فیلم Bad Boys: Ride or Die 2024

کاملاً فراموش کرده بودم «Bad Boys for Life» (۲۰۲0)، اما صحنه‌هایی به یادم آوردند که مایک (ویل اسمیت) هدف پسری بوده که از وجودش بی‌خبر بوده — آرمندو (جیکوب سیپییو) — و او و همکارش مارکوس (مارتین لارنس) جان و سلامتی‌شان را به خطر انداختند تا او را پشت میله‌ها بفرستند. حالا، چند سال بعد، مایک تازه ازدواج کرده؛ مارکوس تجربه‌ای نوزیست خارج از بدن...

کاملاً فراموش کرده بودم «Bad Boys for Life» (۲۰۲0)، اما صحنه‌هایی به یادم آوردند که مایک (ویل اسمیت) هدف پسری بوده که از وجودش بی‌خبر بوده — آرمندو (جیکوب سیپییو) — و او و همکارش مارکوس (مارتین لارنس) جان و سلامتی‌شان را به خطر انداختند تا او را پشت میله‌ها بفرستند. حالا، چند سال بعد، مایک تازه ازدواج کرده؛ مارکوس تجربه‌ای نوزیست خارج از بدن داشته و کاپیتان دوست‌داشتنی‌شان هاوارد (جو پانته‌لیانو) کشته شده. مقامات روزبه‌روز بیشتر به این نتیجه می‌رسند که او با کارتل‌های مواد مخدر در ارتباط بوده — داشتن ۲۰ میلیون دلار در حساب بانکی و پورشه و خانه‌ی گران‌قیمت کنار آب آدم را مشکوک می‌کند. اما این دو تن به این اتهامات بی‌اساس تن نمی‌دهند و تصمیم می‌گیرند تحقیق کنند. هاوارد انگار منتظر فاجعه بوده و برای آن‌ها سرنخ‌هایی گذاشته که نشان می‌دهد فرد فاسدی به آن‌ها نزدیک است. با افزایش شمار جنازه‌ها، سراغ آرمندو که زندانی است می‌روند تا شاید او رهبر ماجرا را شناسایی کند؛ همین باعث می‌شود او هم هدف شود — و خیلی زود یک سه‌نفره چابک، خطرناک و به‌نسبت غرغرو در پی قاتلان می‌افتد. از اینجا فیلم به اکشن ماجراجویانه‌ای استاندارد و قابل‌پیش‌بینی تبدیل می‌شود پر از آتش‌بازی‌های زنده، بدل‌کاری‌های نمایشی و حتی یک کروکودیِل آلبینو، همراه با شوخی‌های هوشمندانه بین دو مردی که کاملاً با هم راحت‌اند. کمی چشم‌نواز بودن از الکساندر لودویگ و ونسا هادگنز که کمتر استفاده شده، دیده می‌شود و ریتم درامی تا یک پایان‌بندی که عملاً برای دنباله فریاد می‌زند بالا می‌رود. هیچ چیز جدیدی ندارد، اما تمرینی جذاب در کاریزمای روی پرده است و من از دیدنش لذت بردم. برای قسمت چهارم، «Bad Boys: Ride or Die» هنوز هم راهی برای ارائهٔ آنچه لازم است پیدا می‌کند. از آنچه دیدم لذت بردم. قسمت قبلی از نظر مقایسه‌ای همچنان برتر است، ولی خوشحالم این یکی هم سرگرمی لازم را فراهم می‌کند؛ شاید دومین مورد محبوب من در فرنچایز باشد. البته ایراداتی دارد: بیش از حد جدی است تا طنزآمیز و بخش‌های صادقانه‌اش همیشه آن‌طور که باید اثرگذار نیستند—به‌ویژه بخش‌های مربوط به هاوارد. با این حال طنز مثبت کافی در آن وجود دارد. ویل اسمیت و مارتین لارنس همچنان در نقش‌های اصلی خوب‌اند و جفتِ خوبی هستند. بقیهٔ بازیگران هم عملکردی قابل‌قبول دارند؛ ایوان گروفود نقشِ نزدیک به شخصیت‌های همیشگی‌اش را خوب ایفا می‌کند و جیکوب سیپییو هم محکم ظاهر شده. باید بگویم ریا سی هورن دست‌کم گرفته شده — او بیش از این نقش‌های کوچک ارزش دارد! همچنین حضورهای کوتاه تیفانی هدی‌ش و دی‌جی خالد که در ظاهر چیز بدی به نظر می‌رسد، در عمل صحنه‌های خنده‌داری دارند. فیلم‌برداری و تدوین هم جزو نکات مثبت‌اند. آیا به قسمت پنجم نیاز داریم؟ نه. آیا آن را تماشا می‌کنم؟ بله. نمی‌دانستم از چهارمین قسمت یکی از مجموعه‌های دوست‌داشتنیِ بادی‌کاپ‌هایم چه انتظاری داشته باشم. از ۱۳ سالگی اولین فیلم را در سینما دیده بودم و با این سری بزرگ شده‌ام و در مورد توانایی‌اش برای تحول شک داشتم. خوشبختانه خوش‌َشگفتانه شدم. این فیلم تماشای لذت‌بخشی بود، هرچند فقدان ترزا راندل احساس می‌شد. با این وجود سازندگان توانستند قلب و روحی را بگیرند که طرفداران دوست داشته‌اند. روایت همچنان جذاب است و بازگشت این شخصیت‌ها دلپذیر بود. فیلم در فرم بصری و جلوه‌های ویژه آزمایش‌های زیادی انجام داده؛ بعضی از این انتخاب‌ها با من هم‌ساز نشد، اما تلاشی جسورانه برای تازه‌سازی سری است. به‌عنوان مثال چند سکانس اکشن از زوایای دوربین نوآورانه و CGI استفاده می‌کنند که ممکن است اغراق‌شده به‌نظر برسد، اما لایه‌ای جدید از هیجان می‌افزاید؛ این تجربه در یک سکانس تعقیب پرتنش که دوربین دینامیک شدت را بالا می‌برد کاملاً آشکار است — قطعاً رنگ‌های نئونی زیادی دارد. نکته‌ای که از تریلر نگرانم کرده بودم شوخی رِبا مک‌اینتایر بود که بیرون از متن بی‌مزه به‌نظر می‌رسید، اما داخل فیلم به طرز بامزه و غیرمنتظره‌ای کار می‌کند. هستهٔ فیلم و داستان آن با آنچه طرفداران از این فرنچایز دوست دارند هم‌راستا است؛ همدلی و کل‌کل بین دو نقش اصلی همچنان تیز و موثر است و هم خنده دارد و هم لحظات احساسی. در مجموع، این قسمت چهارم دنباله‌ای نسبتاً خوب است که میراث قبلی را ارج می‌نهد و در عین حال عناصر تازه‌ای معرفی می‌کند. اگر طرفدار ژانر و این فرنچایز هستید، احتمالاً از آن لذت خواهید برد. ما Bad Boys را دوست داشتیم چون مثل Lethal Weapon در میامی بود، و Lethal Weapon را دوست داشتیم چون شبیه ۳۵۶ فیلم بادی‌کاپِ قبلی بود که دیده بودیم. فیلمی بی‌زمان و سرگرم‌کننده که می‌دانید چه انتظاری از آن داشته باشید... اما این یکی کمی جدی‌گیر شده بود. بازیگران کمی پیرتر شده‌اند تا مثل دو قسمت اول بی‌عیب و نقص باشند. مارتین هنوز خوب است و فکر می‌کنم ویل هنوز می‌تواند نقش‌های اکشن را از پسِش برآید؛ او واضحاً هنوز در فرم خوبی است. اما بسیاری از طنزها غایب‌اند، بسیاری از جر و بحث‌ها رفته و ما بادی‌کاپ‌ها را به‌خاطر طنز و دیدن دو مرد سرسخت که مثل یک زوج سالخورده جر و بحث می‌کنند دوست داریم — این رفتارِ آدم‌هایی است که سال‌ها همدیگر را می‌شناسند و همیشه دیدنش سرگرم‌کننده است. صادقانه بگویم، این فیلم از آن جنبه‌ها هم غافل مانده. بنابراین آنچه می‌ماند یک فیلم بادی‌کاپ است که بسیاری از کلیشه‌های ژانر را فراموش کرده... و این کار نمی‌کند. با این حال، در سال ۲۰۲۴ و با انتظارات پایین، ما ممکن است این را بپذیریم و فکر کنیم خوب است چون فیلم‌های امروزی بدند و این یکی کم‌تر بد بود. در کل یادِ دههٔ ۹۰ می‌افتیم که Lethal Weapon بازسازی شد و عناصری از Miami Vice به آن آمد — فیلم آن‌قدرها عالی نبود اما واقعاً مفرح و سرگرم‌کننده بود، و همین مهم بود. نه افتضاح است و نه خیلی برجسته؛ «Bad Boys: Ride or Die» یک اکشن جنایی سرهم‌بندی‌شده و قابل‌قبول است. نکات منفی کوتاه: فضای گنگستری و رَپِ فیلم تا حدی اغراق‌شده و به‌شکل ناامیدکننده‌ای کلیشه‌ای شده است. به این هم اضافه کنید طنزی که بیشتر فیلم به ندرت خنده‌دار است. نکته مثبت هم همان انتظاری است که دارید: اکشنِ پولیش‌خورده و