بیوگرافی
توماس آلن ویتس (متولد 7 دسامبر 1949) موسیقیدان، آهنگساز، ترانهسرا و بازیگر آمریکایی است. اشعارش اغلب بر جنبههای زیرین جامعه تمرکز دارند و با صدای عمیق و زمختِ نمادین او اجرا میشوند. او در دههٔ 1970 عمدتاً در ژانر جاز فعالیت میکرد، اما از دههٔ 1980 موسیقیاش تأثیرات بیشتری از...
توماس آلن ویتس (متولد 7 دسامبر 1949) موسیقیدان، آهنگساز، ترانهسرا و بازیگر آمریکایی است. اشعارش اغلب بر جنبههای زیرین جامعه تمرکز دارند و با صدای عمیق و زمختِ نمادین او اجرا میشوند. او در دههٔ 1970 عمدتاً در ژانر جاز فعالیت میکرد، اما از دههٔ 1980 موسیقیاش تأثیرات بیشتری از بلوز، راک، وودویل و ژانرهای تجربی نشان داد.
ویتس در یک خانوادهٔ متوسط در ویتیر، کالیفرنیا به دنیا آمد و بزرگ شد. با الهام از آثار باب دیلن و نسل بیت، از کودکی در صحنهٔ موسیقی فولک سندیگو آواز خواندن را آغاز کرد. او در 1972 به لسآنجلس نقل مکان کرد، جایی که به عنوان ترانهسرا کار میکرد تا اینکه قرارداد ضبط با Asylum Records امضا کرد. نخستین آلبومهای او که گرایش جاز داشتند Closing Time (1973) و The Heart of Saturday Night (1974) بودند که علاقهٔ اشعاری او به شبزندهداری، فقر و جنایت را منعکس میکردند. او بارها در ایالات متحده، اروپا و ژاپن تور اجرا کرد و با آلبومهای Small Change (1976)، Blue Valentine (1978) و Heartattack and Vine (1980) تحسین بیشتر منتقدان و موفقیت تجاری بیشتری کسب کرد. او موسیقی متن فیلم One from the Heart (1981) ساختهٔ فرانسس فورد کوپولا را تهیه کرد و بعداً در چند فیلم کوپولا نقشهای کوتاه بازی کرد.
در 1980 ویتس با کتلین برنان ازدواج کرد، از مدیر و شرکت ضبطش جدا شد و به نیویورک منتقل شد. با تشویق و همکاری مکرر برنان، او به دنبال زیباییشناسی موسیقایی تجربیتر و تلفیقیتر رفت که از آثار هری پارتچ و کاپیتن بیفهارت تأثیر میگرفت. این تغییر در مجموعهای از آلبومها که توسط Island Records منتشر شدند بازتاب یافت، از جمله Swordfishtrombones (1983)، Rain Dogs (1985) و Franks Wild Years (1987). او به بازی در فیلمها ادامه داد و بهویژه در Down by Law (1986) اثر جیم جارموش نقشآفرینی کرد، و همچنین در اجراهای تئاتری حضور یافت. همراه با کارگردان تئاتر رابرت ویلسون، موزیکالهای The Black Rider (1990) و Alice (1992) را تهیه کرد که برای نخستین بار در هامبورگ اجرا شدند. پس از بازگشت به کالیفرنیا در دههٔ 1990، آلبومهای Bone Machine (1992)، The Black Rider (1993) و Mule Variations (1999) برای او تحسین روزافزون منتقدان و چندین جایزهٔ گرمی به ارمغان آوردند. در اواخر دههٔ 1990 او به شرکت ضبط ANTI- پیوست که آلبومهای Blood Money (2002)، Alice (2002)، Real Gone (2004) و Bad as Me (2011) را منتشر کرد.
با وجود فقدان موفقیت تجاری گسترده در جریان اصلی، ویتس بر بسیاری از موسیقیدانان تأثیر گذاشته و یک پایگاه هواداران فرقهوار بینالمللی به دست آورده است، و چندین زندگینامه دربارهٔ او نوشته شده است. در 2015 او در فهرست «100 ترانهسرای بزرگ تمام ادوار» مجلهٔ رولینگ استون رتبهٔ 55 را به خود اختصاص داد. او در 2011 به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد.
نمایش بیشتر
