انیمیشن The Bad Guys 2 2025

حکایت قدیمی „هیچ کار نیکی بی‌پاسخ نمی‌ماند“ در اینجا مصداق دارد: گروه تلاش می‌کنند راه راست را در پیش بگیرند اما کسی می‌خواهد آن‌ها را زمین بزند. به نظر می‌رسد تنها راه نجاتشان این است که هاله‌های تازه‌شان را کنار بگذارند و با شرورِ زیرکِ «کتی کت» همکاری کنند؛ نقشه‌ای دارد برای تبدیل یک سفینه به آهن‌ربایی غول‌پیکر که بتواند تمام طلای سطح سیاره را...

حکایت قدیمی „هیچ کار نیکی بی‌پاسخ نمی‌ماند“ در اینجا مصداق دارد: گروه تلاش می‌کنند راه راست را در پیش بگیرند اما کسی می‌خواهد آن‌ها را زمین بزند. به نظر می‌رسد تنها راه نجاتشان این است که هاله‌های تازه‌شان را کنار بگذارند و با شرورِ زیرکِ «کتی کت» همکاری کنند؛ نقشه‌ای دارد برای تبدیل یک سفینه به آهن‌ربایی غول‌پیکر که بتواند تمام طلای سطح سیاره را جمع کند. حتی شک و تردیدِ عشق میان «فاکس» و شهردار «دایان» هم محتمل است مانع رئیس پلیس از بردنشان پشت میله‌ها نشود. ماجرا پر زد و خورد و دردسر است و همان‌طور که می‌دانیم — هیچ‌کس بی‌رحم‌تر از گربه‌ای با کفش پاشنه‌بلند نیست! فیلم کمی من را به نسخه‌های اولیه «ماموریت غیرممکن» یادآوری کرد؛ تأکید بیشتری روی ابزارها و صحنه‌ها است تا شخصیت‌پردازی. جدا از کمی شیطنتِ گرگ/روباه، کل ماجرا الگوی آشنای «از یک مصیبت به مصیبت بزرگ‌تر» را دنبال می‌کند که نهایتاً به «بدها ۳» می‌انجامد. انیمیشن عالی و اکشن فراوان است، اما خلاقیتِ چشمگیری ندیدم و دلم خواست آن‌ها دوباره صرفاً بد باشند؛ این همه پاکی و درستکاری، دینامیک بین شخصیت‌ها را تغییر داده و نه به شکل لذت‌بخشی. شخصیت محبوبم، تارانتولا، به‌اندازه کافی دیده نمی‌شود و دیالوگ‌ها هم زیاد است. شاید من نسبت به این نوع کمدی‌های جنایی کارتونی بی‌حس شده‌ام، اما این فیلم برایم تأثیرگذار نبود. فیلم با یک سرقت در قاهره پنج سال قبل شروع می‌شود و نشان می‌دهد چگونه آقای وولف ماشین سیاه شناخته‌شده‌اش را به‌دست آورده. در زمان حال و بعد از اتفاقات فیلم اول، آقای وولف، آقای شارک، آقای پیرانا و خانم تارانتولا/وبز همگی دنبال کار می‌گردند؛ همه‌شان «خوب» شده‌اند و دیگر سرقت نمی‌کنند، اما شایعه شده که یک دزد جدید به نام «افسون‌گرِ خیال‌آلود» هر صحنه جرم را طوری ترتیب می‌دهد که انگار آن‌ها مقصرند. در عین حال آقای اسنیک مشکوکاً خوشحال و کم‌حضور است. گروه وارد یک کار آخر می‌شوند به‌دست یک پلنگ برفی به نام کتی کت و تیمش: مهندس گراز وحشی بلغاری به نام پِیگتیل و کلاغی بدبین و فریبکار به نام دوم. این گروه زنانه اطلاعاتی علیه شهردار دایان دارند و وولف حاضر است هر کاری کند تا او را امن نگه دارد، حتی اگر به زندان برگردد. فیلم اول انیمیشن درخشان و بازیگران صوتی عالی داشت، اما مشکلش پیش‌بینی‌پذیری بیش از حد بود؛ با این حال شیمی بین بازیگران فیلم را جلو می‌برد و طنز آن متوسط بود. سبک بصری، ترکیبی چشم‌گیر از دو بعدی و سه‌بعدی داشت و از نظر تصویری منحصر‌به‌فرد بود. در مقام دنباله، این قسمت تقریباً در همه‌ی جنبه‌ها گسترش یافته: هرچند سبک