فیلم J. Edgar 2011

به طور کلی، فیلم 'J. Edgar' کمی خسته‌کننده است. لئوناردو دی‌کاپریو در نقش شخصیت اصلی عملکرد بسیار خوبی از خود نشان می‌دهد و سایر بازیگران نیز همگی خوب هستند، اما من از نحوه روایت داستان چندان راضی نبودم. برای من، صحنه‌های به یاد ماندنی‌ای وجود نداشت و در هیچ نقطه‌ای واقعاً درگیر داستان نشدم. فیلم نیمه‌قابل تماشا است، اما به اندازه‌ای طولانی است که نمی‌توان به...

به طور کلی، فیلم 'J. Edgar' کمی خسته‌کننده است. لئوناردو دی‌کاپریو در نقش شخصیت اصلی عملکرد بسیار خوبی از خود نشان می‌دهد و سایر بازیگران نیز همگی خوب هستند، اما من از نحوه روایت داستان چندان راضی نبودم. برای من، صحنه‌های به یاد ماندنی‌ای وجود نداشت و در هیچ نقطه‌ای واقعاً درگیر داستان نشدم. فیلم نیمه‌قابل تماشا است، اما به اندازه‌ای طولانی است که نمی‌توان به راحتی بر آن غلبه کرد. همان‌طور که اشاره شد، بازیگران خوبی در این فیلم حضور دارند؛ از جمله آرمie همر، نائومی واتس و جودی دنچ، که همگی در کنار دی‌کاپریو مشغول به کار هستند. فکر می‌کنم همه آن‌ها بهترین عملکرد خود را ارائه می‌دهند و مشکلات من با این فیلم سال ۲۰۱۱ به آن‌ها مربوط نمی‌شود. به نظر من، آقای ایستوود با این دو فیلم ضعیف، آغاز دهه ۲۰۱۰ را چندان خوب رقم نزده است. تنها شکایت واقعی من از لئوناردو دی‌کاپریو این است که او همیشه شبیه خود دی‌کاپریو به نظر می‌رسد و این واقعاً جای تأسف دارد، زیرا او در این فیلم نقش فردی را بازی می‌کند که فیلمنامه برایش نوشته است و ما او را به عنوان بهترین بازیگر می‌شناسیم. اما در J. Edgar، برای اولین بار، دی‌کاپریو به طور واقعی شبیه به شخصیتی است که به تصویر می‌کشد و این بسیار جالب است. و به عنوان لئوناردو، او نیز به خوبی این نقش را ایفا می‌کند. متشکرم. این بار استودیو به جای تکیه بر چهره او، روی عملکردش حساب کرده و این تصمیم نتیجه داد. بنابراین، نه تنها شاهد بازیگری او هستیم، بلکه برای اولین بار می‌بینیم که او واقعاً به نقش خود نزدیک شده است و آخرین بار که این کار را کرد، در فیلم "What's Eating Gilbert Grape" بود. و از همه مهم‌تر، کارگردان این فیلم کلینت ایستوود است که راستش به عنوان بازیگر چندان طرفدارش نیستم، اما به عنوان کارگردان او را دوست دارم. با توجه به مواضع سیاسی‌اش، با این تصور وارد شدم که داستان عاشقانه‌ای از جناح راست خواهد بود... اما در نهایت با "تصویر صادقانه" از داستان بیرون آمدم که این بسیار کمک کرد. نه تنها این موضوع کمک کرد، بلکه جنجال درباره جنسیت هوور به شیوه مناسبی به تصویر کشیده شد، به این معنا که در مرکز توجه قرار نگرفت، بلکه ج. ادگار در مرکز بود... و همان‌طور که گفتم، شما ج. ادگار را می‌دیدید و نه لئو را که سعی دارد بهترین خود را نشان دهد در حالی که باید شبیه خود نیز باشد. این یک پیروزی همه‌جانبه است... به جز اینکه می‌توانست زمان بیشتری را به خود اختصاص دهد. یک مقدار از آن را کم کنید. می‌دانم که او به تاریخ بسیار مهم است و ایستوود کارگردان بزرگی با گروه بازیگری عالی است، اما... بعضی جاها کمی طولانی شد و این بر جریان فیلم تأثیر منفی گذاشت.