فیلم The Promised Land 2023

«سرزمین موعود» مطالعه‌ای عمیق روی شخصیت است که نشان می‌دهد جاه‌طلبی‌ها و خواسته‌های فردی بدون عشق، همدلی و دیگر چیزهایی که ما را انسان می‌کنند، محکوم به شکست‌اند. با تصویربرداری سنگین و موسیقی جوّی، بازیگران اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند، به‌ویژه مدس میکلسن که با استفاده از تمام تجربه‌اش داستان را با حضور جذابش پیش می‌برد. فیلم در مواردی سنگین، قابل‌پیش‌بینی و تا حدی تکراری است، اما...

«سرزمین موعود» مطالعه‌ای عمیق روی شخصیت است که نشان می‌دهد جاه‌طلبی‌ها و خواسته‌های فردی بدون عشق، همدلی و دیگر چیزهایی که ما را انسان می‌کنند، محکوم به شکست‌اند. با تصویربرداری سنگین و موسیقی جوّی، بازیگران اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند، به‌ویژه مدس میکلسن که با استفاده از تمام تجربه‌اش داستان را با حضور جذابش پیش می‌برد. فیلم در مواردی سنگین، قابل‌پیش‌بینی و تا حدی تکراری است، اما قطعاً ارزش دیدن دارد. امتیاز: B+ مدس میکلسن در نقش پیشگام مصمم، لودویگ کاهلن، در اوج است. او که قبلاً سرباز ارتش دانمارک بوده، حالا دل به کشت و زرع زمینی شور و خالی در یوتلند زده است. شاه فریدریک پنجم خواهان آبادسازی این نواحی و افزایش تولید است و کاهلن را ترغیب به کشاورزی در آن‌جا می‌کند. ورود او خشم اشراف محلی به‌ویژه فردریک دِ شینکل (Simon Bennebjerg) را برمی‌انگیزد؛ مردی که زمین را حق خود می‌داند و تلاش می‌کند برای همسایه جدیدش دردسر درست کند. ماجراها وقتی پیچیده‌تر می‌شود که کاهلن دو خادم فراری — «آن باربارا» (Amanda Collin) و شوهرش «یوهانس» (Morten Hee Andersen) — را می‌پذیرد و سپس به پسرعموی اشرافیِ یوهانس، اِدل هلنه (Kristine Kujath Thorp)، دل می‌بندد؛ کسی که شینکل مایل بود با او ازدواج کند. کم‌کم اشیاء ناپدید می‌شوند و مشخص می‌شود دزد، دختری جوان از میان جمعیت کولی‌نشین محلی است؛ «انمای موس» (Melina Hagberg) که به‌زودی به عضوی اضافه برای خانوادهٔ جدید بدل می‌شود. دِ شینکل از روش‌های زیرجلکی و سپس روزافزوناً خشونت‌آمیز و حتی مرگ‌بار برای خنثی‌سازی کاهلن استفاده می‌کند، به‌طوری که هم رعایت قانون و هم کشاورزی سیب‌زمینی تقریباً غیرممکن می‌شود — اما دست کم او به نیرنگ و ابتکار کاهلن واقف نیست. این داستانی است دربارهٔ پایداری و اراده؛ هم‌چنین دربارهٔ عشق و پذیرش. هدف تقریباً همهٔ شخصیت‌ها یافتن ریشه، مکانی برای خانه خواندن، خانواده و شاید هویتی تازه است. شیمی خوبی بین میکلسن، کالین و بازی قانع‌کنندهٔ ملینا هاگبرگ شکل می‌گیرد و سیمون بننبیرگ نیز نقش مردی اشرافی را با تأثیرگذاری منتقل می‌کند. فیلم در برخی بخش‌ها اندکی پراکنده می‌شود، اما وقتی به جریان می‌افتد، ماجرایی گیراست که تلخی و خوش‌بینی را در هم می‌آمیزد و فرصت می‌دهد میکلسن همان کاری را بکند که در آن بهترین است. تماشای آن کاملاً ارزش دارد. دو ساعتی که فیلم طول می‌کشد، به‌سرعت می‌گذرد؛ ممکن است بتوان مسیر کلی داستان عالی را حدس زد، اما این هرگز از لذت فیلم نمی‌کاهد. فیلم‌برداری، لوکیشن‌ها، لباس‌ها و دیگر عناصر تصویری چشمگیرند. سیمون بننبیرگ بازی درخشانی ارائه می‌دهد و ملینا هاگبرگ و آماندا کالین نیز درخشان‌اند؛ در مجموع بازیگران نمایش‌های قابل‌توجهی دارند. میکلسن با اجرای باکیفیتی که تقریباً ستون فیلم است، این نقش را کاملاً در خود جا داده است. از نظر من این فیلم در رتبه‌های بالای کارنامهٔ او قرار می‌گیرد و تنها آثاری مانند «یک ماجرای سلطنتی»، «سواران عدالت» و «قصابان سبز» را بالاتر از آن می‌دانم.