فیلم Bottle Rocket 1996

همیشه برایم حیرت‌انگیز بوده که «Bottle Rocket» تقریباً به‌طور عمومی یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های وس اندرسن در نظر گرفته می‌شود. دیدن امتیاز زیر ۷۰٪ در این سایت تقریباً دلم را شکست. از آنجایی که نقدی برای فیلم نبود، به نظرم واجب شد که به‌عنوان طرفدار پروپاقرص «Bottle Rocket» تلاشی ضعیف برای تبلیغش کنم. خیلی‌ها از اینکه فیلم‌های اندرسن ظریف و خودنمایانه به‌نظر می‌رسند گله دارند. با...

همیشه برایم حیرت‌انگیز بوده که «Bottle Rocket» تقریباً به‌طور عمومی یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های وس اندرسن در نظر گرفته می‌شود. دیدن امتیاز زیر ۷۰٪ در این سایت تقریباً دلم را شکست. از آنجایی که نقدی برای فیلم نبود، به نظرم واجب شد که به‌عنوان طرفدار پروپاقرص «Bottle Rocket» تلاشی ضعیف برای تبلیغش کنم. خیلی‌ها از اینکه فیلم‌های اندرسن ظریف و خودنمایانه به‌نظر می‌رسند گله دارند. با این حال، به‌نوعی «Bottle Rocket» که تا حد زیادی از آن تله‌ها دور می‌ماند، بیش از بقیه مورد سرزنش قرار می‌گیرد. بخشی از «مشکل» این است که طنز و روایت فیلم ظریفیتی دارد که در کارنامه اندرسن بی‌نظیر است. این فیلم به اندازه «Moonrise Kingdom» عجیب‌وغریبِ مرسوم نیست، و نه به‌خاطر درخششِ نسبیِ «Rushmore» یا «The Life Aquatic» جلای خاصی دارد. برای من بسیار فراتر از این‌هاست. فیلم کم‌تنش و کم‌پیامد است؛ چیزی که در آثار داستانی همیشه می‌پسندم. فقط جمعی از احمق‌ها هستند که می‌خواهند خلافکار شوند. چرا؟ چون احمق‌اند، اسم‌شان هم مثل Dignan و Applejack است و همین خنده‌دار است. اگر دنبال داستانی قوی هستی، «The Royal Tenenbaums» را ببین. اگر می‌خواهی از دیدن Owen Wilson که لباس زردِ موزی پوشیده و با موتورسیکلت ریز می‌چرخد بخندی، «Bottle Rocket» مخصوص توست. Anthonyِ لوک ویلسون ظاهراً ستاره فیلم است. کشمکش او با یک بیماری روانی مبهم برایم ملموس است چون خودم هم کمی دیوانه‌ام. اما جذابیت اصلی اینجا Owen Wilson است. او نَفسِ کم‌وتر و پرهیجانی به Dignan می‌دهد که همیشه لبخند روی لبم می‌نشاند. به نظرم وس اندرسن هرگز شخصیت بهتری نساخته است، هرچند می‌دانم به‌طرزی عجیب، تنها کسی هستم که این‌طور فکر می‌کند. نمی‌دانم چه بگویم که دیگران این فیلم را بیشتر دوست بدارند. فیلم خوب است! سرگرم‌کننده و دوست‌داشتنی و ملایم است. بسیار «وس اندرسن‌» است بدون اینکه زیادی «وس اندرسن‌» باشد. فکر می‌کنم بیشترها این را درک کنند. اگر این فیلم امروز ساخته می‌شد، بی‌گمان Timothée Chalamet یکی از دو نقش اصلی را بازی می‌کرد، پس خوش باشیم که این فیلم برای همیشه در فضای ۱۹۹۶ باقی مانده است. --- «Bottle Rocket» برای من مثل فیلمی بود که با آخرین نفس‌ها پیش می‌رود؛ پایان‌بندی نسبت به آنچه پیش می‌آید بهتر است، اما برای جبرانِ احساسی که نسبت به این اولین تجربه کارگردانی وس اندرسن دارم، کافی نیست. با این حال صراحتاً هم از آن متنفر نیستم. حضور اوون و لوک ویلسون در بازیگری جالب است؛ جالب‌تر اینکه این دو برادر در فیلم نقش برادر ندارند؛ این تفاوت تازگی دارد. رابرت ماسگریو و جیمز کان هم در فیلم حضور دارند. به نظر من اوون برجسته است، هرچند سه‌گانه اصلی در سطحی نسبتاً مشابه قرار دارند. فیلم می‌توانست خنده‌های بیشتری داشته باشد، اما این موضوع کاملاً سلیقه‌ای است — بدون شک بسیاری آن را بامزه خواهند یافت، فقط من نه؛ هرچند چند خنده پراکنده در آن هست. همچنین این فیلم آن‌چنان «وس اندرسن‌وار» نیست و سبک مشخص او هنوز کاملاً شکل نگرفته است، که البته قابل‌انتظار هم هست.