فیلم Prizefighter: The Life of Jem Belcher 2022

مت هاکینگز در این بیوپیک نسبتاً سطحی دربارهٔ بوکسور بریتانیایی جب بلچر چندان متقاعدکننده ظاهر نمی‌شود. در سوی مثبت، فیلم نکات زمختِ زندگی در بریتانیای ویکتوریایی را خوب منتقل می‌کند؛ جایی که طبقهٔ مرفه، ظاهراً متمدن، به‌صورت مرسوم از رنج‌های طبقهٔ کارگر به‌عنوان سرگرمی بهره می‌بردند. جوان داستان زیر نظر «اسلک» با نقش‌آفرینی راسل کرو در مدرسهٔ سختی آموزش می‌بیند و هم‌زمان تا حدودی بی‌شرمانه...

مت هاکینگز در این بیوپیک نسبتاً سطحی دربارهٔ بوکسور بریتانیایی جب بلچر چندان متقاعدکننده ظاهر نمی‌شود. در سوی مثبت، فیلم نکات زمختِ زندگی در بریتانیای ویکتوریایی را خوب منتقل می‌کند؛ جایی که طبقهٔ مرفه، ظاهراً متمدن، به‌صورت مرسوم از رنج‌های طبقهٔ کارگر به‌عنوان سرگرمی بهره می‌بردند. جوان داستان زیر نظر «اسلک» با نقش‌آفرینی راسل کرو در مدرسهٔ سختی آموزش می‌بیند و هم‌زمان تا حدودی بی‌شرمانه توسط «لرد راشوورث» (با بازی مارتون چسوکاس) دست‌کاری می‌شود. روایت تلاش می‌کند مجموعه‌ای از موقعیت‌های قابل‌باور را هنگام صعود جوان از گمنامی نمایش دهد، اما کیفیت تولید پایین است؛ فیلم ظاهر «دیجیتالی» دارد و از نظر سبک چیز چندانی اصیل در آن دیده نمی‌شود. هرچند مقدار اندکی مشت‌زنیِ بدون دستکش در فیلم هست، حضور ری وینستون در نقش «وار» با بازی تک‌بعدی‌اش کمکی به این درام دوره‌ای سرد و بی‌روح نمی‌کند. استیون برکوف معمولاً قابل‌اعتماد است اما در اینجا کاملاً کم‌استفاده شده و اجرای جولیان گلاور در نقش «لرد اشفورد» یادآور نقش‌هایش در آثار دههٔ ۱۹۸۰ است. موضوع برای یک بیوپیک مناسب است: خشونت نه‌فقطِ راهِ انتخاب‌شده برای فرار از فقرِ مطلق—مشت‌زنیِ بدون دستکش—بلکه نوعی استثمار دقیق این مردان توسط دیگران، چه ثروتمند و چه فقیر، که آن‌ها را تقریباً چیزی بهتر از دام زنده جلوه نمی‌داد، ارزش نمایان‌شدن دارد. متأسفانه دنیل گراهام بیش از اندازه بر آوردن بازیگران نام‌دارِ مکمل تمرکز کرده و نوشته و پرداخت شخصیت‌ها را در حدِ جوش نیامده باقی گذاشته است. این یک فیلم تلویزیونی قابل قبول است، اما فرصت بزرگی برای تصویرگری داستانِ مردی مقاوم و زیرک را از دست داده است.