بیوگرافی
لامبرتو باوا در رم، ایتالیا به دنیا آمد و نخستین عضو نسل سومی فیلمسازان ایتالیایی بود. پدربزرگش، اوژنیو باوا (۱۸۸۶–۱۹۶۶)، در روزهای اولیه سینمای صامت ایتالیا فیلمبردار و طراح جلوههای اپتیکی بود. پدرش، ماریو باوا (۱۹۱۴–۱۹۸۰)، فیلمبردار، طراح جلوههای ویژه و کارگردانی افسانهای بود. لامبرتو وارد سینما شد بهعنوان دستیار...
لامبرتو باوا در رم، ایتالیا به دنیا آمد و نخستین عضو نسل سومی فیلمسازان ایتالیایی بود. پدربزرگش، اوژنیو باوا (۱۸۸۶–۱۹۶۶)، در روزهای اولیه سینمای صامت ایتالیا فیلمبردار و طراح جلوههای اپتیکی بود. پدرش، ماریو باوا (۱۹۱۴–۱۹۸۰)، فیلمبردار، طراح جلوههای ویژه و کارگردانی افسانهای بود. لامبرتو وارد سینما شد بهعنوان دستیار شخصی پدرش و کارش را با «Planet of the Vampires» (۱۹۶۵) آغاز کرد. کمکم از پدرش تجربه کسب کرد؛ ماریو او را دستیار کارگردانِ بیشتر فیلمهای بعدی خود قرار داد. لامبرتو حتی در نگارش فیلمنامه «Shock» (۱۹۷۷)، آخرین فیلم سینمایی ماریو، سهیم بود؛ در زمان فیلمبرداری و بهخاطر وضعیت نامناسب سلامت ماریو، او اغلب تظاهر به بیماری میکرد تا لامبرتو بتواند چند صحنه را بدون درج نام کارگردانی کند و تجربه بیشتری بهدست آورد.
هر دو، لامبرتو و ماریو، درام تلویزیونی «I giochi del diavolo: La Venere d'Ille» (۱۹۷۹) را کارگردانی کردند. هر دو در فیلم ترسناک داریو آرژنتو، «Inferno» (۱۹۸۰)، همکاری داشتند؛ ماریو برخی از صحنههای رنگآمیزی شده را طراحی کرد، از جمله سالن رقص زیر آب، و همه جلوههای بصری را خلق کرد، در حالی که لامبرتو بهعنوان دستیار کارگردانِ آرژنتو کار میکرد. اواخر ۱۹۷۹ لامبرتو با «Macabre» (۱۹۸۰) نخستین تجربهٔ کارگردانی مستقل خود را ارائه داد، فیلمی دلهرهآور و ترسناک که بهطور آزاد بر اساس حادثهای در نیواورلئان در ۱۹۷۷ ساخته شده بود دربارهٔ زنی که سر بریدهٔ معشوق خود را در فریزر نگه میدارد. به گفتهٔ لامبرتو، این پروژه بهصورت اتفاقی شروع شد وقتی تهیهکننده پاپی آواتی از او خواست تا علاوه بر نویسندگی، کارگردانی را نیز بر عهده گیرد؛ نگارش و کارگردانی فیلمنامه تنها شش هفته طول کشید. «Macabre» در فوریهٔ ۱۹۸۰ در ایتالیا اکران شد و با نقدهای مختلط روبهرو گشت، اما باعث شد پدرش ماریو به او اعتراف و توجه نشان دهد. تنها دو ماه بعد ماریو باوا درگذشت و عصری در فیلمسازی ایتالیا به پایان رسید.
«Macabre» در گیشه موفق نبود و در نتیجه لامبرتو به کار دستیار کارگردانی بازگشت. او دوباره در ۱۹۸۲ با داریو آرژنتو در «Tenebrae» همکاری کرد. در ۱۹۸۳ پیشنهاد شد فیلم دیگری را کارگردانی کند با عنوان «A Blade in the Dark» (۱۹۸۳)، که تریلری مرموز و خشن بود که تنها در سه هفته و با بودجهٔ اندک فیلمبرداری شد و تقریباً تمام آن در خانهٔ دوستی از تهیهکنندگان فیلمبرداری شد. پس از آن فیلم اکشن «Blastfighter» (۱۹۸۴) را کارگردانی کرد که در ایالت جورجیا فیلمبرداری شد و بلافاصله پس از آن تریلری شبیه «Jaws» (۱۹۷۵) بهنام «Devil Fish» (۱۹۸۴) را که در فلوریدا فیلمبرداری شد، ساخت. در هر دوی این فیلمها لامبرتو صرفاً بهعنوان کارگردان قراردادی فعالیت داشت و در بخش فیلمنامه یا تولید دخالتی نداشت. او برای فیلم دوم از نام مستعار «John Old Jr.» استفاده کرد که ادای احترامی به پدرش ماریو بود که اغلب از نام مستعار «John M. Old» بهره میبرد. او تا آن زمان بیشترین موفقیت تجاریاش را با «Demons» (۱۹۸۵) تجربه کرد، که توسط داریو آرژنتو تهیه شد، با همکاری دِردارنو ساچِتی نوشته شده و در غرب برلین فیلمبرداری شده بود. موفقیت بینالمللی این فیلم به او اجازه داد دنبالهای را همنویس، تهیه و کارگردانی کند با عنوان «Demons 2» (۱۹۸۶). لامبرتو با «Delirium» (۱۹۸۷) به تریلرهای ژانر جیألو بازگشت.
اواخر دههٔ ۱۹۸۰ سینمای ایتالیا رو به افول گذاشت. لامبرتو، مانند بیشتر همکارانش، روی ساخت فیلم برای تلویزیون ایتالیا متمرکز شد. او همچنین بازسازیِ فیلم پدرش «Black Sunday» (۱۹۶۰) را کارگردانی کرد که عنوان آن «La maschera del demonio» (۱۹۹۰) بود.
امروزه لامبرتو باوا همچنان وقت خود را بین کارهای تلویزیونی و چند فیلم تقسیم میکند و الهام خود را از پدر مرحومش، ماریو، میداند.
نمایش بیشتر
