بیوگرافی
مارلون براندو جونیور (۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر آمریکایی بود. او که بهعنوان یکی از تاثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم شناخته میشود، در طول دورهٔ شصتسالهٔ حرفهاش جوایز متعددی از جمله دو جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ گلدن گلوب و سه جایزهٔ انجمن فیلم بریتانیا دریافت کرد. براندو همچنین...
مارلون براندو جونیور (۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر آمریکایی بود. او که بهعنوان یکی از تاثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم شناخته میشود، در طول دورهٔ شصتسالهٔ حرفهاش جوایز متعددی از جمله دو جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ گلدن گلوب و سه جایزهٔ انجمن فیلم بریتانیا دریافت کرد. براندو همچنین فعال در امور اجتماعی بود، بهویژه در جنبش حقوق مدنی و جنبشهای مختلف بومیان آمریکا. او در دههٔ ۱۹۴۰ نزد استلا ادلر تحصیل کرد و به او نسبت میدهند که یکی از نخستین بازیگرانی بود که سیستم استانیسلاوسکی و بازیگری متد، مشتقشده از آن سیستم، را به مخاطبان عام معرفی کرد.
او ابتدا با بازآفرینی نقش استنلی کوالسکی در اقتباس سینمایی ۱۹۵۱ از نمایش تنسی ویلیامز «A Streetcar Named Desire» که پیش از آن نقش را با موفقیت در برادوی اجرا کرده بود، شهرت یافت و برای آن نخستین نامزدیاش برای جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول را کسب کرد. او سپس برای نقش تری مِیلووی در «On the Waterfront» تحسین بیشتری دریافت کرد و برای این نقش نخستین اسکار و گلدن گلوب خود را بهدست آورد، و تصویر او از رهبر شورشی گروه موتورسواران، جانی استرابلر، در «The Wild One» تبدیل به تصویری ماندگار در فرهنگ عامه شد. براندو برای بازی در نقش اِمیلیانو زاپاتا در «Viva Zapata!» (۱۹۵۲)، مارک آنتونی در اقتباس سینمایی جوزف ال. مانکیویچ از «Julius Caesar» (۱۹۵۳)، و سرهنگ نیروی هوایی لوید گروور در «Sayonara» (۱۹۵۷)، اقتباسی از رمان جیمز اِی. میچنر، نیز نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد.
دههٔ ۱۹۶۰ شاهد افت تجاری و انتقادی کارنامهٔ براندو بود. او «One-Eyed Jacks» را کارگردانی و در آن نقشآفرینی کرد که هم از نظر انتقادی و هم تجاری شکست خورد، و پس از آن مجموعهای از شکستهای پرفروش را تجربه کرد که از «Mutiny on the Bounty» (۱۹۶۲) آغاز شد. پس از ده سال عملکرد کمفروغ، او موافقت کرد تا در آزمون بازیگری برای نقش ویتو کورلئونه در «The Godfather» به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا حضور یابد. او نقش را بهدست آورد و سپس برای این اجرا دومین جایزهٔ اسکار و گلدن گلوب خود را برد؛ اجرایی که منتقدان آن را از بزرگترین نقشهایش میدانند. او اسکار را بهخاطر آنچه عنوان میشد بدرفتاری و تصویر نادرست بومیان آمریکا توسط هالیوود، نپذیرفت. «The Godfather» یکی از پرفروشترین فیلمهای تاریخ بود و همراه با نامزدی اسکار او برای «Last Tango in Paris» (۱۹۷۲)، براندو مجدداً خود را در ردهٔ ستارگان پردهٔ نقرهای برتر قرار داد.
پس از یک وقفه در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، براندو عمدتاً راضی به بازی در نقشهای درجهٔ دوم پردرآمد شد، مانند جُر-ال در «Superman» (۱۹۷۸)، سرهنگ کورترز در «Apocalypse Now» (۱۹۷۹)، و آدام استیفل در «The Formula» (۱۹۸۰)، پیش از آنکه نه سال از سینما دور بماند. طبق کتاب رکوردهای جهانی گینس، براندو برای ۱۳ روز کار روی «Superman» رکورد دستمزد ۳٫۷ میلیون دلاری (۱۶ میلیون دلار با احتساب تورم) و ۱۱٫۷۵٪ از سود ناخالص را دریافت کرد.
انستیتوی فیلم آمریکا براندو را بهعنوان چهارمین ستارهٔ بزرگ مرد در میان بازیگرانی رتبهبندی کرد که نخستین حضور سینماییشان در یا پیش از سال ۱۹۵۰ بوده است. مجلهٔ تایم در سال ۱۹۹۹ او را یکی از تنها شش بازیگری نامید که در فهرست «۱۰۰ نفر مهم قرن» قرار گرفتند و در این فهرست، تایم براندو را «بازیگر قرن» نامید.
نمایش بیشتر
