فیلم Sisu: Road to Revenge 2025

فیلم دقیقاً همان چیزی است که از Sisu 2 انتظار دارید: تعادلی خوب بین «احتمال زنده ماندن» و پلات‌آرمور (حمایت داستانی از شخصیت)، کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی در عین حال طوری که می‌توانی حدس بزنی در یک دقیقهٔ بعد چه می‌شود، اثری هنری که در بی‌معنایی‌اش خنده‌دار است، و یک وسترن در فنلاند. ۱۰/۱۰، شدیداً توصیه می‌کنم. بیش از حد اغراق‌شده و اکشن‌هایی عملاً غیرقابل‌باور. باشکوه. اگر از...

فیلم دقیقاً همان چیزی است که از Sisu 2 انتظار دارید: تعادلی خوب بین «احتمال زنده ماندن» و پلات‌آرمور (حمایت داستانی از شخصیت)، کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی در عین حال طوری که می‌توانی حدس بزنی در یک دقیقهٔ بعد چه می‌شود، اثری هنری که در بی‌معنایی‌اش خنده‌دار است، و یک وسترن در فنلاند. ۱۰/۱۰، شدیداً توصیه می‌کنم. بیش از حد اغراق‌شده و اکشن‌هایی عملاً غیرقابل‌باور. باشکوه. اگر از سطوح باورنکردنی نابودی و کشتار عبور کنید، دلِ ویژهٔ این داستان را می‌بینید: مردی می‌خواهد خانواده‌اش را به خانه برگرداند، همین قدر ساده. در راه با موانعی روبه‌رو می‌شود که باید از آن‌ها بپرد — و او هم می‌پرد. تجربه‌ای فوق‌العاده. باید اعتراف کنم که «سیسو» (۲۰۲۲) از ذهنم رفته بود تا این که نشستم این را ببینم و همه‌چیز دوباره یادم آمد؛ شاید چون خیلی هم فرق ندارند. او (یورما تومیلا) از فنلاند به خانهٔ سابقش در کارلیای اشغالی شوروی بازمی‌گردد تا آن را پس بگیرد: می‌خواهد خانهٔ چوبی‌ای را که برای خانواده‌اش ساخته بود و خانواده‌اش را از دست داده بازشکنی کند و آن را از مرز منتقل کند. شوروی‌ها هنوز کشتار قبلی او را به یاد دارند و «دراگونوف» (استیفن لنگ) را از گولاگ آزاد می‌کنند تا او را بکشند و آزادی (و روبل‌های زیاد) به دست آورد. آنچه رخ می‌دهد شبیه یک بازی نظامیِ مار و پله است؛ سیسو در برابر سربازان، خودروهای زرهی، هواپیماها و حتی یک قطار قرار می‌گیرد تا زنده بماند و چوب‌هایش را به خانه برساند. به‌نظرم هیچ حس واقعی از به‌خطر‌افتادن وجود ندارد؛ از ابتدا انگار ماجراهای ادامه‌دارِ «سیسو» را فریاد می‌زند، اما اگر از خشونت بی‌مغز لذت می‌برید، یک ضدقهرمان کلاسیک شبیه رمان‌های ایان فلمینگ و کلی صحنهٔ درگیری که صدها بار می‌توانست همه را بکشد، این فیلم سرگرم‌کننده است. تا به حال کسی را دیده‌اید که روی تانک salto بزند؟ دیالوگ کم است و لازم هم نیست؛ گلوله‌ها می‌بارند و خون جاری است، و به پایانی می‌رسیم که تقریباً آدم را به اشک وامی‌دارد! تولیدِ فیلم واضح است که با تلاش زیادی همراه بوده، خون‌ریزی فراوان دارد و من این نود دقیقه را واقعاً دوست داشتم. «سیسو: راه انتقام» نمونه‌ای صیقل‌خورده از «ظاهر بر محتوا» است و پیامی قابل‌پیش‌بینی و ضدروسی دارد. همهٔ عناصر ظاهری حاضرند: دکورهای عالی، فیلم‌برداری خیره‌کننده، اکشن گاهی سرگرم‌کننده ولی اغراق‌شده و بازی‌های قابل قبول از بازیگران. چیزی که کم است، یک پس‌زمینهٔ واقعاً هوشمندانه و تاثیرگذار است. آنچه فیلم اولِ «رامبو» را — اگر لحظه‌ای از اکشن صرف‌نظر کنیم — این‌قدر مؤثر می‌کرد، یک پیش‌زمینهٔ واقعاً احساسی و انسانی بود؛ شخصیتی با عمق که می‌شد با او همدلی کرد. این فیلم در ابتدا در همین جهت حرکت می‌کند و به نظر می‌رسد می‌تواند به آن برسد، اما خیلی زود تبدیل می‌شود به چیزی شبیه یک بازی ویدیویی «کال‌آو‌دیوِتی» که همه را می‌کشی تا دیگر چیزی برای دیدن یا همدلی باقی نماند. کارگردان و نویسندگان تلاش می‌کنند عنصر احساسی را در پایان با صحنهٔ ساختن خانه برگردانند، اما تا آن زمان هر احتمالِ احساسی مدت‌هاست رفته است. در مجموع، فیلم بستری است برای مقدار زیادی اکشن اغراق‌شده و گاهی خشونت‌آمیز، ولی از پسِ مرگ و ویرانی سطحی فراتر نمی‌رود. تماشای قابل‌قبولی است اما ناامیدکننده. تقریباً به‌اندازهٔ قسمت قبلی خوب است؛ فکر می‌کنم کمی منسجم‌تر. مگر می‌شود ژانر «مبارزهٔ پیرمردها» را متوقف کنیم؟ شخصیت جذاب است اما پیرمردهای مبارز زیادی شده‌اند. پیرمردهای زیادی در حال جنگ‌اند و هواپیماها وقتی پهلو می‌زنند هم ارتفاع خود را حفظ می‌کنند — زیادی است. حاوی اسپویلر: باید به سگ اجازه می‌دادند بدون تانک از مرز رد شود. اگر سگ را رها کرده بودند، می‌توانست از دردسر و رنجی که کشید جلوگیری شود؛ برای مقابله با تانک به‌خوبی آماده نبود.