فیلم The Brave One 2007

دیگر بازگشتی نیست — به آن آدم قبلی، به آن مکان قبلی. این موجود، این غریبه، حالا تمام وجود توست. اریکا بین (جودی فاستر) پس از حمله وحشیانه‌ای در مترو که در آن نامزدِ آینده‌اش کشته می‌شود، زنده می‌ماند. از تلاش‌های ناکافی پلیس برای دستگیری قاتلان ناراضی و در غم غرق شده، تصمیم می‌گیرد خود دست به کار شود و خیابان‌ها را از پَست‌فطرت‌ها پاک کند. خلاصه...

دیگر بازگشتی نیست — به آن آدم قبلی، به آن مکان قبلی. این موجود، این غریبه، حالا تمام وجود توست. اریکا بین (جودی فاستر) پس از حمله وحشیانه‌ای در مترو که در آن نامزدِ آینده‌اش کشته می‌شود، زنده می‌ماند. از تلاش‌های ناکافی پلیس برای دستگیری قاتلان ناراضی و در غم غرق شده، تصمیم می‌گیرد خود دست به کار شود و خیابان‌ها را از پَست‌فطرت‌ها پاک کند. خلاصه اینکه، این عملاً نسخه‌ای فمینیستی از Death Wish است. کارگردان نیل جوردن، فاسترِ همیشه درخشان را دقیقاً در باتلاق اخلاقی عدالت خودسرانه قرار می‌دهد. در باطن، فیلم یک تریلر vigilante هوشمند و برانگیزاننده است، اما سازوکارهای اغراق‌آمیز و غیرقابل قبولِ نمایش داده‌شده باعث می‌شود تا اثر تا حدی آزاردهنده باشد — به‌ویژه پایان‌بندی که کاملاً مضحک است. اریکا اسلحه را برمی‌دارد؛ اسلحه تبدیل به پتوِ آرام‌بخش او می‌شود و در حالی که با تنفر از خود برای کارهایی که انجام می‌دهد درگیر است، شگفت‌آوراً شروع به پاک‌سازی خیابان‌ها از آدم‌های پست می‌کند. قرار است باور کنیم او به تدریج رابطه نزدیک و محکمی با کارآگاه اصلی پرونده‌های این اقدام‌ها برقرار می‌کند؛ نقشی که ترنس هاوارد با برتری ایفا می‌کند. متأسفانه به‌نظر می‌رسد جوردن شجاعت لازم برای پیگیری یک موضع قابل‌تأمل را از دست می‌دهد. در عوض، اریکا را در موقعیت‌هایی هرچه بیشتر سُست و مضحک قرار می‌دهد و دیالوگ‌ها هم مطابق همان سطح هستند؛ برای فیلمی با نقش اول زن که مشت و لگد می‌زند، کل اثر در نهایت از جرئت لازم خالی‌ است. بازیگران اصلی مانع از افتادن فیلم به یک اثر بد می‌شوند، و بی‌شک در لحظاتی که مجرمان حق‌شان را می‌گیرند، تماشاگر با تماشای آن احساس رضایت می‌کند؛ اما در بهترین حالت این یک فیلم انتقامی متوسط به‌بالاست. ۶/۱۰