فیلم Downton Abbey: A New Era 2022

این اثر تازهٔ جولیان فلووز دو داستان را حول خانوادهٔ اشرافی «گرانتهام» روایت می‌کند. در داستان اول، چارم‌دارِ داستان، «بارکر» (هیو دنسی) به داونتون می‌آید تا فیلمی بسازد که خرج تعمیر سقف تازهٔ خانه را تأمین کند و به‌زودی با «لیدی مری» (میشل داکری) — که همسرش غایب است — رفاقت برقرار می‌کند. متأسفانه او زود پی می‌برد که سینمای صامت دارد محبوبیتش را از...

این اثر تازهٔ جولیان فلووز دو داستان را حول خانوادهٔ اشرافی «گرانتهام» روایت می‌کند. در داستان اول، چارم‌دارِ داستان، «بارکر» (هیو دنسی) به داونتون می‌آید تا فیلمی بسازد که خرج تعمیر سقف تازهٔ خانه را تأمین کند و به‌زودی با «لیدی مری» (میشل داکری) — که همسرش غایب است — رفاقت برقرار می‌کند. متأسفانه او زود پی می‌برد که سینمای صامت دارد محبوبیتش را از دست می‌دهد و بازیگران آن، به‌ویژه «میرنا» (لورا هدوک) که بسیار جذاب است، با مشکلی روبه‌رو شده‌اند که باعث پایان کارِ بسیاری از ستاره‌های سینمای صامت شد: صدایی نامتناسب با تصویر. در همین حال، بزرگ‌ترها راهی جنوب فرانسه می‌شوند تا ویلا زیبایی را بررسی کنند که به Dowager Countess پیر رسیده و باید میان استقبال مهمان‌نوازانه و دشمنی آشکار صاحبان پیشین این عمارت لوکس تعادل برقرار کنند. فیلم بی‌دردسر بین این دو خط روایی جابه‌جا می‌شود و تصویربرداری باشکوهی هم در هایکلر کسل و هم در کرت آزور دارد. فیلمنامه اغلب خنده‌دار است و بهترین دیالوگ‌ها معمولاً از زبان «طبقهٔ پایین» بیان می‌شوند؛ کمی رومانس، اندکی ملودرام و چیزهای زیادی برای طرفداران این شخصیت‌ها وجود دارد. پایان داستان که یادآور دبوراه میتفورد است بسیار تأثیرگذار است و حضور بانوانی چون مگی اسمیت و پنه‌لوپه ویلِتون همراه با صحنهٔ درخشانِ کوین دویل بر بار و گیرایی داستان می‌افزایند. هنوز با الیزابت مک‌گاورن مشکل دارم، هیو بانویل هم در بهترین فرم‌اش نیست و داستان فرانسوی گاهی ساختگی به‌نظر می‌رسد، اما اساساً این کار قالبی شیک و فرصت‌طلبانه است برای گروهی از بازیگران باتجربه تا نقش‌های شناخته‌شده را با شخصیت و جذابیت اجرا کنند. از نظر ظاهری زیباست و واقعاً هم هست — هرچند امیدوارم واقعاً پایانِ یک دوره باشد… با وجود تمام این سال‌ها، انتظار نداشتم جولیان فلووز فرمولش را دست‌کاری کند یا چرخش‌های داستانی رادیکال و فجایع غیرمنتظره وارد کند. این مجموعه برای تماشای خانوادگی راحت و آشناست. اگر بخواهم صادق باشم، به جز عنصر رابطهٔ هم‌جنس‌گرایانه، حتی از قبل هم کم‌ریسک‌تر شده است؛ اما این برای من مشکلی ندارد. شبیه مجموعهٔ جدید «All Creatures Great and Small» است: می‌دانم چه انتظاری داشته باشم و وقتی گروهی از شخصیت‌هایی را می‌بینم که می‌شناسم و دوست‌شان دارم، ایرادی نمی‌گیرم. چند حادثه بودند که چندان باورپذیر نبودند — مثلاً نویسندهٔ نابلدی ناگهان به نمایشنامه‌نویسی موفق تبدیل می‌شود — اما به درون‌مایهٔ داستان می‌آمد و به شکل‌گیری فضایی دلپذیر برای تقریباً همهٔ شخصیت‌ها کمک می‌کرد. هیجان افراطی، ترس یا حادثهٔ مهیجی در کار نیست، اما طنز لطیف و پیش‌رفت داستانی کافی هست که مرا تا پایان مشغول و مشتاق نگه دارد. فیلم‌برداریِ باشکوه و باشکوهِ تصویری روح و توجه تماشاگر را از ابتدا تا انتها می‌رباید. چشم‌اندازهای طبیعی باشکوه و فضاهای باشکوه انسانی به‌خوبی یکدیگر را تکمیل می‌کنند. لباس‌هایی که متواضعانه اما شیک‌اند، جذابیت دارند. قطعهٔ تم آرام و گسترده‌ای که با این جمله اعلام می‌شود — «چیزی باشکوه در راه است» — بازمی‌گردد و برایم خوشایند بود. چه سفری سینمایی باشکوهی به اشرافیت بریتانیا در اوایل قرن نوزدهم! موسیقی متن بازتاب درستی از لحن دل‌افزا و شاد فیلم است. عشق به‌دست آمده؛ تولدها و رشدهایی رخ داده؛ تفاهم حاصل شده؛ و کسانی که می‌خواستند آرامش پیدا کنند، به آن رسیده‌اند. اکنون دنیای شلوغ و جذاب فیلم‌سازی اوایل قرن نوزدهم وارد می‌شود، راز پنهانی از گذشتهٔ خانوادهٔ کراولی آشکار می‌شود و خداحافظی‌ای اتفاق می‌افتد که غیرمنتظره و در عین حال نویدبخش آینده است. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند، اما کارگردانی می‌توانست بهتر باشد؛ کمی بریده‌بریده و تکه‌تکه به‌نظر می‌رسد. من تیم «مرچنت آیوری» را برای هدایت ملایم‌تر و نوستالژیک‌تر فیلم ترجیح می‌دادم و دوست داشتم فیلم کمی طولانی‌تر باشد — دو ساعت به‌جای یک و نیم ساعت. همچنین آرزو داشتم فیلم با حضور پررنگ‌تر زنان ساخته شود: کارگردان زن (یا دست‌کم کارگردان زن برای فیلم درون‌فیلم)، آهنگ‌سازان زن و یک ارکستر بزرگ تماماً زنانه. اما خیلی‌ها جرات ندارند تا تهِ کارِ خوبِ زندگی را به این شکل پیش ببرند، مثل کنت ویکتوریا!