوادار زامبی خوشحالم! نیمهٔ اول واقعاً خوب است و شروعی که یادآورِ 28 Weeks Later است دارد. اما بعد از آن به شخصیت‌های کاملاً متفاوتی می‌پردازد که برای بقیهٔ فیلم ادامه می‌یابند؛ این می‌توانست خوب باشد اگر صرفاً یک قطعه از گذشتهٔ ۲۸ سال قبل نشان داده می‌شد، اما در صحنهٔ پایانی یک بازگشت عجیب می‌زند که کاملاً نامتناسب با بقیهٔ فیلم است. نیمهٔ اول تنشِ بقای پدر و پسر را سنگین و هیجان‌انگیز می‌کند، مخصوصاً با معرفی نوع جدیدِ عفونی‌ها: آلفا — نوعی اَبَرِ عفونی قوی‌تر و هوشمندتر. اما وقتی به روستا برمی‌گردند، هوا و حال فیلم عجیباً به یک فیلم رشد و بلوغ تبدیل می‌شود که مرا کمی به Stand By Me یادآوری کرد. از این نقطه به بعد لذت من کمتر شد: نیمهٔ دوم به‌نوعی خلاصه می‌شود در سفر پسر و مادر برای یافتن یک پزشک و در طول راه انگار اتفاقات صرفاً رخ می‌دهند. پذیرش مرگ موضوع دوم است اما اجرا سطحی و بی‌اتصال است؛ واکنش خشن پسر به خیانت پدر با رفتار قبلی شخصیت هماهنگ نیست و آزاردهنده است. در پایان، پسر بیرون از روستا می‌ماند و در صحنه‌ای عجیب با گروهی از بازماندگان روبه‌رو می‌شود که یکی‌شان همان بچهٔ صحنهٔ افتتاحیه است — صحنه‌ای که هم خنده‌دار و هم گیج‌کننده بود. خلاصه: تا بازگشت به پایگاه فیلم خوب و پرتنش است، بعد تبدیل می‌شود به تلاش ناموفقی برای داستان رشد و در نهایت صحنهٔ پایانی شبیه نمایش‌های اکشن کودکانه است. تبلیغات فیلم با تجربهٔ واقعی مغایرت دارد و این اول فیلم مثل یک قسمت پرکننده به‌نظر می‌رسد؛ امیدوارم دنباله‌ها بهتر باشند. فیلمی ناپیوسته اما جسورانه و شایستهٔ افزودن به این مجموعه است. تکنیکاً پرداخت‌شده‌تر است، بازی‌ها عالی‌اند و هرچند بعضی از ریسک‌های روایی به‌خوبی جواب نمی‌دهند، بلندپروازی تماتیک قابل تحسین است؛ سازندگان دربارهٔ وضعیت جهان مدرن — از بحران هویت ملی تا اخلاق بقا — چیزهایی می‌گویند و لحظات پرشدت، پرسش‌های اخلاقی مرتبط و قاب‌های بصری چشمگیری خلق می‌کنند. اگرچه کاملاً رضایت‌بخش نیست، کنجکاوی نسبت به دنبالهٔ مستقیم را برمی‌انگیزد. حدود سی سال از آن زمانی که سیلیان مورفی با لباس بیمارستانی می‌گشت گذشته؛ ویروس «خشم» هنوز پابرجاست و بریتانیا عملاً از اروپا جدا شده است. جزیرهٔ کوچک لیندس‌فِرن یکی از معدود پناهگاه‌هاست و آنجا «اسپایک» (آلفی ویلیامز) با پدر (آرون تیلور-جانسون) و مادر بیمار (جودی کامر) زندگی می‌کند. روز بزرگی است وقتی پدر او را برای اولین «کُشتن» به خشکی می‌برد؛ او تقریباً دوازده ساله است و هرگز شهر یا عفونی‌ها را ندیده. با توجه به سفر پرحادثه و این‌که دوستی در خانه از دکتر «کلسون» (رالف فاینز) حرف می‌زند