بیوگرافی
مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ skor‑SESS‑ee، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۲) فیلمساز آمریکایی است. یکی از چهرههای برجستهٔ دوران نیو هالیوود، او جوایز زیادی از جمله یک جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ بفتا، سه جایزهٔ امی، یک جایزهٔ گرمی و سه جایزهٔ گلدن گلوب را دریافت کردهاست. او در سال...
مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ skor‑SESS‑ee، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۲) فیلمساز آمریکایی است. یکی از چهرههای برجستهٔ دوران نیو هالیوود، او جوایز زیادی از جمله یک جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ بفتا، سه جایزهٔ امی، یک جایزهٔ گرمی و سه جایزهٔ گلدن گلوب را دریافت کردهاست. او در سال ۱۹۹۷ جایزهٔ دستاورد یک عمر انجمن فیلم آمریکا (AFI)، در ۱۹۹۸ بزرگداشت انجمن فیلم مرکز لینکلن، در ۲۰۰۷ نشان مرکز کندی، در ۲۰۱۰ جایزهٔ سسیل بی. دمیل و در ۲۰۱۲ فلوشیپ بفتا را دریافت کرد. چهار فیلم او توسط کتابخانهٔ کنگره بهعنوان «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیباییشناختی مهم» در فهرست ملی فیلم ثبت شدهاند.
اسکورسیزی در سال ۱۹۶۸ مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشکدهٔ استاینهاردت فرهنگ، آموزش و توسعهٔ انسانی دانشگاه نیویورک دریافت کرد. نخستین کارگردانی او، Who's That Knocking at My Door (۱۹۶۷)، در جشنوارهٔ فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، فیلمهای اسکورسیزی که تا حد زیادی متأثر از پیشینهٔ ایتالیایی–آمریکایی و رشد در شهر نیویورک او بودند، بر مردانی که ژستهای مردانگی میگرفتند تمرکز داشت و موضوعاتی چون جرم، مردسالاری، نیهیلیسم و مفاهیم کاتولیک دربارهٔ گناه و رستگاری را کاوش میکرد. سبکهای شاخص او شامل استفادهٔ گسترده از حرکت آهسته و فریز فریم، روایت voice-over، نمایشهای گرافیکی از خشونت شدید و استفادهٔ فراوان از ناسزا است که برای نخستین بار در Mean Streets (۱۹۷۳) بروز کرد.
اسکورسیزی با Taxi Driver (۱۹۷۶) نخل طلای کن را کسب کرد؛ این فیلم رابرت دنیرو را در نقش یک کهنهسرباز آشفتهٔ جنگ ویتنام به نمایش گذاشت. دنیرو از آن پس در هشت فیلم دیگر با اسکورسیزی همکاری کرد، از جمله New York, New York (۱۹۷۷)، Raging Bull (۱۹۸۰)، The King of Comedy (۱۹۸۲)، Goodfellas (۱۹۹۰)، Casino (۱۹۹۵) و The Irishman (۲۰۱۹). در دهههای بعد، او با مجموعهای از همکاریها با لئوناردو دیکاپریو موفقیتهای گیشهای بهدست آورد، از جمله Gangs of New York (۲۰۰۲)، The Aviator (۲۰۰۴)، The Departed (۲۰۰۶)، Shutter Island (۲۰۱۰) و The Wolf of Wall Street (۲۰۱۳). او با هر دو، دنیرو و دیکاپریو، در Killers of the Flower Moon (۲۰۲۳) همکاری کرد. او همچنین کارگردانی After Hours (۱۹۸۵)، The Color of Money (۱۹۸۶)، The Last Temptation of Christ (۱۹۸۸)، The Age of Innocence (۱۹۹۳)، Kundun (۱۹۹۷)، Hugo (۲۰۱۱) و Silence (۲۰۱۶) را برعهده داشتهاست.
در تلویزیون، او اپیزودهایی از سریالهای شبکهٔ HBO مانند Boardwalk Empire (۲۰۱۰–۲۰۱۴) و Vinyl (۲۰۱۶) را کارگردانی کرده و همچنین مستند HBO با عنوان Public Speaking (۲۰۱۰) و مجموعهٔ مستند نتفلیکس Pretend It's a City (۲۰۲۱) را ساختهاست. او چند مستند راک از جمله The Last Waltz (۱۹۷۸)، No Direction Home (۲۰۰۵) و Shine a Light (۲۰۰۸) را نیز کارگردانی کردهاست. او تاریخ سینما را در مستندهای A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (۱۹۹۵) و My Voyage to Italy (۱۹۹۹) مرور کردهاست. از مدافعان حفظ و بازسازی فیلم، او سه سازمان غیرانتفاعی را بنیانگذاری کردهاست: بنیاد فیلم (The Film Foundation) در ۱۹۹۰، بنیاد سینمای جهان (World Cinema Foundation) در ۲۰۰۷ و پروژهٔ میراث سینمای آفریقا (African Film Heritage Project) در ۲۰۱۷.
نمایش بیشتر
