فیلم Sasquatch Sunset 2024

فیلم‌هایی که نگاهی درونی به زندگی جوامعی متفاوت از جامعه خودمان ارائه می‌دهند می‌توانند نشان دهند که چقدر مخاطبان آن فرهنگ‌ها به‌واقع به ما شبیه یا از ما متفاوت‌اند. وقتی چنین فیلم‌هایی حتی از مرزهای گونه‌ها عبور می‌کنند و جوامع موجودات متفاوت از خودمان را بررسی می‌کنند، جذابیت بیشتری پیدا می‌کنند — کاری که این بار برادران فیلم‌ساز دیوید و نیتان زلنر به‌عهده گرفته‌اند. این...

فیلم‌هایی که نگاهی درونی به زندگی جوامعی متفاوت از جامعه خودمان ارائه می‌دهند می‌توانند نشان دهند که چقدر مخاطبان آن فرهنگ‌ها به‌واقع به ما شبیه یا از ما متفاوت‌اند. وقتی چنین فیلم‌هایی حتی از مرزهای گونه‌ها عبور می‌کنند و جوامع موجودات متفاوت از خودمان را بررسی می‌کنند، جذابیت بیشتری پیدا می‌کنند — کاری که این بار برادران فیلم‌ساز دیوید و نیتان زلنر به‌عهده گرفته‌اند. این زوج که با آثاری غیرمتعارف مانند «هنر دفاع از خود» (۲۰۱۹) و «کومیکو، شکارچی گنج» (۲۰۱۴) شناخته می‌شوند، این بار تصویری مستندسازگونه از یک سال زندگی یک خانواده چهارنفره ساسکواچ در جنگل‌های شمال کالیفرنیا ارائه می‌دهند. دوربین آن‌ها را در موقعیت‌های روزمره‌ای دنبال می‌کند که شباهت‌هایی با تجربیات انسانی ما دارند، اما در محیطی کاملاً متفاوت. فیلم مجموعه‌ای از موقعیت‌های کمدی و درام را نشان می‌دهد که بی‌شک می‌توانیم با بسیاری از آن‌ها ارتباط برقرار کنیم، اغلب در سطحی زمینی و بی‌پرده و درباره فعالیت‌هایی که همه ما انجام می‌دهیم اما کمتر درباره‌شان حرف می‌زنیم. در چهار بخش روایت شده، این اثر تجربه زندگی در جنگل را به‌خوبی ثبت می‌کند؛ با تصاویر چشم‌نواز از مناظر شمال‌غربی و حیات‌وحش متنوع جنگل و با ابرازهای کنجکاوانه و کاملاً طبیعی شخصیت‌ها هنگام کشف جنبه‌های متعدد دنیایی که تصور می‌کنند متعلق به خودشان است—اما آیا واقعاً چنین است؟ وقتی با رخدادهایی روبه‌رو می‌شوند که با آنچه تاکنون می‌شناخته‌اند تفاوت دارد، مجبورند بیاموزند سازگار شوند، چون شواهدی پدیدار می‌شود که نشان می‌دهد جهانشان ممکن است به‌طرز چشمگیری در حال تغییر یا حتی محو شدن باشد. از این منظر، فیلم به‌طرز آرام و مؤثری پیامی محیط‌زیستی منتقل می‌کند (انتشارش همزمان با روز زمین مناسب به‌نظر می‌رسد) که باید به آن توجه کنیم، با توجه به تجربه نگران‌کننده قهرمانان منحصربه‌فرد این تصویر. با اینکه سکانس‌هایی از فیلم گاهی تکراری می‌شوند و شوخی‌های زمینی زیادی دارد، باز هم این اثر سرگرم‌کننده، هوشمندانه و برانگیزاننده تفکر است؛ جلوه‌های بصری خیره‌کننده، موسیقی اصیل عاطفی و گریم و پروتزهای چشمگیر به تقویت آن کمک کرده‌اند. با این وجود، برخی سطحی‌نگرانه و بی‌ملاحظه این ساخته را با یک اسکچ بلند از «ساتردی نایت لایو» یا پارودیِ سکانس آغازین «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» مقایسه کرده‌اند؛ اما این قیاس‌ها ناعادلانه