بیوگرافی
رودی ولی کار خود را بهعنوان نوازندهٔ ساکسوفون و خواننده آغاز کرد و بعدها رهبر یک گروه موسیقی شد. در دههٔ ۱۹۲۰ و اوایل دههٔ ۱۹۳۰ او برنامهٔ رادیویی پُرمخاطبی به نام «The Fleischmann's Yeast Hour» داشت (جایی که بهخاطر شخصیت انفجاری و خودمحورانهاش توسط بازیگران و خدمهاش متنفر بودند)....
رودی ولی کار خود را بهعنوان نوازندهٔ ساکسوفون و خواننده آغاز کرد و بعدها رهبر یک گروه موسیقی شد. در دههٔ ۱۹۲۰ و اوایل دههٔ ۱۹۳۰ او برنامهٔ رادیویی پُرمخاطبی به نام «The Fleischmann's Yeast Hour» داشت (جایی که بهخاطر شخصیت انفجاری و خودمحورانهاش توسط بازیگران و خدمهاش متنفر بودند). در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ او در کنار نامهایی چون بینگ کراسبی و راس کلمبؤ تراژیک در فهرست محبوبها قرار گرفت. برنامهٔ او که در سال ۱۹۳۳ روی رادیو بهشدت موفق شد و ابتدا با نام «The Fleischmann's Yeast Hour» شناخته میشد، والی توسط کارکنانش بهعنوان یک کارکُش محسوب میشد. او به تحریک دعواهای مشتزنی با تقریباً هر کسی که اعصابش را بههم میزد معروف بود. در طول اجرای برنامهاش، به عکاسها مشت میزد، نتهای موسیقی را به صورت یا سر پیانیستها پرتاب میکرد و اگر تحریک میشد، به مزاحمان در بینی ضربه میزد. در حالی که مخاطبان او را دوست داشتند، اکثر کارکنانش از او متنفر بودند. بهعنوان یک ستارهٔ بسیار محبوب در کلابهای شبانه، روی صفحههای ضبط و در فیلمها، او به خوانندگانی مانند آلیس فی — که مدتی خوانندهٔ گروه او بود — و فرانسیس لنگفورد کمک کرد تا حرفهٔ خود را آغاز کنند. در فیلمهای اوایل کارش اغلب نقش عاشقانه را بازی میکرد، اما بعدها به نقشهای موقر و کمدی پرداخت. او همچنین در برادوی نیز ظاهر شد. نمایش موفق برادوی اواسط دههٔ ۱۹۶۰ «How To Succeed in Business Without Really Trying» در سال ۱۹۶۷ فیلم شد و او نقش اصلیای را که در نسخهٔ برادوی بازی کرده بود در فیلم نیز ایفا کرد.
نمایش بیشتر
