فیلم The Beast 2023

گرچه فیلم واقعاً خیلی طولانی است، از شکل‌گیری شیمی میان لیا سیدو (گابریل) و جرج مک‌کی (لوئیس) لذت بردم. روایت ساختار مشخصی ندارد و عمدتاً از منظر آگاهی او پیش می‌رود؛ او در حالی که در وانِ مایعی شبیه گینس — وانِ دیگری که حالا برای «بارون هارکنن» بی‌استفاده مانده — لم داده و تحت پاک‌سازیِ DNA قرار دارد، ذهنش جریان روایت را می‌سازد. ظاهراً...

گرچه فیلم واقعاً خیلی طولانی است، از شکل‌گیری شیمی میان لیا سیدو (گابریل) و جرج مک‌کی (لوئیس) لذت بردم. روایت ساختار مشخصی ندارد و عمدتاً از منظر آگاهی او پیش می‌رود؛ او در حالی که در وانِ مایعی شبیه گینس — وانِ دیگری که حالا برای «بارون هارکنن» بی‌استفاده مانده — لم داده و تحت پاک‌سازیِ DNA قرار دارد، ذهنش جریان روایت را می‌سازد. ظاهراً هدف این فرایند این است که زندگی او شادتر و پُرمعناتر شود، لبه‌های تیز ناامیدی و درد صیقل بخورد و در نهایت او به موجودی خنثی و خموش تبدیل شود. اما در حالی که به این دستگاه متصل و آرام در حال خیساندن است، معلوم می‌شود مغزش با این فرایند همکاری نمی‌کند و او خیال‌پردازی‌هایی بسیار زنده — تاریخی، معاصر و آینده‌نگر — را همراه با لوئیسِ خوش‌قیافه و مرموز تجربه می‌کند. خود داستان چندان عمیق یا منسجم نیست؛ بیشتر یک گریزِ اپیزودیک از آن‌چه هست/بوده/ممکن است زندگیِ آن‌ها را — با هم و جدا از هم — نمایش می‌دهد. نکته‌ای که خوب کار می‌کند، ابهامِ موجود است: این حس که هوش مصنوعی، چه به‌صورت مستقل و چه به دستور انسان، می‌تواند افکار و خاطرات ما را بازچینی کند. می‌تواند به اندازه‌ای قانع‌کننده خلق کند که به همان میزان هم به‌صورت جامع پاک‌سازی کند — چرا که احساسات را غیرقابل‌پیش‌بینی و نامطمئن می‌پندارند و از این‌رو آن‌ها را تهدیدی برای پایداریِ یک «نظم طبیعی» جدید می‌بینند. دیالوگ‌ها گه‌گاه در دامِ اصطلاحاتِ روان‌شناختیِ مبهم می‌افتند که از لطافتِ ظریف اما روشنِ جهت‌گیری روایت می‌کاهد، اما در کل این فیلم یک پیش‌بینی نسبتاً ترسناک ارائه می‌دهد از آن‌چه ممکن است به واقعیت بدل شود اگر برای محافظت از آن‌چه واقعی و مهم است، احتیاط نکنیم.