است و این فیلم را کم‌ارزش جلوه می‌دهد، درحالی‌که هم تماشاگر را به خنده و هم به تأمل وا می‌دارد. با زمان پخشی جمع‌وجورِ ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه و گروه بازیگری قابل‌قبول (جسی آیزنبرگ، رایلی کیو، نیتان زلنر، کریستف زاجاک-دِنک)، «Sasquatch Sunset» تماشای جالبی است به شرط آنکه تماشاگران منصفانه به آن فرصت دهند. در واقع، اگر روزی بخواهیم درک عمیق‌تری از کسانی که با ما متفاوت‌اند و با آن‌ها این جهان را شریکیم به‌دست آوریم — و نیز از تأثیر متقابل‌مان بر هم — باید تلاش کنیم منظور این فیلم را بفهمیم، در حالی که هنوز زمان هست. به‌عنوان طرفدار برادران دیوید و نیتان زلنر و طنز غیرمتعارف و سبک داستان‌گویی ناراحت‌کننده‌شان، انتظاراتم از «Sasquatch Sunset» بالاتر از آن چیزی بود که باید. تاسف‌آور اینکه این فیلم عجیب درباره رفتارهای یک خانواده بیگ‌فوت خالی از خنده است و بیش‌ازحد متکی به شوخی‌های مبتذل و تهی از ظرافت—در همه جنبه‌ها اشتباه بزرگی است. این فیلم ابسورد شبیه یک مستند طبیعت بد طراحی شده است؛ نگاهی صرفاً مشاهداتی به یک سال زندگی یک گروه ساسکواچ. رهبر (نیتان زلنر)، ماده (رایلی کیو)، نر (جسی آیزنبرگ) و کودک (کریستف زاجاک-دِنک) وجودشان آنقدرها هم جالب نیست. آن‌ها دنبال غذا می‌گردند و جنگل را کاوش می‌کنند، با مقدار زیادی بو کشیدن، پارس کردن، گوز زدن، مدفوع کردن و خاراندن در طول راه. حتی یک نگاه ساختگی به زندگی روزمره یک گروه ساسکواچ سریعاً خسته‌کننده می‌شود. شاید اگر زلنرها شیوه مرسوم‌ترِ «مکومنتری» را انتخاب می‌کردند، فیلم این‌قدر کند به‌نظر نمی‌رسید. هرچقدر هم بازیگران مستقل و بااستعداد باشند، وقتی دیالوگ‌ها چیزی جز مجموعه‌ای از پارس‌ها و غرغرها نیست، کاری از پیش نمی‌برند. نقش‌ها زیر لایه‌های خز و گریم پنهان‌اند و نیاز به تحرک بدنی زیادی دارند؛ چیزی که با شوخی‌های فیزیکی و بداهه‌ی بیشتر نتیجه بهتری می‌داد. فیلمنامه شبیه کار پسران چهارده‌ساله‌ای است که خواسته‌اند هر شوخی مربوط به مدفوع، ادرار و سکس را وارد کنند. اینکه اغلب زمان نمی‌دانستم یک صحنه قرار است خنده‌دار باشد یا نه، نشانه خوبی نیست—همه‌چیز خیلی نامشخص بود. تنها چیزی که برایم روشن بود این بود که اصلاً نخندیدم؛ هیچ‌چیز برایم خنده‌دار نبود، فقط عجیب و منزجرکننده بود (که برای کارهای زلنرها خودِ این نکته قابل‌تأمل است). نکته جالب این است که با وجود اینکه فیلم جذاب نیست، من هنوز نسبت به سرنوشت شخصیت‌ها کنجکاو بودم. می‌خواستم بدانم سر هرکدام چه می‌آید، حتی اگر سرانجامشان کمی ناامیدکننده باشد. فیلم در آستانه یک فاجعه کامل قرار دارد، اما نمی‌توانستم از تماشای آن دست بکشم. آن‌قدر بد نیست که سالن را ترک کنی، اما نه خوب و نه لذت‌بخش آن‌قدر که بخواهی پیشنهادش کنی؛ و این «Sasquatch Sunset» را در وضعیت بلاتکلیف فیلم‌های خاص قرار می‌دهد. این سؤال مطرح می‌شود: مخاطب این اثر کیست؟