فیلم The Usual Suspects 1995

فیلم فوق‌العاده‌ای است با اجراهای بی‌نظیر از کوین اسپیس، که به خوبی با دیگر بازیگران همراهی می‌شود. کیتون همیشه می‌گفت: "من به خدا اعتقاد ندارم، اما از او می‌ترسم." خوب، من به خدا اعتقاد دارم و تنها چیزی که من را می‌ترساند، کیزر سوزه است. «متهمان همیشگی» به کارگردانی برایان سینگر و نویسندگی کریستوفر مک‌کوری ساخته شده است. بازیگران آن شامل گابریل برن، کوین اسپیس، کوین...

فیلم فوق‌العاده‌ای است با اجراهای بی‌نظیر از کوین اسپیس، که به خوبی با دیگر بازیگران همراهی می‌شود. کیتون همیشه می‌گفت: "من به خدا اعتقاد ندارم، اما از او می‌ترسم." خوب، من به خدا اعتقاد دارم و تنها چیزی که من را می‌ترساند، کیزر سوزه است. «متهمان همیشگی» به کارگردانی برایان سینگر و نویسندگی کریستوفر مک‌کوری ساخته شده است. بازیگران آن شامل گابریل برن، کوین اسپیس، کوین پولاك، استیفن بالدوین، بنیشیو دل تورو، چاز پالمینتری، پیت پاستله‌ویت و جیانکارلو اسپوزیتو می‌باشند. موسیقی اثر اثر جان اتمن و فیلم‌برداری آن به عهده نیوتن توماس سیگل است. داستان در یک اتاق بازجویی در لس آنجلس می‌گذرد، جایی که ورال کینت (اسپیس) تلاش می‌کند به پلیس‌ها ثابت کند که یک رئیس جنایتکار افسانه‌ای به نام کیزر سوزه نه تنها وجود دارد، بلکه او را به همراه چهار شریکش به یک سرقت چند میلیون دلاری کشانده که با انفجاری در بندر سن پدرو به پایان رسیده است – و چند نفر از آن‌ها زنده مانده‌اند. این فیلم در سال 1995 بدون هیچ هیاهویی به سینماها راه پیدا کرد، اما خیلی زود حرف و حدیث‌ها به راه افتاد که «متهمان همیشگی» ممکن است واقعاً فیلمی باشد که باید دید. کارگردان و نویسنده تازه‌کار - سینگر و مک‌کوری - یک کلاس درس ماهرانه از داستان‌های جنایی/معما و نوار را با چرخش‌های پیچیده و ترفندهای زیرکانه تولید می‌کنند. هسته اصلی داستان بسیار ساده است: کیزر سوزه کیست؟ شهرت او از ترس و وحشت است، او ممکن است حتی خود شیطان باشد. آنچه در طول فیلم پیش می‌آید، تعدادی صحنه است که به صورت فلاش‌بک روایت می‌شود و توسط کینت نقل می‌شود در حالی که پلیس‌ها به او فشار می‌آورند. ما پنج مجرم را که متهمان عنوان را تشکیل می‌دهند، معرفی می‌کنیم، جایی که دیالوگ‌ها پر از شوخ‌طبعی و مردانگی است. افزودن شخصیت کوبایاشی با بازی پیت پاستله‌ویت، یکی از فرستادگان سوزه، به جذابیت داستان افزوده است. همه چیز به اوج می‌رسد که شما را مجبور می‌کند تا به آنچه قبلاً دیده‌اید فکر کنید. اما نکته کلیدی این است که چرا این فیلم هنوز در تماشای مجدد جذاب است؛ ما فریب خورده‌ایم. زیرا در حالی که به لذت از اجراهای عالی می‌پردازیم، در حقیقت به چیزی دست یافته‌ایم که در زمان خود باقی خواهد ماند. اثر تماشای مجدد آن، بعد از چندین دهه هنوز هم به قوت خود باقی است. پیشرفت زمان و انتشار در فرمت خانگی تنها بر افسانه‌ای بودن این فیلم افزوده است. خودخواهی‌ها و نارضایتی‌های پشت صحنه تنها بر قدرت شخصیت‌پردازی‌ها افزوده است، همانطور که یک شخصیت اصلی فکر می‌کند خود باید سوزه باشد در حالی که در واقع کاملاً در اشتباه است. سرنخ‌هایی در فیلم وجود دارد که هویت سوزه را فاش می‌کند - چه کسی می‌دانست؟ - و این داستان ادامه دارد. «متهمان همیشگی» هدیه سینمایی است که همچنان ادامه دارد. 10/10 **یک پیچش هوشمندانه و حمایت قوی طرفداران تنها جنبه‌های برجسته این فیلم سرقت متوسط است.** بلاگرها، نقدها و دوستان سال‌ها این فیلم را تبلیغ کردند تا اینکه من بالاخره آن را دیدم و در نهایت فقط خوب بود. داستان فیلم یک پیچش هوشمندانه دارد که از ابتدا به سمت آن پیش می‌رفت. متأسفانه، بدون آن پیچش، فیلم نسبتاً متوسط است. نیروی قهری بر سرقت‌ها حاکم است به جای برنامه‌ریزی هوشمندانه. دستکاری‌های هوشمندانه کیزر سوزه در اطرافش به نظر نمی‌رسد که خود یک نابغه باشد، بلکه بیشتر به نظر می‌رسد از مجرمان احمق استفاده می‌کند. بسیاری با من مخالف خواهند بود، اما برای من «متهمان همیشگی» در بهترین حالت متوسط است. **فیلمی که شایسته بازبینی و به یادآوری است.** فکر می‌کنم ناعادلانه است که این فیلم امروزه فراموش شده به نظر می‌رسد، اما شاید به خاطر پیچیدگی داستان باشد که پر از فلاش‌بک است. می‌توانم این را درک کنم، اما فکر می‌کنم فیلم‌های گیج‌کننده‌تری هم وجود دارند که هرگز از مد نمی‌افتند. به هر حال، این یک فیلم با کیفیت است، با بازیگران خوب و داستانی که به هر حال، جذاب است. نکته کوچک: این فیلم هر دو اسکار را که برای آن نامزد شده بود (بهترین فیلمنامه اصلی و بهترین بازیگر مکمل) به خانه برد. همه چیز با گروهی از مردان، که به نظر تصادفی می‌رسند، شروع می‌شود که توسط پلیس برای شرکت در یک خط‌چینی دستگیر می‌شوند. آنچه در ابتدا بسیار عادی به نظر می‌رسد، در واقع این‌گونه نیست: همه آن‌ها مجرمان معروف برای مقامات بودند و به‌ویژه یکی از آن‌ها که یک پلیس بود و به نظر می‌رسید از جرم کناره‌گیری کرده و زندگی صادقی را می‌گذراند. بعد از این صحنه افتتاحیه، فیلم تلاش‌های پلیس برای دستگیری مسئولان یک تیراندازی در یک قایق را نشان می‌دهد که چندین کشته و یک بازمانده دارد، که تمام آنچه اتفاق افتاده را تعریف خواهد کرد. و دیگر چیزی نمی‌گویم چون این فیلمنامه از آن دسته است که هر چه کمتر بدانید، بهتر خواهد بود. بازیگران شامل دو بازیگر بزرگ هستند: گابریل برن و کوین اسپیس. هر یک در شخصیت‌های خود، اما هر دو بسیار متعهد به کارشان، توجه عموم را به خود جلب می‌کنند و به نوعی مکمل یکدیگر می‌شوند: اسپیس به یک مرد ظاهراً ضعیف و بیمار زندگی می‌بخشد که غیرمحتمل‌ترین مظنون است، در حالی که برن «مرد سخت» معمولی است. نمی‌دانم می‌توانم بگویم این