Prabhu Deva

بیوگرافی

پرابهو دِوا یک طراح رقص هندی، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و بازیگر است که در فیلم‌های تامیلی، تلوگو، هندی، مالایالم و کنّادا کار کرده‌است. در دورهٔ کاری بیست و پنج ساله، او اجرا و طراحی طیف گسترده‌ای از سبک‌های رقص را انجام داده و دو جایزهٔ ملی فیلم برای بهترین طراحی...

پرابهو دِوا یک طراح رقص هندی، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و بازیگر است که در فیلم‌های تامیلی، تلوگو، هندی، مالایالم و کنّادا کار کرده‌است. در دورهٔ کاری بیست و پنج ساله، او اجرا و طراحی طیف گسترده‌ای از سبک‌های رقص را انجام داده و دو جایزهٔ ملی فیلم برای بهترین طراحی رقص کسب کرده‌است. او از پدرش، موگور سوندار، که طراح رقص فیلم‌های جنوب هند بود، الهام گرفت و به رقص روی آورد؛ او فرم‌های رقص کلاسیک هندی مانند بهاراتاناتیام را از دارماراج و اودوپی لاکشمینارایانان آموخت و همچنین سبک‌های غربی را نیز فراگرفت. پرابهو دِوا برای اولین بار به‌صورت پسری که در حال نواختن فلوت بود در ترانهٔ «Panivizhum Iravu» از فیلم تامیلی مونا راگام (۱۹۸۶) ظاهر شد.[7][8] او بعدها به‌عنوان رقصندهٔ پس‌زمینه در یک ترانه در فیلم تامیلی اگنی ناچاتیرام (۱۹۸۸) حضور یافت. نخستین تجربهٔ دِوا به‌عنوان طراح رقص، فیلمی با بازی کمال هاسن به نام وتری ویژا (۱۹۸۹) بود. آغازگر دوره‌ای از نقش‌های بازیگری در دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، پرابهو دِوا در چندین فیلم موفق تجاری از جمله کَذالان (۱۹۹۴)، مینسارا کاناوو (۱۹۹۷) و VIP (۱۹۹۷) حضور یافت. پس از اجراهای مورد تحسین منتقدان در کمدی کااتالا کااتالا (۱۹۹۸) و درام خانوادگی واناتای پولا (۲۰۰۰)، دِوا نتوانست موفقیت فیلم‌های پیشینش را تکرار کند و ارزش او در گیشهٔ سینما کاهش یافت و وی در ادامه در نقش‌های مکمل و فیلم‌های تلوگو با بودجهٔ کم ظاهر شد. سپس او با فیلم تلوگویی نووستنانته نِنودانتانا (۲۰۰۵) موفقیت‌آمیزی در عرصهٔ کارگردانی کسب کرد و این موفقیت پیشنهادهای بیشتری را برای دِوا به‌عنوان کارگردان در پی داشت. او سپس به ساخت فیلم‌های بسیار پرسود به زبان‌های تلوگو، هندی و تامیلی مانند پوکّیری (۲۰۰۷)، وانتد (۲۰۰۹)، راودی راتوره (۲۰۱۲) و سینگ از بلینگ (۲۰۱۵) پرداخت.