که شاید بتواند به مادر کمک کند، «اسپایک» نقشه‌ای جسورانه برای درمان مادر می‌چیند. همه‌چیز در قالب آشنای ژانر زامبی پیش می‌رود؛ آلفی ویلیامز و جودی کامر تلاش قابل قبولی دارند اما بقیه چیزها چندان خلاقانه نیستند. اکشن فراوان است، اما این فیلم به‌ندرت طنز دارد و بیشتر لحظاتی شدیدی و نفس‌گیر ارائه می‌دهد. گاهی روایت شامل سخنان روان‌شناسانه و آرشیوهای گسسته از فیلم‌های قدیمی می‌شود که می‌خواهد چرخهٔ تاریخ را نشان دهد اما بیشتر باعث پراکندگی می‌شود. این فقط بخش اول یک سه‌گانه است و رالف فاینز سرنخ‌هایی برای آینده می‌گذارد، ولی در کل از هایپِ زیاد و حال و هوای اپیزودیک فیلم ناامید شدم. هجده سال صبر کردم و انتظاراتم بالا بود چون دوتا فیلم قبلی را تحسین می‌کردم. فیلم در بریتانیای قرنطینه‌شدهٔ ۲۸ سال پس از شیوع می‌گذرد و دنبال خانواده‌ای است که در یک روستای محافظت‌شده زندگی می‌کنند؛ پدر موقعیت دیده‌بانی دارد و داستان اصلی پیگیری مواجههٔ پسر دوازده‌ساله با بیرون و انواع جدیدِ زامبی‌هاست. کیفیت فنی خوب است و سکانس ابتدایی با پدر و کودک انرژی همان فیلم‌های اول را دارد: تعقیب‌های شلوغ و حس اینکه «نفس‌ات بند است». با این حال کارگردان در تلاش بوده فیلمی هنری بسازد؛ بینش‌هایی شبیه The Shining، درام اغراق‌شدهٔ خانوادگی و حتی یک سکانس مضحک با افراد پریدن و «مبارزه کونگ‌فو» که مرا به Kung Fu Hustle یادآور کرد. در مجموع فیلم خوب و تماشایی است، اما با تدوین بهتر می‌توانست فیلم بزرگی شود؛ نسخهٔ نهایی برای هوادارانی که سال‌ها انتظار کشیده‌اند کمی ناامیدکننده است. «28 Years Later» فیلمی بسیار متفاوت نسبت به پیشینیان است. این فیلم در هسته‌اش داستانی انسان‌گرا دربارهٔ به‌ارث بردن دنیایی است که تغییر کرده اما ذاتش تغییر نکرده: ما زنده‌ایم و باید انسان بمانیم، عشق کنیم و با از دست دادن‌ها کنار بیاییم. نیمهٔ اول تا حدی ایستا است و بیشتر زمینه‌چینی می‌کند، اما نیمهٔ دوم به‌طرزی غیرمنتظره و مؤثر حرکت می‌کند، مخصوصاً برای فیلمی از این ژانر. شیمی بین بازیگران — جودی کامر، آلفی ویلیامز و رالف فاینز — بسیار انسانی و آشناست، به‌ویژه برای کسانی که تجربهٔ از دست دادن والد را داشته‌اند. چیزی که تأثیر فیلم را برایم کمتر کرد، صحنهٔ عجیب زامبی‌هایی با پارکور و ظاهر مدلی‌مانند در پایان فیلم بود — واقعاً سؤال‌برانگیز. به‌طور خلاصه، هرچند کمی ناپیوسته است، نیمهٔ دوم فیلم عالی است و به‌طور قطع ارزش دیدن را دارد. فیلم بسیار خوبی است و از نظر من فاصلهٔ زیادی با اثرِ برترِ اول ندارد. انتظار داشتم فیلم صحنه‌هایی آزاردهنده‌تر داشته باشد (تریلر چنین حسی می‌داد)، اما