فیلم بهترین کار اسپیس است یا نه، شاید زود باشد، اما مطمئناً کار او در اینجا درهای بیشتری را برایش باز کرد. چهار سال بعد، او جایزه اسکار بهترین بازیگر را با «زیبایی آمریکایی» به دست آورد. برن، از طرف دیگر، یکی از آن بازیگران با استعداد است که ظاهراً هرگز فرصت بزرگ خود را در سینما پیدا نکرده است. همچنین می‌خواهم به کار خوب پیت پاستله‌ویت اشاره کنم، در یکی دیگر از شخصیت‌های فرعی با اهمیت زیاد، دو سال پس از دریافت (تنها تا کنون) نامزدی اسکار خود. از نظر فنی، فکر می‌کنم باید به کارگردانی برایان سینگر تحسین کرد، که به تعلیق وفادار ماند و از وسوسه اجازه دادن به فیلم برای لغزش به صحنه‌های اکشن بلند و پر سر و صدا که واقعاً ضروری نبودند، مقاومت کرد. بهترین نکته فیلم، محیط تنش‌زایی است که ایجاد می‌کند، و نحوه مرموز و معمایی روایت داستانش، و این بخشی از آن با پر کردن فیلمش با تیراندازی‌ها و تعقیب‌های تصادفی از بین می‌رفت. نکته دیگری که شایسته تقدیر است، موسیقی متن است، و به‌خصوص تم اصلی، که در تیتراژ ابتدایی و پایانی استفاده می‌شود و کاملاً جوّی را ایجاد می‌کند. باقی موارد متوسط باقی می‌مانند، اما بدون خطاهای چشم‌گیر انجام می‌شوند. تنها نکاتی که احساس می‌کنم باید به طور منفی انتقاد کنم، گرافیک‌های تیتراژ ابتدایی هستند که اکنون بسیار قدیمی به نظر می‌رسند. با تماشای «متهمان همیشگی»، در ابتدا هیجان‌زده بودم که ببینم هیاهو در مورد آن چه بود، اما در نهایت این فیلم برایم کمی ناامیدکننده بود. با این حال، فکر می‌کنم که برخی جنبه‌های قوی در فیلم وجود دارد. از نظر فنی، «متهمان همیشگی» بسیار قابل توجه بود. کارگردانی دوربین توسط برایان سینگر به ویژه قابل توجه بود، به‌ویژه با توجه به اینکه این تنها دومین فیلم بلند او بود. جایی که فیلم برای من کوتاه آمد، در نویسندگی بود. در حالی که دیالوگ‌ها و داستان کلی جالب بودند، نحوه اجرا آن‌ها نیاز به بهبود داشت. به‌ویژه، عمل اول فیلم ناهماهنگ و دشوار برای پیگیری بود. تماشاگران مستقیماً به وسط داستان با مجرمان مظنون پرتاب می‌شوند، بدون اینکه اطلاعات زیادی درباره پس‌زمینه یا ارتباطات آن‌ها داده شود. با معرفی شخصیت‌های جدید، داستان حتی پیچیده‌تر و گیج‌کننده‌تر می‌شود و پیگیری تمام این جزئیات چالش‌برانگیز می‌گردد. وقتی فیلم شروع به پایان عمل دوم می‌کند، تکه‌ها کمی بیشتر در کنار هم قرار می‌گیرند که نیمه دوم فیلم را بسیار لذت‌بخش‌تر می‌کند. از نظر بازیگری، اجراها کمی متنوع بودند. برخی از بازیگران، مانند کوین اسپیس و گابریل برن، اجراهای متعادل و قابل توجهی داشتند. با این حال، دیگر شخصیت‌ها مانند شخصیت بنیشیو دل تورو احساس می‌شدند که کاریکاتورهای اغراق‌آمیز از مجرمان عجیب و غریب هستند. یکی از نکات اصلی فروش «متهمان همیشگی» پایان «شگفت‌انگیز» آن است. با این