اغراق‌آمیز که اگر جدا در نظر بگیرید، سرگرم‌کننده است. داستان هم کارا ولی ساده است. خلاصه اینکه اگر بتوانید از هیاهوی گنگستری چشم‌پوشی کنید، «Bad Boys: Ride or Die» یک اکشن لذت‌بخش و بی‌دردسر برای یک عصر یا روز خواب‌آلود است — ارزش یک نگاه را دارد. من واقعاً از دیدن «Bad Boys: Ride or Die» کیف کردم؛ چهارمین قسمت این فرنچایز بادی‌کاپ/اکشن که از سال ۱۹۹۵ شروع شد. کارگردانان عدیل ال عربی و بیلال فلاح که بعد از «Bad Boys for Life» برگشته‌اند، به میراث مجموعه احترام می‌گذارند و در عین حال جان تازه‌ای به آن می‌بخشند. به‌عنوان یک طرفدار قدیمی، این فیلم حتی بیشتر از انتظارم بود. ممکن است بازخورد شفاهی نسبت به این فیلم برق‌آسا باشد و اگر مخاطبان به سینما بیایند، شاید فیلمی باشد که تابستان گیشه را نجات دهد. وقتی کاپیتان و دوست سابق‌شان کنراد هاوارد به اتهام فساد و ارتباط با یک کارتل خطرناک متهم می‌شود، مأموران میامی مارکوس و مایک باید نام او را پاک کنند. بعد از سلسله‌ای از اتفاقات غیرمنتظره، شرکا خود را در سمتِ قانونِ فراری می‌بینند. حالا که هم پلیس و هم باندها به‌دنبالشان‌اند، مایک و مارکوس باید جلوتر از دیگران بمانند و در عین حال راز پشت تله‌ای که برای هاوارد چیده شده را حل کنند. خطر نزدیک می‌شود و آن‌ها نمی‌دانند به چه کسی می‌توانند اعتماد کنند، بنابراین باید روی ذکاوت، دوستی و هوش خیابانی‌شان حساب کنند تا زنده بمانند. بسیاری از چیزها در اینجا خوب کار می‌کند: داستان قوی با خطر واقعی و ضدقهرمانی جدی، و طرحی که پر از پیچ‌وتاب‌های مسخره نیست و منطقی به‌نظر می‌رسد. این ترکیب در فیلمی که می‌توانست فقط یک بلاک‌باستر سطحی باشد نادر است و از نظر روایت گوشتِ بیشتری روی استخوان دارد. فیلم همچنین عشق به شخصیت‌های نوآیکونیکِ مدرن را زنده می‌کند. مارکوس و مایک ممکن است پیرتر باشند، اما کل‌کل و همدلی‌شان همچنان مرتبط و تأثیرگذار است—بیشترش مدیون زوج عالیِ اسمیت و لارنس است که با شیمی طبیعی و بی‌تکلّف دعوا می‌کنند. شما باور می‌کنید این دو برای هم جان می‌دهند و این باعث قوتِ داستان می‌شود. اکشنِ R-rated فیلم هم از بهترین‌های فرنچایز است؛ از تعقیب‌های با سرعت بالا تا تیراندازی‌های خونین و شدید. صحنه‌های خلاقانه‌ای وجود دارد که استادانه اجرا شده‌اند و مدت‌ها بود چنین صحنه‌های تازه و اصیلی ندیده بودم. رویکرد کارگردانی مدرن و پرانرژیِ ال عربی و فلاح سبک‌مند و پُرخونِ آدرنالینی تولید کرده که تماشاگر را به هیجان می‌آورد. من از همهٔ چیز در این فیلم لذت بردم؛ بعد از تماشای آن احساس سرخوشی هالیوودی خواهید داشت. اگر ژانر را دوست دارید، دیدن این فیلم را در اولویت بگذارید. خوب کار کرده، Bad Boys. در واقع وقتی می‌آیم دنبال‌اش، فیلم رضایت‌بخشی تحویلمان می‌دهد. حقیقت این است که من قسمت اولِ فیلم را تا حدی نادیده گرفتم — شاید بهتر هم بود؛ لارنس خوب است و ویل هم خوب است، ولی آن‌ها گاهی هم «بد» هستند. من به لحن‌های معنوی و کمدی علاقه‌مند شدم؛ یک کمدی بادی‌کاپ راضی‌کننده. پهپادها جذاب‌اند و افکت‌های دوربینِ مبتنی بر هوش مصنوعی را دوست داشتم. جوانان قاتل روانی خوب بازی کرده‌اند. خشونت در پایان دیوانه‌وار است؛ تا قبل از آن فیلم تقریباً شبیهِ PG به‌نظر می‌رسید، اما بعد خشونتِ زیادی رخ می‌دهد و گویی