فیلم Three Colors: Blue 1993

این فیلم داستانی از درد، تراژدی، اندوه و رنج‌های روانی و ذهنی است که به یک سفر کاتارتیک به سمت آزادی می‌انجامد و برای همه تماشاگران مناسب نیست. برای تماشای کامل این فیلم، سه بار تلاش کردم. به عنوان کسی که در حال حاضر در حال گذراندن یک فرآیند دشوار سوگواری هستم، تماشای این فیلم برایم بسیار سخت بود. همه چیز با یک تصادف جدی شروع می‌شود...

این فیلم داستانی از درد، تراژدی، اندوه و رنج‌های روانی و ذهنی است که به یک سفر کاتارتیک به سمت آزادی می‌انجامد و برای همه تماشاگران مناسب نیست. برای تماشای کامل این فیلم، سه بار تلاش کردم. به عنوان کسی که در حال حاضر در حال گذراندن یک فرآیند دشوار سوگواری هستم، تماشای این فیلم برایم بسیار سخت بود. همه چیز با یک تصادف جدی شروع می‌شود که در آن شخصیت اصلی، ژولی، همسر و دخترش را از دست می‌دهد. او، مانند من، احساس نیاز به فرار و انزوا از دیگران را دارد و تقریباً خود را با تحمل نکردن درد و غیبت خانواده‌اش از بین می‌برد. از آنجایی که فیلم به نوعی استعاره‌ای در مورد مفهوم آزادی است، نمی‌دانم تا چه حد این نگرش‌ها آزادکننده‌اند. هرچقدر هم که فرار کنیم، دردهای ما همچنان به ما حمله می‌کنند و هرگز نمی‌توانیم از آنچه که هستیم، فرار کنیم. در میان تمام اینها، فیلم همچنین به بررسی امیدها و مسیرهای پروژه اتحادیه اروپا می‌پردازد که با تکمیل ناتمام یک سمفونی، که به درخواست اتحادیه ساخته شده و با مرگ همسر ژولی، که آهنگساز آن بود، ناتمام مانده است، درگیر می‌شود. من کارگردان، کریستوف کیشلوفسکی، را نمی‌شناختم و معتقدم که تعداد کمی او را می‌شناسند. او یکی از کارگردانانی است که به دلیل دانش وسیعش هرگز از دایره جشنواره‌ها خارج نمی‌شود. واقعاً باور ندارم که او فیلم‌هایی با جنبه‌های تجاری بیشتر ساخته است. این فیلم ممکن است برای همه خوشایند نباشد و نسبتاً غیرقابل هضم و ناراحت‌کننده، سرد و افسرده کننده است، مانند رنگی که نامش را به آن داده‌اند. فیلم‌برداری بسیار بااستعداد و پر از منابع هنری است، با قاب‌هایی با ارزش و زیبایی بصری بالا و رنگ‌های سرد که آبی در آن‌ها غالب و همواره حاضر است. نمی‌توانیم از بازی فوق‌العاده ژولیت بینوش غافل شویم، در یکی از شدیدترین، احساسی‌ترین و قوی‌ترین آثار سینمایی او به عنوان بازیگر. بنوا رژن و شارلوت وری نیز کار بدی انجام ندادند و هر یک به نوبه خود حمایت بسیار مهمی از کار بینوش دارند، اما این بازیگر اصلی است که با شایستگی‌های فراوانش، فیلم را به دوش می‌کشد و واقعاً بازی می‌کند. نمی‌خواستم از نوشتن چند خط درباره موسیقی متن این فیلم غافل شوم: فیلم به طور خاص صدای زیادی ندارد، زیرا ورود موسیقی به شکل بسیار دقیق و متفکرانه با آنچه که می‌بینیم، هماهنگ شده است. و به جای استفاده از چندین ملودی یا سفارش مجموعه‌ای وسیع از قطعات جانبی، فیلم تنها از یک آهنگ استفاده می‌کند که نامش "آهنگ برای وحدت اروپا" است و توسط زبیگنیو پریسنر ساخته شده است. این فیلم در دوره‌ای پس از توافق‌نامه ماستریخت ساخته شده و بسیار "اروپایی" است، که این خود به طعنه‌ای است با توجه به یوروسکپتیسیسم حاکم امروزی، سی سال بعد. ژولیت بینوش در نقش "ژولی" در اینجا بسیار خوب عمل می‌کند. او همسر آهنگسازش و دخترشان را در یک جاده روستایی می‌راند که ناگهان با درختی برخورد می‌کنند. حالا تماشاگران می‌توانند انتظار این را داشته باشند - ما در ابتدا نشت مایع ترمز را می‌بینیم، اما ممکن است برای آنچه که بعد از آن می‌آید، آماده نباشیم، زیرا او باید با جراحات خود و چالش‌ها (و فرصت‌های) زندگی جدیدش کنار بیاید. این شامل آن است که او خود را به عمق ناشناسی پاریس ببرد، اما به زودی متوجه می‌شود که نیاز او به انزوای بسیار مطلوبش مورد استقبال دوستانش قرار نمی‌گیرد که هیچ قصدی برای اجازه دادن به او برای ناپدید شدن ندارند. اوضاع واقعاً زمانی به اوج می‌رسد که او دوباره با عشق قدیمی‌اش "اولیویه" (بنوا رژن) مواجه می‌شود و ممکن است که نوری در انتهای تونل او وجود داشته باشد؟ این یک اثر مشاهداتی است و بینوش به خوبی قادر است نشان دهد که چگونه این حادثه و انتخاب‌های بعدی‌اش بر شخصیت تأثیر می‌گذارد - واکنشی که به احتمال زیاد با بسیاری از افراد ارتباط برقرار می‌کند. دیالوگ‌ها کم است و ریتم این تصویر قوی از اندوه و پیامدهای آن به آرامی پیش می‌رود و نتیجه‌گیری واضحی ندارد. بازیگران پشتیبان دقیقاً همین کار را انجام می‌دهند، آنها لحظات کوتاهی را برای ما فراهم می‌کنند تا بتوانیم خود را بازآرایی و تنظیم کنیم، همانطور که "ژولی" خود باید سازگار شود و هرچند ممکن است که به کمی شوخی برای آرام کردن داستان نیاز داشتم، اما هنوز هم مثال خوبی از یک داستان خوب اندیشیده شده و بازیگری در اوج خود است.