فیلم Scent of a Woman 1992

👈دیالوگ زن : آه زن.. کی اونا رو ساخت؟ خدا باید یه نابغه لعنتی بوده باشه. منظورم اینه که اونجا، تو اون ارتفاع، با این آفتاب لعنتی… اون موها. باید ببینیشون، جورج. اون موها. وقتی به یه زن نگاه می‌کنی، فقط موها رو می‌بینی. فرقی نمی‌کنه چه رنگی باشن. اون‌ها مثل یه علم برافراشته‌ان، اعلامیه حضور. موها… صورت… سینه‌ها… سینه‌های کوچیک، سینه‌های بزرگ، سینه‌هایی که از توی یه بلوز نخی ساده سرک می‌کشن بیرون، سینه‌هایی که با یه دست نمی‌شه گرفت. بعد پاها. پاها. برام فرقی نمی‌کنه که مثل ستون‌های یونانی باشن یا پیانوی استاینوی دست دوم. چیزی که بینشان است… گذرنامه‌ای به بهشته. و بعد دهان. دهان. مهمترین بخش. اون دهان لعنتی. وقتی یه زن می‌تونه حرف بزنه، وقتی می‌تونه آواز بخونه، وقتی می‌تونه اون نگاه رو بهت بکنه انگار داری همه چیز رو درست می‌گی، و بعد اون لب‌ها… وقتی به لب‌هات می‌چسبن… آه خدایا. کل دنیا تو یه دقیقه جا می‌شه.

👈دیالوگ جاودانه آل پاچینو در برابر هیئت منصفه 👈مدیر تراسک: آقای سیمز، تو یک هنرمند پوششی و یک دروغگویی. اما خبرچین نیستی.

سرهنگ فرانک اسلید: ببخشید؟
(اسلید از روی صندلی بلند می‌شود)

سرهنگ فرانک اسلید: نه، فکر نکنم این کار را بکنم.

مدیر تراسک: آقای اسلید.

سرهنگ فرانک اسلید: این یه مشت گه مطلق است.

مدیر تراسک: لطفاً مواظب زبانت باش، آقای اسلید. تو در مدرسه بیرد هستی، نه در یک پادگان. آقای سیمز، من یک آخرین فرصت به تو می‌دهم که حرفت را بزنی.

سرهنگ فرانک اسلید: آقای سیمز آن را نمی‌خواهد. او نیازی ندارد که برچسب هنوز شایسته یک مرد بیرد بودن را به او بزنند. آن چه معنی می‌دهد؟ شعار شما اینجا چیست؟ پسرها، به روی همکلاسی‌هاتان خبرچینی کنید، پوست خودتان را نجات دهید – هر چیزی کمتر از آن ما شما را سر نیزه می‌کنیم؟ خوب، آقایان، وقتی گند به باد داده می‌شود، بعضی‌ها فرار می‌کنند و بعضی‌ها می‌مانند. اینجا چارلی است که با آتش روبرو می‌شود؛ و آن جورج است که در جیب بابای بزرگ قایم شده. و شما چه کار می‌کنید؟ شما می‌خواهید به جورج پاداش بدهید و چارلی را نابود کنید؟

مدیر تراسک: تمام کردی، آقای اسلید؟

سرهنگ فرانک اسلید: نه، من تازه دارم گرم می‌شوم. من نمی‌دانم چه کسی به این جا رفته، ویلیام هاوارد تافت، ویلیام جنینگز برایان، ویلیام تل – هر کسی. روحشان مرده – اگر اصلاً داشته‌اند – رفته. شما دارید این جا یک کشتی موش می‌سازید. یک کشتی برای خبرچین‌های دریانورد. و اگر فکر می‌کنید دارید این بچّه‌ماهی‌ها را برای مرد شدن آماده می‌کنید، بهتر است دوباره فکر کنید. چون من می‌گویم شما همان روحی را که این موسسه ادعا می‌کند در دانش‌آموزانش ایجاد می‌کند، دارید می‌کشید! چه حیثیتی! چه جور نمایشی شماها امروز این جا راه انداخته‌اید؟ به نظر من، تنها شریفِ این صحنه، کنار من نشسته. و من این جا هستم به شما بگویم که روح این پسر سالم است. غیرقابل معامله است. می‌دانید از کجا می‌دانم؟ یک نفر این جا – و نمی‌خواهم بگویم کی – پیشنهاد خریدش را داد. تنها چارلی بود که نفروخت.

