فیلم Mulholland Falls 1996

در لس‌آنجلس سقوطی در کار نیست. «مالهولند فالز» به کارگردانی لی تاماهیری و فیلمنامه پیتر دکستر ساخته شده و بازیگرانی چون نیک نولت، چز پالمینتری، ملانی گریفیث، مایکل مدسن، کریس پن، جنیفر کانلی، تریت ویلیامز، جان مالکوویچ، بروس درن و اندرو مک‌کارتی در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. موسیقی اثر از دیو گروسن و فیلم‌برداری از هاسکل وکسلر است. داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد؛ چهار کارآگاه نامتعارف به‌سرپرستی...

در لس‌آنجلس سقوطی در کار نیست. «مالهولند فالز» به کارگردانی لی تاماهیری و فیلمنامه پیتر دکستر ساخته شده و بازیگرانی چون نیک نولت، چز پالمینتری، ملانی گریفیث، مایکل مدسن، کریس پن، جنیفر کانلی، تریت ویلیامز، جان مالکوویچ، بروس درن و اندرو مک‌کارتی در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. موسیقی اثر از دیو گروسن و فیلم‌برداری از هاسکل وکسلر است. داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد؛ چهار کارآگاه نامتعارف به‌سرپرستی مکسول هوور (نولت) برای بررسی مرگ زنی جوان که در یک محل ساختمانی له شده پیدا شده، فراخوانده می‌شوند. معلوم می‌شود آن زن بازیگر جوانی بوده که اخیراً با هوور، که متأهل است، رابطه‌ای داشته. هر چه پیش می‌رود، رازها و لجن‌ها بیش‌تر نمایان می‌شود و مسیر هوور به سمت تاریکی می‌رود… فیلم تا حد زیادی شایسته یک نئونوآر تقریباً عالی است: ظاهر و ترکیب بازیگران مطلوب‌اند، تصویربرداری و جلوه‌های دهه پنجاه چشم‌نوازند و عنصر معمای قتل ـ همراه با کمی تمایلات جنسی و ماجراهای هسته‌ای ـ روی کاغذ نویدبخش به نظر می‌رسد. با این حال، فیلم هرگز به آن وعده تیره و پیچیده تبدیل نمی‌شود؛ نتوانسته هسته‌ای سیاه و معمایی لابیرنت‌وار را تحویل دهد. شروع فیلم بسیار خوب است؛ با الهام از گروه مشهور «هات اسکاد» انتظار می‌رود پس از نمایش ابتدایِ حرکات مردانهٔ چهار مرد سخت که کلاه به سر دارند، داستان گسترده‌تر شود، اما به جز هوورِ خشنِ نولت، سه نقش دیگر عملاً صرفاً تزیین‌اند. به‌خاطر همین، بازیگران خوب زیادی هدر رفته‌اند. با پیشرفت کند داستان، محوریت تحقیق و شخصیت هوور کم‌رمق می‌شود. ملانی گریفیث مورد انتقاد برای بازی بی‌رمق قرار گرفت، اما نویسندگان هم کاری برای تقویت ازدواج او با هوور نکرده‌اند؛ وقتی اوضاع به هم می‌ریزد و شخصیت‌های آقای و خانم هوور باید بر پرده منفجر شوند، چون پیش‌تر ارتباط عاطفی‌ای با آن‌ها برقرار نکرده‌ایم، برایمان اهمیتی ندارند. همهٔ چیز به پایانی می‌انجامد که تنها می‌توان آن را ناکافی خواند؛ گره‌گشاییِ آن راز گل‌آلود چندان تکان‌دهنده نیست و روبه‌رویی «بزرگ» بین خوب‌ها و بدها (یا اگر بخواهید بین بد و بد) به‌اندازهٔ تماشای رنگی که خشک می‌شود، هیجان‌انگیز است. فیلم بدی نیست، اما بسیار ناامیدکننده است؛ اثری که با اندکی دقت بیشتر تهیه‌کنندگان می‌توانست خیلی بیشتر باشد. امتیاز: 5/10 اندرو مک‌کارتی واقعاً خوب ظاهر می‌شود، اما سایرین انگار بی‌حوصله‌اند و حتی کارگردان هم درگیر نیست. فیلم قرار است نوعی نئو نوآر باشد، اما هرگز آن‌قدر زمخت یا مرموز به نظر نمی‌رسد که یک نوآر باید باشد و زن‌های فتال هم آن حس مرگبار، تهدیدآمیز و حیله‌گر را ندارند که لازم است. کارآگاه‌ها واقعاً سخت‌دل و سرسخت به نظر نمی‌رسند، حتی مدسن که معمولاً چنین نقشی دارد. آن‌ها واقعاً کارِ کارآگاهی زیادی انجام نمی‌دهند. در نهایت، راستش فقط اندرو مک‌کارتی است که به‌نظر می‌رسد تلاش می‌کند. باقیِ ماجرا چهار مردی‌اند که با یک خودروی کروکدراو می‌چرخند و سعی می‌کنند خشن یا آزاردهنده به نظر برسند، در حالی که قصه دور و برشان پیش می‌رود بدون آن‌که واقعاً حضورشان ضروری به نظر برسد.