جشن خشونت هم هست. امیدوارم دنباله‌ای با همان روانی‌ها بسازند — پدربزرگ‌ها هم می‌توانند مثل دنزل با آدم‌ها برخورد کنند. امیدوارم زبان و محتوای گفتاری با بقیهٔ محتوای گرافیکی هم‌خوانی داشته باشد. طنز کلی فیلم محافظه‌کار است. نمی‌توانم انکار کنم که این فیلم تا حدی سرگرم‌کننده بود؛ شاید حتی نسبتاً سرگرم‌کننده. این عمدتاً از اکشن و چند سکانس بامزه در طول فیلم ناشی می‌شود. اما می‌توانست خیلی بهتر باشد اگر فیلمنامه را همان جماعت همیشگی هالیوود که چندان خلاق نیستند نمی‌نوشتند. بیشتر طنزها ناپخته و دِرَنجه‌آور است. مارکوس برنت اغلب بی‌معنی و احمقانه رفتار می‌کند؛ شوخی‌های مزخرف دربارهٔ ناترازی و بعد هم این صحنه‌های رویاییِ «من جاودانه‌ام» اصلاً خنده‌دار نبود و فیلم را پایین کشید. تلاش برای ایجاد درام با نمایش اپیزودهای روان‌پریشی برای لوری که در چند موقعیت ماموریت را خراب می‌کند هم به‌نظرم کاملاً غیرضروری بود. آدم بدِ اول فیلم در ابتدا خوب و تهدیدآمیز ظاهر می‌شود و سپس به یک شرور معمولیِ هالیوودی تبدیل می‌شود؛ آن حال و هوای بداسادی اولیه هرگز توسعه نیافت. خودِ فیلمنامه کلیشه‌ایِ هالیوودی است؛ ساده، بسیار قابل‌پیش‌بینی، غیرواقعی با حفره‌های داستانی و در اصل تکراری از چیزهایی که میلیون بار دیده‌ایم. با این حال در همین چارچوب، بد هم نیست — برای این نوع فیلم به‌قدرِ کافی مناسب است. می‌توانست واقعاً فیلم خوبی باشد اگر نوشتن فیلمنامه به کسی با استعداد واقعی سپرده شده بود. در وضع کنونی، این فقط یک فیلم اکشن هالیوودی تا حدی سرگرم‌کننده است. یک شرور بدون عمق، داستانی بی‌وزن — «Ride or Die» لنگ می‌زند. عنوان فیلم چندان ارتباطی با داستان ندارد. روایت دنبالِ مایک لووری و مارکوس برنت است که با تغییرات عمدهٔ زندگی روبه‌رو می‌شوند: مایک ازدواج می‌کند و مارکوس با بحران سلامتِ موقتی‌ای مواجه می‌شود که دیدگاهش را تغییر می‌دهد. در این میان افشاگری تکان‌دهنده‌ای ظاهر می‌شود: مدارکی جدید نشان می‌دهند کاپیتان سابق‌شان، هاوارد، فاسد بوده و با کارتل‌های مکزیکی در ارتباط بوده؛ طبیعی است که مایک و مارکوس این اتهام را قبول ندارند. من به چند دلیل از این فیلم هیجان‌زده نبودم، از جمله نارضایتی‌ام از قسمت قبلی؛ از آنجا که کارگردانان — عدیل ال عربی و بیلال فلاح — همان‌ها بودند، انتظار بهبودی چشمگیر نداشتم. فیلم خوب شروع می‌شود و یکی از مشکل‌های بزرگ نسخهٔ قبلی — تغییر ناگهانی بین جدی و کمدی — را تا حدودی اجتناب می‌کند. ویل اسمیت با وجود ناامیدی کلی من، اجرای پرانرژی‌ای دارد و زمان‌بندی کمدی‌اش صادقانه به‌نظر می‌رسد. با این حال داستان در مجموع ضعیف و زیر متوسط است. فرضیه — لکه‌دار شدن نام یک کاپیتان محبوب — عمق ندارد و توضیحِ فساد او قانع‌کننده نیست. طرح ناقص به‌نظر می‌رسد و هم آغاز و هم پایان متوسط‌اند که نکته‌ای منفی مهم است. مشکل دیگر شرورهاست: آنتاگونیست فیلم بد نوشته‌شده و غیرقابل‌باور است — شرارت صرفاً برای داشتن یک شرور، نه به‌عنوان شخصیتی پرداخته‌شده. این موضوع فیلم را بیشتر تضعیف می‌کند. در نهایت به‌نظر می‌رسد سازندگان فرض کرده‌اند مخاطب فقط به‌خاطر نام «Bad Boys» خواهد آمد، نه برای داستان قوی. شخصیت‌ها عمق ندارند، طرح چیز تازه‌ای عرضه نمی‌کند و هیچ بُعد جدیدی به فرنچایز اضافه نمی‌شود.