در نقاطی واقعاً ناراحت‌کننده و تا حدی ترسناک است — نزدیک‌ترین نسخه‌ای که این مجموعه تا حالا به ترساندن رسیده. بازی‌ها هم مثل همیشه درخشان‌اند؛ رالف فاینز نمایش را می‌رباید، آرون تیلور-جانسون بازی محکمی دارد، جودی کامر قابل قبول است و آلفی ویلیامز بیش از حد انتظار ظاهر می‌شود. سکانس نهایی واقعاً دیوانه‌وار است و نمی‌توانم باور کنم به آن سمت رفته‌اند؛ خیلی کنجکاوم ببینم در دنباله چه می‌کنند. قسمت بعدی اوایل سال آینده می‌آید و فارغ از این نکات، ارزش دیدن دارد؛ نسخهٔ ۲۰۲۵ از نظر بصری چشم‌گیر است و داستان سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهد. به منتقدانی که به این فیلم نمرهٔ بالاتر از 4/10 داده‌اند اعتماد نکنید؛ برای من این فیلم ناامیدکننده و شبیه پارودی بدی از فیلم زامبی است. من دو فیلم قبلی را تحسین می‌کردم و انتظار زیادی داشتم، اما این یکی بیشتر شبیه شوخی است تا اثر جدی. موسیقی در فیلم نامتناسب و اغلب بی‌مورد است، جلوه‌های ویژه و CGI برای فیلم ۲۰۲۵ ضعیف و ارزان به‌نظر می‌رسند، و گاهی از تصاویر قدیمی استفاده می‌شود که هدفش نامعلوم است. شخصاً بعد از حدود سی دقیقه تماشای فیلم آن را حذف کردم — خیلی ضعیف است. چه ‌چیزی همین الان دیدم؟ ساعت اول و چهارده دقیقهٔ فیلم عجیب، احمقانه و اتلاف وقت است. آهنگِ «Boots» و افزودن تصاویر قرون وسطایی و فیلم‌های جنگی دائماً مرا از فیلم بیرون می‌کشید. از دقیقهٔ ۱۷ تا حدود ساعت و چهارده، فیلم سطح‌های مختلفی از حماقت دارد — بزرگسالانی که کارهای احمقانه انجام می‌دهند که بیش از حد آزاردهنده است. پدر، پدربزرگ یا هرکه هست، سربازها و اهالی روستا رفتارهای ناپخته‌ای دارند؛ تنها مادر شخصیت قابل‌قبول است و موجودات وحشیِ عفونی معاف‌اند چون طبیعتاً خشن‌اند. بعد از نقطهٔ اشاره‌شده، تمرکز روی مادر، پسر و پزشک می‌آید که آن بخش‌ها خوب‌اند، اما بار دیگر فیلم به سمت رفتارهای بی‌معنی برمی‌گردد. فیلم دو لحظهٔ خوب دارد — یکی در وسط و دیگری در پایان — و تنها به‌خاطر آن‌ها به نظرم 6/10 می‌ارزد. من هر دو فیلم قبلی را دیده‌ام و این یکی قطعاً آن‌ها نیست؛ حس می‌کنم کارگردان با کم‌انگیزگی ساخته است. «28 Years Later»؛ معبد خسته‌کننده. ساعت اول دربارهٔ آدم‌هایی است که برای هدف نهایی نامربوط‌اند. پسر و مادر جذاب‌اند، ولی چرا باید بقیه را ببینیم؟ بهتر بود تمرکز بیشتر روی حل موضوع مردی که بچهٔ او را دزدیده بودند باشد — آن شخصیت جالب بود و داشتن یک نوزاد انسانی در چنین وضعی بسیار عجیب و جالب بود. می‌توانست بهتر و کوتاه‌تر باشد. (نکتهٔ بامزه: فکر کردم «معبد استخوان» دیده‌ام به‌خاطر صحنهٔ پایانی معبدِ استخوان.)