فیلم Pathfinder 2007

تاریخی نادرست، با شخصیت‌هایی که چندان به آن‌ها اهمیت نمی‌دهید و داستانی که گام‌به‌گام پیش‌تر دیده‌اید. اما دست‌اندرکاران بخش لباس و گریم باید همین الآن یک جایزه اسکار بگیرند! امتیاز نهایی: دو و نیم از پنج فیلم «Pathfinder» (۲۰۰۷) — فیلمی اکشن-ماجراجویی خوش‌ساخت اما از لحاظ دراماتیک ضعیف و کلیشه‌ای. داستان: وایکینگ‌ها صدها سال پیش از کلمب به آمریکای شمالی می‌رسند و در نیوفاندلند کنونی برای مردم بئوتوک...

تاریخی نادرست، با شخصیت‌هایی که چندان به آن‌ها اهمیت نمی‌دهید و داستانی که گام‌به‌گام پیش‌تر دیده‌اید. اما دست‌اندرکاران بخش لباس و گریم باید همین الآن یک جایزه اسکار بگیرند! امتیاز نهایی: دو و نیم از پنج فیلم «Pathfinder» (۲۰۰۷) — فیلمی اکشن-ماجراجویی خوش‌ساخت اما از لحاظ دراماتیک ضعیف و کلیشه‌ای. داستان: وایکینگ‌ها صدها سال پیش از کلمب به آمریکای شمالی می‌رسند و در نیوفاندلند کنونی برای مردم بئوتوک مرگ و ویرانی به‌بار می‌آورند. یکی از بقا‌یای آن حمله‌ها، مردی به نام گِست (با بازی کارل ارکان/کارل اربان) است که در حقیقت خون وایکینگی دارد و از یک سفر وایکینگی پیشین جان سالم به در برده است. نقد کلی: در نگاه اول انتظار داشتم با یک فیلم کم‌بودجه و کلیشه‌ای طرف باشم، اما «Pathfinder» نسخه‌ای سینمایی با ارزش‌های تولیدی چشمگیر است. کارگردان مارکوس نیسپِل است که بعدها «Conan the Barbarian» (۲۰۱۱) را کارگردانی کرد؛ او بلد است یک فیلم چشم‌نواز بسازد و از نظر بصری فیلم از ابتدا تا انتها تأثیرگذار است — تا حدی که به‌تنهایی ارزش دیدن دارد. با این حال، فیلمنامه پر از لحظات مشتق‌شده و کلیشه‌ای است: ردپاهایی از تارنزن، «Conan the Barbarian» (۱۹۸۲)، «رامبو ۲»، «آخرین بازمانده موهیکان» و امثال آن دیده می‌شود. دیالوگ‌هایی تحمیلی و کلیشه‌ای (مانند صحبت درباره «دو گرگ درون هر فرد») گاهی تأثیرگذاری لازم را ندارند. دشمنان فیلم — وایکینگ‌ها — غالباً به شکل هیولاهای کارتونی و غیرانسانی نشان داده شده‌اند، در حالی که بومی‌ها فضیلت‌مند و بی‌عیب‌اند؛ این تقسیم‌بندی ساده‌انگارانه مسئله طبیعت در برابر پرورش را مطرح می‌کند، چون قهرمانِ وایکینگی به‌واسطه تربیت در میان بومیان «فاسد» نمی‌شود. بازیگران: راسل مینز (که در «Last of the Mohicans» نقش داشت) در نقش پیرِ راهنمای قبیله حضور دارد و دیدن او در حدود هفتاد سالگی خوشحال‌کننده است. به‌جز او، کمتر بازیگری هست که واقعاً درخشان باشد؛ ارکان/اربن هم قابل‌قبول است اما بازی برجسته‌ای ارائه نمی‌دهد. تصاویر و لوکیشن: فیلم عمدتاً در جنگل‌های بریتیش کلمبیا فیلم‌برداری شده و در مجموع منظره‌ها و قاب‌ها بسیار خوش‌ساخت‌اند؛ هرچند بعضی کوه‌ها شباهت زیادی به شمال‌شرق ندارند. موسیقی متن هم عملکرد قابل‌قبولی دارد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است. ضعف‌های داستانی و محتوایی: همه عناصر لازم برای یک فیلم خوب اینجا هست، اما داستان به همان اندازه جذاب نیست که فیلم‌هایی مانند «Last of the Mohicans» یا نسخه اصلی «Conan the Barbarian» باشند. عمقِ بالقوه‌ای دیده می‌شود اما کافی کار نشده و صحنه‌های اکشن گاهی از حدِ لازم فراتر رفته‌اند؛ بعضی صحنه‌ها بیش از حد افراطی‌اند در حالی که باید متعادل‌تر می‌بودند. از منظر تاریخی: اگر تاریخ‌دان هستید، با احتیاط فیلم را ببینید. ما امروز می‌دانیم که ناوگان‌های اسکاندیناوی — که «وایکینگ» خوانده می‌شوند — از اولین اروپایی‌هایی بودند که به آمریکای شمالی رسیدند، اما اینکه آیا آگاهانه می‌فهمیدند که به قاره‌ای دیگر پا گذاشته‌اند یا نه روشن نیست. فیلم از این تماس تاریخی استفاده می‌کند تا داستانی از خون‌ریزی و خشونت بسازد؛ بومیان ساده و هم‌زیست با طبیعت نشان داده می‌شوند و وایکینگ‌ها به‌عنوان وحشیانی که برای لذت می‌کشند می‌کشند به تصویر کشیده می‌شوند. این نوعِ تصویری‌سازی و القای شباهت با استعمار اروپایی بعدی روایتِ یک‌جانبه‌ای است که حقیقت تاریخی را مخدوش می‌کند. علاوه بر این، فیلم پر از نادرستی‌ها و خطاهای تاریخی است: کلاه‌خودهای شاخ‌دار (که افسانه‌ای است)، استفاده یک‌دست از انواع شمشیرهای ظاهراً قرون‌وسطایی، اسب‌هایی که به نظر عربی می‌آیند و زره‌های آهنی‌ای که فناوری ساخت‌شان چند قرن بعد پدید آمده‌اند. این اشتباهات می‌تواند برای کارشناسان فرهنگ‌ها و تاریخ بومیان دل‌آزار باشد. جمع‌بندی: «Pathfinder» فیلمی است خوش‌نما و خوش‌ساخت از نظر بصری، با صحنه‌های اکشن نسبتاً خوب و موسیقی متن قابل قبول، اما از نظر روایت، دقت تاریخی و عمق دراماتیک کم می‌آورد. راسل مینز تنها بازیگری است که تا حدودی شایستهٔ توجه است. در مجموع، فیلم خالی از جذابیت نیست اما مشکلات جدی‌ای دارد که آن را به تجربه‌ای ناقص تبدیل می‌کند. نمره نهایی (اعتبار منتقد): C