فیلم Plunkett & Macleane 1999

این فیلم برداشت نسبتاً خوشایندی است از تمی که بین «رابین‌هود» و «دیک ترپین» قرار می‌گیرد. دو شخصیت عنوانی — رابرت کارلایل که پیش‌تر عضوی موفق در جرگهٔ جنایتکاران بوده و جانی لی میلر که مردی تاحدی بی‌بضاعت است — از وضع موجود در انگلستان قرن هجدهم خسته شده‌اند و تصمیم می‌گیرند خودشان ثروت را بازتوزیع کنند. برای این منظور به غارت اشراف در جاده‌های...

این فیلم برداشت نسبتاً خوشایندی است از تمی که بین «رابین‌هود» و «دیک ترپین» قرار می‌گیرد. دو شخصیت عنوانی — رابرت کارلایل که پیش‌تر عضوی موفق در جرگهٔ جنایتکاران بوده و جانی لی میلر که مردی تاحدی بی‌بضاعت است — از وضع موجود در انگلستان قرن هجدهم خسته شده‌اند و تصمیم می‌گیرند خودشان ثروت را بازتوزیع کنند. برای این منظور به غارت اشراف در جاده‌های تاریک می‌پردازند. در یکی از این یورش‌ها آن‌ها کسی جز رئیس عالی قضات (سر مایکل گمبون) و دختر جذابش لِیدی ربکا (لیو تایلر) را بازداشت نمی‌کنند؛ جانی لی میلر به او دل می‌بازد. متأسفانه برای او، «چَنس» با بازی کن استات — که تا حدودی مجری ارادهٔ پدر است — نیز نیت مشابهی دارد و به‌زودی زندگی سادهٔ دزدی و پُرخوری آن‌ها از بابت این دلبستگی به هم می‌ریزد. از منظر بازیگری، به‌نظر می‌رسد رابرت کارلایل هرگز تکرار درخشش نقش‌اش در «ترین‌اسپاتینگ» (۱۹۹۶) نبوده و از آن زمان نمایش‌های نسبتاً کم‌رمق‌تری ارائه کرده که این فیلم هم استثناء نیست. جانی لی میلر در فرم خوبی ظاهر شده و لیو تایلر نقش خود را با انرژی بازی می‌کند. چند حضور کوتاه اما دلچسب از آلن کامینگ (در نقش لرد راچستر) هم در میان بازیگران مکمل دیده می‌شود؛ گروهی که ترکیبی از اجراهای موفق و نه‌چندان‌موفق‌اند و بسیاری از آن‌ها برای مخاطبان تلویزیونی آشنا خواهند بود. باید گفت طنز فیلم کمی رکیک و مبتذل است و همیشه هم خنده‌دار نیست؛ اما به‌طور کلی شیمی بین بازیگران و ریتم مناسب فیلم آن را در حدی نگه می‌دارد که سرگرم‌کننده تا متوسط ارزیابی شود. طراحی لباس‌ها قابل‌قبول است، موسیقی فیلم زن و عجیب است و لزوماً مطابق با دورهٔ تاریخی نیست، و در کل تقریبا ارزش گذراندن صد دقیقه وقت‌تان را دارد — هرچند احتمالاً یک یا دو روز بعد چیز زیادی از آن در خاطر نخواهید داشت.