حال، من شخصاً از دور متوجه آن شدم که کمی ناامیدکننده بود. ممکن است نمره فیلم در تماشای مجدد بهبود یابد، اما در حال حاضر، تنها می‌توانم سه ستاره به آن بدهم. این نمره عمدتاً به خاطر جنبه‌های فنی قوی فیلم است، چرا که بدون آن‌ها، احتمالاً تنها دو و نیم ستاره دریافت می‌کند. نمره: 56% ⚠️ حکم: متوسط **هیجان‌انگیز ماورایی** کارگردان سینگر و نویسنده مک‌کوری اعتراف نمی‌کنند که این یک هیجان‌انگیز ماورایی است و اصرار دارند که فقط یک فیلم خنده‌دار هالیوودی است که در ابتدا به نظر می‌رسد، اما چند تماشا نشان می‌دهد که واقعاً یک هیجان‌انگیز ماورایی است. داستان حول پنج مجرم می‌چرخد که فکر می‌کنند خدا هستند و در اینجا اولین سرنخ به ماورایی بودن این داستان وجود دارد. همچنین یکی از مردان، کیتون، که توسط یک شبیه به جاد هیرش به نام گابریل برن بازی می‌شود، به همراه نامزد وکیلش با برخی مردان در یک رستوران سطح بالا معامله می‌کند. پس از چند بار تماشا، متوجه خواهید شد که این مردان آنچه به نظر می‌رسند نیستند، زیرا وکیل زن به زودی در حال "معامله با شیطان" دیده می‌شود. "شیطان" به پنج مرد به عنوان شخصیتی به نام "کایزر" شناخته می‌شود. اشاره به سزار (که از آن واژه "کایزر" می‌آید) یک ارجاع کتاب مقدسی به یک شر ماورایی است. شما متوجه خواهید شد که شیطان کیست وقتی بفهمید که شیطان کتاب مقدس قادر به گفتن حقیقت نیست و بنابراین هر چیزی که می‌گوید دروغ است. پنج مجرم همه باور دارند که می‌توانند "شیطان‌های بهتری" باشند. یکی از پنج نفر در واقع نماینده وکیل زن است، به دلایلی که اگر فیلم را تماشا کنید متوجه خواهید شد. یک شاهکار واقعی از ژانر جنایی! پنج مظنون همیشگی توسط پلیس برای شرکت در یک نمایش هویت جمع‌آوری می‌شوند پس از یک سرقت در نیویورک. واضح است که آن‌ها هیچ ارتباطی با آن ندارند، اما وقتی کنار هم قرار می‌گیرند تصمیم می‌گیرند که انتقام خود را از پلیس بگیرند. طرح آن‌ها به خوبی پیش می‌رود تا اینکه مداخله مجرم بین‌المللی "کایزر سوزه" از طریق نماینده جذاب اما تهدیدآمیزش "آقای کوبایاشی" (با بازی فوق‌العاده پیت پاستله‌ویت) شروع می‌شود و به زودی روشن می‌شود که پلیس تنها کسانی نیستند که هدف هستند. این داستان به شیوه‌ای هوشمندانه و بازگشتی روایت می‌شود با برخی اجراهای عالی از کوین اسپیس و گابریل برن که ما را به فکر می‌اندازد که "سوزه" کیست و با پایانی مواجه می‌شویم که هرگز فراموش نخواهید کرد! این یک شاهکار در فرهنگ فیلم است 🕵️‍♂️🕵️‍♂️🕵️‍♂️ **_کیست کیزر سوزه؟ چه کسی اهمیتی می‌دهد?