فیلم Amadeus 1984

**زندگی‌نامه پرجنب‌وجوشی از نه سال آخر موتسارت در اتریش** آنتونیو سالیری (با بازی اف. موری آبرهام) در اواخر دهه 1700 یک آهنگساز با استعداد اما متوسط در وین اتریش است. او نبوغ الهی و جوان‌تر، ولفگانگ آمادئوس موتسارت (با بازی تام هولس) را می‌بیند و با حسد تلخی دست و پنجه نرم می‌کند. داستان به صورت فلش‌بک روایت می‌شود، زمانی که سالیری آن را چند دهه...

**زندگی‌نامه پرجنب‌وجوشی از نه سال آخر موتسارت در اتریش** آنتونیو سالیری (با بازی اف. موری آبرهام) در اواخر دهه 1700 یک آهنگساز با استعداد اما متوسط در وین اتریش است. او نبوغ الهی و جوان‌تر، ولفگانگ آمادئوس موتسارت (با بازی تام هولس) را می‌بیند و با حسد تلخی دست و پنجه نرم می‌کند. داستان به صورت فلش‌بک روایت می‌شود، زمانی که سالیری آن را چند دهه بعد با یک کشیش در یک آسایشگاه به اشتراک می‌گذارد. «آمادئوس» (1984) یک درام تاریخی سرگرم‌کننده است که به خوبی شما را به وین در سال‌های 1783 تا 1791 می‌برد. موتسارت اساساً ستاره راک آن دوران بود و برخی از موسیقی‌های پویا او به سبک‌های مدرن راک شباهت دارد. شخصیت‌پردازی اصلی به زنده شدن وقایع کمک می‌کند و ساختار فلش‌بک داستان را جذاب‌تر می‌کند. در جبهه زنانه، الیزابت بریج نقش همسر جذاب و تندخو، کانستانزه را بازی می‌کند، در حالی که کریستین ابرسول به عنوان یک خواننده اپرا ظاهر می‌شود که یادآور تینا روت از گروه سوئیچ‌بلید سمفونی است (هرچند که بلندتر است). نمایشنامه اصلی برادوی بر انگیزه‌های شخصیت‌ها تمرکز کرده بود و موسیقی در پس‌زمینه قرار داشت، در حالی که فیلم کمی بیش از حد بر روی آن متمرکز شده است. مگر اینکه شما یک علاقه‌مند به اپرا باشید، صحنه‌های طولانی از اجرای اپراهای موتسارت و سالیری بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شوند و فیلم را بی‌دلیل طولانی می‌کنند، که داستان را کمی کمرنگ می‌کند. زمانی که امپراتور در حین اجرای «Figaro» خمیازه می‌کشد، می‌توانم احساسش را درک کنم زیرا بسیاری از موسیقی‌های اپرا برای من شبیه به هم به نظر می‌رسند. با این حال، این یک زندگی‌نامه آموزنده و سرگرم‌کننده از نه سال آخر ولفگانگ است که به خوبی انجام شده است. مدت زمان فیلم 2 ساعت و 40 دقیقه است و عمدتاً در جمهوری چک فیلم‌برداری شده است. نمره: B+/A- به ندرت می‌توانم به اجرایی با چنین ارزشی از اف. موری آبرهام در این بازنگری استادانه - اگرچه کاملاً تخیلی - درباره زندگی و زمان‌های ولفگانگ آمادئوس موتسارت (که در اینجا به طرز شگفت‌انگیزی توسط تام هولس به تصویر کشیده شده است) فکر کنم. آبرهام سالیری دوچهره، حسود و بدجنس را به تصویر می‌کشد، آهنگساز دربار امپراتور یوزف دوم اتریش (با بازی جفری جونز). او با استعداد است، تا حدی، و در نقش سیاسی خود که تأثیرگذار و ثروتمند است، جا افتاده است، اما در طول بزرگ شدنش همیشه از وجود این پسر جوان دیگری که می‌تواند به طور کامل نواخته و آهنگ‌سازی کند، آگاه بوده است. در ابتدا به استعداد خارق‌العاده این مرد احترام می‌گذارد، اما به زودی حسادت به سراغش می‌آید و به سرعت تبدیل به محرکی برای هر لحظه بیداری‌اش می‌شود. در این میان، جوان مستر موتسارت توجه و ستایش بیشتری را جلب می‌کند و به زودی با سالیری برای جلب توجه امپراتور رقابت می‌کند. در این مرحله، سالیری باید اقدام کند. چگونه؟ خوشبختانه او با شخصیت خودتخریبی موتسارت کمک می‌شود. به عنوان یک کودک، او به یک میمون نمایشی تشبیه می‌شود و همیشه با پدرش (روری دوتریس) مشکلاتی داشته و حتی وقتی با استانی (الیزابت بریج) ازدواج کرده و صاحب فرزند خود می‌شود، احساس می‌کنیم که او همیشه در جستجوی عشق، قدردانی و محبت است در حالی که بین ناامیدی و ترس مزمن از فقر و شکست در حال تردد است - وضعیتی که او را به یک زندگی معتادکننده تبدیل می‌کند. نکته قابل توجه دیگر این است که موسیقی موتسارت به چه میزان در تاریخ سینما و محیط گسترده‌تری که ما در آن زندگی می‌کنیم، رسوخ کرده است. من خود را تا حدودی با بسیاری از موسیقی‌های فوق‌العاده ارائه شده آشنا یافتم. این داستان از طریق یک "اعتراف" مناسب میان سالیری و یک کشیش روایت می‌شود که با پیشرفت داستان، با ایمان خود و باور به اینکه آیا تمام گناهان قابل بخشش هستند، دست و پنجه نرم می‌کند. شاید برخی قابل بخشش نباشند؟ توجه به جزئیات در اینجا فوق‌العاده است: دکورها، لباس‌ها و عکاسی از مکان‌ها به طرز چشمگیری به زیبایی و غنای ظاهری فیلم که به وضوح استایل و اعتماد به نفس را به نمایش می‌گذارد، کمک می‌کند. تصویرگری هولس از این نابغه خلاق که به عمق ناامیدی می‌رود، به شدت قانع‌کننده است و در پایان - با رعایت واقعیت‌های تاریخی، حداقل در این مورد - احساس عاطفی شدیدی از قدرت این دو شخصیت به من دست داد. یک پرده بزرگ با صدای بلند در اینجا ضروری است و فکر می‌کنم شما خواهید دید که سه ساعتی که این فیلم طول می‌کشد به سرعت می‌گذرد.