بیوگرافی
لائورا بتّی (با نام تولد ترومبتّی؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۴) بازیگر ایتالیایی بود که بهویژه بهخاطر همکاریاش با کارگردانهایی چون فدریکو فلینی، پیر پائولو پازولینی و برناردو برتولوچی شناخته میشد. او دوستی طولانیمدتی با پازولینی داشت و در سال ۲۰۰۱ مستندی دربارهٔ او ساخت.
بتّی به...
لائورا بتّی (با نام تولد ترومبتّی؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۴) بازیگر ایتالیایی بود که بهویژه بهخاطر همکاریاش با کارگردانهایی چون فدریکو فلینی، پیر پائولو پازولینی و برناردو برتولوچی شناخته میشد. او دوستی طولانیمدتی با پازولینی داشت و در سال ۲۰۰۱ مستندی دربارهٔ او ساخت.
بتّی به خاطر بازی در نقشهای عجیب، زشتنما، نامتعارف، ناپایدار یا دیوانهوار مشهور شد؛ مانند رجینا در فیلم «نُوِچِنتو (۱۹۰۰)» ساختهٔ برناردو برتولوچی، آنا مدیوم در «Twitch of the Death Nerve»، جیووانّا لا پاتزا در «زنِ زنده به گور»، ریتا زیگای هیستریک در «Sbatti il mostro in prima pagina»، ترِز در «Private Vices, Public Virtues»، اميليا خدمتکار در «تئورما»ی پیر پائولو پازولینی که برای آن جایزهٔ وولپی بهترین بازیگر زن را دریافت کرد، و میلدرد همسر نقش اصلی در «Hatchet for the Honeymoon» ساختهٔ ماریو باوا.
او با نام لائورا ترومبتّی در کازالِککیو دی رنو، نزدیکِ بولونیا به دنیا آمد و از کودکی به آواز علاقهمند شد. او ابتدا بهصورت حرفهای بهعنوان خوانندهٔ جاز کار کرد و سپس به رم نقل مکان نمود.
بتّی اولین تجربهٔ سینماییاش را در فیلم «لا دولچه ویتا» (۱۹۶۰) به کارگردانی فدریکو فلینی به دست آورد. در ۱۹۶۳ او دوست صمیمیِ شاعر و فیلمساز پیر پائولو پازولینی شد. تحتِ کارگردانی او، بتّی استعداد فوقالعادهای نشان داد و در هفت فیلم او بازی کرد، از جمله «لا ریکوتا» (۱۹۶۳)، «تئورما» (۱۹۶۸)، نسخهٔ ۱۹۷۲ او از «حکایات کانتربری» که در آن نقش همسر باث را ایفا کرد؛ و فیلم جنجالیِ «سالویو» (۱۹۷۵) (یا «۱۲۰ روز سادیسم»).
در سال ۱۹۷۶، بتّی نقش رجینا، یک فاشیست بیرحم و شهوتریز-دیوانهوار را در «نُوِچِنتو (۱۹۰۰)» برناردو برتولوچی بازی کرد. او همچنین در «Last Tango in Paris» (۱۹۷۲) نقش میس بلاندیش را داشت، هرچند تنها صحنهٔ او حذف شد.
در ۱۹۷۳ او صدای شیطان را برای نسخهٔ ایتالیاییِ ویلیام فریدکین از «جنگیر» دوبله کرد.
از دههٔ ۱۹۶۰، بتّی بخش عمدهای از وقتش را صرف ادبیات و سیاست کرد. او الهامبخشِ شمار زیادی از چهرههای برجستهٔ سیاسی و ادبی در ایتالیا شد و به تجسم دورهٔ انقلابی و مارکسیستیِ ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ بدل گشت.
در ۲۰۰۱ او مستندی دربارهٔ پازولینی ساخت با عنوان «Pier Paolo Pasolini e la ragione di un sogno». او همچنین مدارکی مربوط به دوستی طولانیاش با پازولینی همراه با بیش از هزار جلد کتاب و اسنادِ متعدد مرتبط با پازولینی را به آرشیوِ بنیاد سینِتکا دی بولونیا اهدا کرد و بدینصورت «Centro Studi Archivio Pier Paolo Pasolini» را پدید آورد. این مرکز که بهشدت موردِ خواستِ بتّی بود، همچنین صاحبِ هزاران عکس و تمامی آثار پازولینی از جمله شعر، ادبیات، سینما و روزنامهنگاری است. پس از مرگ او در ۲۰۰۴، برادرش سرجیو ترومبتّی همهٔ اسناد شخصیِ مربوط به کارنامهٔ او را به این مرکز اهدا کرد که آنها را تحت نام «Fondo Laura Betti» بایگانی نمود.
نمایش بیشتر
