بیوگرافی
«بیگ جو» رابرتز، همانطور که در وودویل شناخته میشد، همراه با همسر اولش، لیلیان استوارت رابرتز، در قالب یک اجرای پرهیاهو که به نام رابرتز، هیز و رابرتز معروف بود، در سراسر کشور تور میکرد. اجرای شاخص آنها «کابوی، آقا شیکپوش و بانو» نام داشت. در آن زمان، در دههٔ...
«بیگ جو» رابرتز، همانطور که در وودویل شناخته میشد، همراه با همسر اولش، لیلیان استوارت رابرتز، در قالب یک اجرای پرهیاهو که به نام رابرتز، هیز و رابرتز معروف بود، در سراسر کشور تور میکرد. اجرای شاخص آنها «کابوی، آقا شیکپوش و بانو» نام داشت. در آن زمان، در دههٔ نخست قرن بیستم، پدر باستر کیتون، جو کیتون، یک کلونی تابستانی بازیگران برای وودویلخوانان بین دریاچه میشیگان و دریاچه ماسکاگون در ایالت میشیگان ایجاد کرده بود. رابرتز بهعنوان یکی از اعضای این جامعه با خانوادهٔ کیتون آشنا شد.
وقتی سالهای شاگردی باستر کیتون نزد راسکو «فتی» آربکل به پایان رسید و کیتون در ۱۹۲۰ شروع به ساخت فیلمهای کوتاه خودش کرد، از رابرتز خواست که به او بپیوندد. قامت تنومند رابرتز به اندازهٔ ۶ فوت و ۳ اینچ، که معمولاً نقش یک نفر سنگدل تهدیدآمیز یا یک شخصیت صاحبِ قدرت را بازی میکرد، تضادی چشمگیر و طنزآمیز با کیتون لاغراندام ۵ فوت و ۶ اینچی ایجاد میکرد.
IMDB نشان میدهد که رابرتز تنها دو فیلم بدون کیتون ساخته است. او نقش «بیل غران» ریورز را در فیلم ۱۹۲۲ به نام The Primitive Lover ایفا کرد که کانستانس تالمِیج—همسرخواهر کیتون—و بازیگر فیلمهای صامت هریسون فورد در آن ایفای نقش میکردند؛ و در کمدی کلاید کوک The Misfit نقش یک مربی تمرین را بازی کرد که در مارس ۱۹۲۴، پس از مرگ رابرتز، منتشر شد.
وقتی کیتون در ۱۹۲۳ شروع به ساخت فیلمهای سینمایی بلند کرد، ظاهراً قصد داشت به همکاری با رابرتز ادامه دهد. رابرتز در فیلمهای Three Ages و Our Hospitality کیتون (هر دو در ۱۹۲۳) نقشهایی داشت. در جریان فیلمبرداری دومی، رابرتز دچار سکتهٔ مغزی شد اما اصرار کرد به صحنه بازگردد تا فیلم را تمام کند. پس از پایان کار، رابرتز دچار سکتهٔ دیگری شد و اندکی بعد درگذشت.
نمایش بیشتر