مدیر تراسک: آقا، شما خارج از نظم صحبت می‌کنید!

سرهنگ فرانک اسلید: خارج از نظم؟ من بهت نشان می‌دهم خارج از نظم! تو نمی‌دانی خارج از نظم یعنی چه، آقای تراسک! بهت نشانت می‌دادم ولی من خیلی پیرم؛ خیلی خسته‌ام؛ خیلی کور لعنتی هستم. اگر من همان مردی بودم که پنج سال پیش بودم، یک شعله‌افکن به این جا می‌کشیدم! خارج از نظم. به کی فکر می‌کنی داری حرف می‌زنی؟ من دنیا را دیده‌ام، می‌دانی؟ زمانی بود که می‌توانستم ببینم. و من پسرهایی مثل این‌ها را دیده‌ام، جوان‌تر از این‌ها، که بازوهاشان کنده شده، پاهاشان از جا درآمده. اما هیچ چیز مانند دیدن یک روح قطع شده نیست. برای آن هیچ پروتزی ساخته نشده. تو فکر می‌کنی داری این سرباز پیاده عالی را با دُمی میان پاهایش به خانه، به اورگان می‌فرستی، اما من می‌گویم تو داری روحش را اعدام می‌کنی!! و چرا؟ چون او یک مرد بیرد نیست! مردان بیرد، اگر به این پسر صدمه بزنید، شماها همه گداهای بیرد خواهید شد، تمامتان. و هری، و جیمی، و ترنت، هر جا که هستید، نفرین بر شما هم!

مدیر تراسک: بنشین، آقای اسلید!

سرهنگ فرانک اسلید: من تمام نکرده‌ام! وقتی به این جا آمدم، این کلمات را شنیدم، مهد رهبری. خوب، وقتی کمان بشکند، گهواره فرو خواهد ریخت. و این جا شکسته؛ شکسته است. ای سازندگان مردان، ای پدیدآورندگان رهبران، مواظب باشید چه جور رهبرانی را این جا پرورش می‌دهید. من نمی‌دانم سکوت چارلی امروز درست است یا غلط. من قاضی یا هیئت منصفه نیستم. اما می‌توانم این را به شما بگویم: او هیچ کس را برای خریدن آینده‌اش لو نمی‌دهد! و این، دوستان من، چیزی است به نام شرافت. این را شجاعت می‌گویند. این همان چیزی است که رهبران باید از آن ساخته شوند.

من در زندگی‌ام به چهارراه رسیده‌ام. همیشه می‌دانستم راه درست کدام است. بدون استثنا، می‌دانستم. اما هیچ‌وقت نرفتمش. می‌دانید چرا؟ چون بیش از حد سخت بود. حالا این چارلی است. او به چهارراه رسیده. راهی را انتخاب کرده. راه درست است. راهی است از جنس اصول – که به شخصیت منجر می‌شود. بگذارید به سفرش ادامه دهد.

شما آینده این پسر را در دستان خود دارید، کمیته. آینده‌ای ارزشمند است. باور کنید. نابودش نکنید! محافظتش کنید. در آغوشش بگیرید. یک روز باعث افتخارتان خواهد شد – به شما قول می‌دهم.

در بین هزار فیلمی که دیده ام برایم این فیلم جزو ده فیلم برتر است. خاطره انگیز و پر محتوا و رمانتیک. فیلمی خیره کننده درباره مفهوم زندگی و امید و مبارزه با آدمفروش ها. نقش سرهنگ فرانک اسلید یکی از برجسته‌ترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ سینماست.رقص تانگوی سرهنگ با دختر جوان (دونا) و سخنرانی پایانی او در مدرسه، از ماندگارترین صحنه‌های سینما به شمار می‌روند ♥️♥️♥️♥️♥️
فیلمی که بابت آن آل پاچینوی بزرگ تنها جایزه اسکار خود را برد.