بیوگرافی
جرمن دولاک (زادهٔ شارلوت الیزابت جرمن سِیسِه-شنایدر) فیلمساز، نظریهپرداز سینما، روزنامهنگار و منتقد فرانسوی بود. او در آمیَن متولد شد و در کودکی به پاریس نقل مکان کرد. چند سال پس از ازدواج، وارد حرفهٔ روزنامهنگاری در یک مجلهٔ فمینیستی شد و بعدها به سینما علاقهمند گردید.
جرمن دولاک در خانوادهای...
جرمن دولاک (زادهٔ شارلوت الیزابت جرمن سِیسِه-شنایدر) فیلمساز، نظریهپرداز سینما، روزنامهنگار و منتقد فرانسوی بود. او در آمیَن متولد شد و در کودکی به پاریس نقل مکان کرد. چند سال پس از ازدواج، وارد حرفهٔ روزنامهنگاری در یک مجلهٔ فمینیستی شد و بعدها به سینما علاقهمند گردید.
جرمن دولاک در خانوادهای از طبقهٔ بالای متوسط و وابسته به یک افسر حرفهای ارتش به دنیا آمد. از آنجا که شغل پدرش خانواده را ناچار میکرد بارها بین پادگانهای کوچک نقل مکان کنند، جرمن نزد مادربزرگش در پاریس فرستاده شد. او به زودی به هنر علاقهمند شد و موسیقی، نقاشی و تئاتر را آموخت. پس از مرگ والدینش، دولاک به پاریس بازگشت و علاقههای فزایندهاش به سوسیالیسم و فمینیسم را با حرفهای در روزنامهنگاری ترکیب کرد. در سال ۱۹۰۵ با لوییس-آلبرت دولاک، مهندس کشاورزی که او نیز از خانوادهای متمول بود، ازدواج کرد. چهار سال بعد شروع به نوشتن برای La Française، یک مجلهٔ فمینیستی به سردبیری جِین میسم، نمود و در آنجا سرانجام منتقد تئاتر شد. دولاک همچنین در هیئت تحریریهٔ La Fronde، یک مجلهٔ رادیکال فمینیستی آن زمان، فعالیت میکرد. او همچنین به دنبال علاقهاش به عکاسی ثابت بود که پیشدرآمد ورودش به سینما محسوب میشد. با کمک همسر و دوستی، شرکتی فیلمسازی تأسیس کرد و چند اثر تجاری کارگردانی نمود، سپس بهتدریج به حوزههای امپرسیونیستی و سورئالیستی گرایش یافت. او امروزه بیشتر برای فیلم امپرسیونیستیاش La Souriante Madame Beudet («مادام بودهٔ خندان»، ۱۹۲۲/۲۳) و تجربهٔ سورئالیستیاش La Coquille et le Clergyman («صدف و کشیش»، ۱۹۲۸) شناخته میشود. حرفهٔ او بهعنوان فیلمساز پس از ورود سینمای صوتی لطمه دید و آخرین دههٔ عمرش را به ساخت خبرهای کوتاه برای پاته و گومون اختصاص داد. دولاک و همسرش در سال ۱۹۲۰ از یکدیگر جدا شدند.
پس از دوران طولانی و تأثیرگذار در سینما، دولاک ریاست Fédération des ciné-clubs، گروهی که آثار فیلمسازان جوان نوظهوری مانند جوریس ایونز و ژان ویگو را ترویج و نمایش میداد، را برعهده گرفت. دولاک همچنین در École Technique de Photographie et de Cinématographie در خیابان رو دو ووژار دورههای فیلم را تدریس میکرد. پس از مرگش در ۱۹۴۲، چارلز فورد به دشواریای که مطبوعات فرانسه در چاپ سوگنامهاش داشتند اشاره کرد: «سانسورچیان که از ایدههای نامتعارف دولاک آزرده بودند و از اصالت ناپاکش نگران، مقاله را رد کردند که تنها پس از اعتراض شدید سردبیر مجله سه هفته با تأخیر منتشر شد. حتی مرده، جرمن دولاک هنوز خطرناک به نظر میرسید...»
نمایش بیشتر