_** این فیلم در سال 1995 منتشر شد و به کارگردانی برایان سینگر، "متهمان همیشگی" یک درام جنایی/معما است درباره پنج تبهکار که تصمیم می‌گیرند با هم متحد شده و انتقام از پلیس بگیرند (کوین اسپیس، گابریل برن، استیون بالدوین، کوین پولاك و بنیشیو دل تورو). پس از عملیات موفقیت‌آمیز آن‌ها، پنج نفر به عنوان ابزاری در دست جنایتکار افسانه‌ای کیزر سوزه برای انجام یک کار خطرناک‌تر دیگر دستکاری می‌شوند. یکی از آن‌ها دستگیر می‌شود و توسط پلیس (چاز پالمینتری و جیانکارلو اسپوزیتو) مورد بازجویی قرار می‌گیرد. سوال بزرگ این است: کیست کیزر سوزه؟ پیت پاستله‌ویت به عنوان دست راست سوزه حاضر است در حالی که سوزی آمیس نقش دختر یکی از تبهکاران را ایفا می‌کند. این یک فیلم با "پایانی غافلگیرکننده" است و واقعاً فیلم به شدت به آن وابسته است. کل فیلم فقط "منتظر پایان غافلگیرکننده باشید" است و نشستن در آن واقعاً چندان سرگرم‌کننده نیست. در واقع، بیشتر دیالوگ‌ها نسبتاً خسته‌کننده هستند و ارزش چندانی در پایان ندارند. علاوه بر این، شخصیت‌های اصلی فقط افراد بددهن و تبهکاران سختی هستند، هرچند شخصیت اسپیس تا حدی جالب است. بنابراین، به سختی می‌توان به آن‌ها اهمیت داد. بگذارید همه آن‌ها یکدیگر را بکشند. بله، پایان در برخی موارد هوشمندانه است، اما همه چیزهایی که تا آن نقطه پیش می‌رود واقعاً ارزش تحمل ندارد. در مورد پیچش داستان، من توانستم هویت مرد مرموز را تا دو نفر شناسایی کنم و درست بودم. اما جزئیات جالبی در پیچش وجود دارد که شک دارم کسی بتواند بدون دانستن ابتدا پایان را و سپس دوباره تماشا کند، کشف کند. اما بعد از تماشا، من علاقه‌ای به دیدن دوباره آن ندارم. داستان و شخصیت‌ها ارزشش را ندارند. فیلم نتوانست به اندازه کافی مرا جذب کند تا دوباره تماشا کنم. فیلم‌سازان باید درک کنند که برای یک فیلم که ماندگار باشد، باید درباره سفر باشد نه مقصد. و برای من، سفر پیچیده در "متهمان همیشگی" فقط کسل‌کننده و دردآور است. اگر شخصیت‌ها ارزشمند بودند و به آن‌ها اهمیت می‌دادم، شاید بیشتر جالب می‌بود، اما اینطور نیست. سپس، چیزی که چندین بار در حین تماشای پنج نفر اصلی تجربه کردم، احساس فراگیر این بود که این‌ها فقط بازیگرانی هستند که نقش تبهکاران سختی را بازی می‌کنند، نه شخصیت‌هایی که قرار بود باشند. این هرگز نشانه خوبی نیست. نمی‌توانم به رتبه بالای این فیلم در IMDb باور کنم؛ واقعاً بیش از حد ارزیابی شده است. این فیلم 106 دقیقه طول می‌کشد و در مناطق لس آنجلس و نیویورک فیلم‌برداری شده است. نمره: C- ***هشدار اسپویلر*** می‌خواهم تأکید کنم که این نقد فیلم را بر اساس تظاهر به "دانستن پیچش از قبل" نقد نمی‌کند (همانطور که بالا ذکر شد، توانستم بفهمم مرد مرموز احتمالاً کیست، اما نه جزئیات دیگر). مشکل این است که کل فیلم حول محور شنیدن مردی می‌چرخد که یک سری اطلاعات غلط را جعل می‌کند. خوب، بنابراین آنچه واقعاً می‌دانیم این است که یک کشتی وجود داشت که به آتش کشیده شد و شخصیت کوین اسپیس واقعاً لنگ نمی‌زند. خوب، متشکرم که وقت مرا با بقیه هدر دادی. داستان‌گویی عالی (چشم‌غلتاندن).