بیوگرافی
آدری هپبورن (متولد آدری کاتلین رستن؛ ۴ مه ۱۹۲۹ – ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر و انساندوست بریتانیایی بود. او بهعنوان نماد هر دو عرصهٔ سینما و مد شناخته میشد؛ مؤسسه فیلم آمریکا او را بهعنوان سومین اسطورهٔ زن بزرگ پردهٔ نقرهای در سینمای کلاسیک هالیوود رتبهبندی کرد و به تالار...
آدری هپبورن (متولد آدری کاتلین رستن؛ ۴ مه ۱۹۲۹ – ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر و انساندوست بریتانیایی بود. او بهعنوان نماد هر دو عرصهٔ سینما و مد شناخته میشد؛ مؤسسه فیلم آمریکا او را بهعنوان سومین اسطورهٔ زن بزرگ پردهٔ نقرهای در سینمای کلاسیک هالیوود رتبهبندی کرد و به تالار مشاهیر فهرست بینالمللی خوشپوشان راه یافت.
هپبورن در ایکسل، بروکسل، در خانوادهای اشرافی بهدنیا آمد و بخشهایی از کودکیاش را در بلژیک، انگلستان و هلند گذراند. او از سال ۱۹۴۵ در آمستردام زیر نظر سونیا گاسکل باله خواند و از ۱۹۴۸ در لندن نزد ماری رامبرت ادامه داد. او کارش را بهعنوان دختر گروه همخوانی در تولیدات تئاتر موزیکال وست اند آغاز کرد و سپس در چند فیلم نقشهای کوچک داشت. شهرت او با کمدی رمانتیک Roman Holiday (۱۹۵۳) در کنار گرگوری پک آغاز شد؛ برای این نقش او نخستین بازیگری بود که برای یک اجرا همزمان جایزهٔ اسکار، گلدن گلوب و بفتا را دریافت کرد. در همان سال او همچنین برای اجرای خود در Ondine جایزهٔ تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک نمایش را برد.
او در تعدادی از فیلمهای موفق به نقشآفرینی پرداخت، از جمله Sabrina (۱۹۵۴) که همفری بوگارت و ویلیام هولدن برای جلب محبت او رقابت میکنند؛ Funny Face (۱۹۵۷)، یک موزیکال که آهنگهایش را خودش خواند؛ The Nun's Story (۱۹۵۹)؛ Breakfast at Tiffany's (۱۹۶۱)؛ Charade (۱۹۶۳) در کنار کری گرانت؛ و موزیکال My Fair Lady (۱۹۶۴). در ۱۹۶۷ او در تریلر Wait Until Dark بازی کرد و برای آن نامزد جوایز آکادمی، گلدن گلوب و بفتا شد. پس از آن بهطور گاهبهگاه در فیلمها ظاهر شد، از جمله Robin and Marian (۱۹۷۶) با شان کانری. آخرین اجراهای ضبطشدهٔ او در مجموعهٔ تلویزیونی مستند ۱۹۹۰ Gardens of the World with Audrey Hepburn بود که برای آن برندهٔ جایزهٔ امی ساعات پربیننده برای دستاورد فردی برجسته در برنامههای اطلاعاتی شد.
هپبورن سه بار جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر زن بریتانیایی در نقش اصلی را کسب کرد. در تقدیر از کارنامهٔ سینماییاش، جایزهٔ یک عمر دستاورد بفتا، جایزهٔ سسیل بی. دمیل گلدن گلوب، جایزهٔ یک عمر دستاورد انجمن بازیگران سینما (SAG) و جایزهٔ ویژهٔ تونی را نیز دریافت کرد. او همچنان یکی از تنها هفده نفری است که جوایز آکادمی، امی، گرمی و تونی را کسب کردهاند. در اواخر زندگی، هپبورن بخش عمدهای از وقت خود را وقف یونیسف کرد؛ او از سال ۱۹۵۴ به این سازمان کمک میکرد و بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ در برخی از فقیرترین جوامع آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا فعالیت نمود. در دسامبر ۱۹۹۲، او بهعنوان قدردانی از خدماتش بهعنوان سفیر حسننیت یونیسف، نشان آزادی ریاستجمهوری ایالات متحده را دریافت کرد. یک ماه بعد، در سن ۶۳ سالگی، در خانهاش در Tolochenaz، کانتون Vaud، سوئیس، بر اثر سرطان آپاندیس درگذشت.
نمایش بیشتر