انیمیشن همان است، اما قلمروهای بصری جدیدی کشف می‌کند؛ حتی تعقیب ماشین هم باشکوه‌تر به نظر می‌رسد. افتتاحیه قاهره (که اولین کار وبز هم هست) یک تعقیب و گریز ماشینی دارد که انگار تمام نیروی پلیس قاهره در آن شرکت کرده‌اند — رانندگی روی دیوارها، آزاد کردن مرغ‌های در قفس، حرکت معکوس در دوربرگردان و در نهایت مجبور شدن کل نیروی پلیس روی یک موتورسیکلت سوار شوند چون دیگر وسایل‌شان از بین رفته‌اند. دنباله صحنه‌های بزرگ دیگری مثل یک رینگ کشتی لوچا لیبری و حتی یک فینال عظیم در فضا دارد. لوچا لیبری اجازه می‌دهد نورپردازی‌های فلورسنت و دراماتیک باعث خلق تصاویر چشم‌نوازی شوند، و سفر به فضا قوانین معمول فیزیک را کنار می‌گذارد؛ ضدجاذبه وارد می‌شود و خنده‌دارتر از همه، «پیرانا» با نفخ عصبی‌اش به شکلی عجیب به فضانوردی تبدیل می‌شود که خیلی بامزه است. صحنه‌ای که گروه روی راکتِ MoonX که قبلاً پرتاب شده پریده و سوار آن می‌شوند، دیوانه‌وار و شبیه چیزی از فیلم‌های «ماموریت: غیرممکن» است: ریتم شتاب‌دار، نیاز به تصمیم‌گیری سریع و استفاده از ویژگی‌های حیوانی‌شان برای ماندن روی راکت در حال سقوط، و استفاده خلاقانه از نماهای دوربین. شوخی‌ها این‌بار بزرگسالانه‌تر شده‌اند، مثلاً رابطه جدید آقای اسنیک با دوست‌دخترش سوزان که در یک بوسه اسنیک تلاش می‌کند کل سر او را ببلعد — صحنه‌ای ناراحت‌کننده و همچنین یک سکانس قفل‌گشایی پر از کنایه‌های جنسی. گروه ورشکسته است، قبض‌ها و اخطارهای تخلیه مرتب می‌رسد و موقعی که آقای وولف قبل از مصاحبه کاری پارک می‌کند، کسی از کنار او رد می‌شود و او را «احمق» خطاب می‌کند. نقطه آزاردهنده این است که «بدها» باز هم مجبورند خودشان را اثبات کنند؛ آن‌ها قبلاً خوب شده و اتفاق بزرگی برای سقوط پروفسور مارمالید رخ داده، پس اینکه دوباره همه چیز را از نو ثابت کنند تکراری به نظر می‌رسد. دنباله خوب نشان می‌دهد چرا چشم مردم ممکن است دوباره به آن‌ها بدبین شود، اما اینکه همه این‌قدر سریع برمی‌گردند امری کم‌مایه است. در مجموع، «بدها ۲» بزرگ‌تر، بی‌پروا‌تر و بامزه‌تر از قسمت قبلی‌ست: شوخی‌ها خلاقانه‌تر و تأثیرگذارترند، شخصیت‌های جدید به اندازه آشنایان جذاب‌اند و لوکیشن‌های مختلف اجازه می‌دهند انیمیشن چندتا از چشم‌گیرترین صحنه‌های سال را بسازد؛ بودن در نقش آدم خوب هرگز این‌قدر لذت‌بخش و سرگرم‌کننده نبوده است. دنباله‌ای قابل قبول‌تر از قسمت اول که آن را فقط معمولی یافتم. انیمیشن در سطح بالایی است، داستان آشناست اما هنوز هیجان‌انگیز، و علاقه‌ام به اشاره‌های بامزه به «ماموریت غیرممکن»، «اسلحه مرگبار» و حتی «سکوت بره‌ها» بیشتر از حد انتظار بود. و بله — شوخی‌های نفخ واقعاً جواب می‌دهند. گلهٔ خلاف‌کار کارتونی برای «بدها ۲» بازمی‌گردد؛ دنباله‌ای که داستانش شخصیت‌محورتر و دقیق‌تر شده و انرژی‌اش را بالا برده است. این بار فیلم بیشتر به سمت یک کمدی جنایی استایلیزه شده می‌رود تا یک کارتون کودکانه بی‌مغز، نتیجه‌اش لحنی زمخت‌تر و کمی تیره‌تر از انتظار است. پس از سال‌ها بد بودن، ولف، اسنیک، تارانتولا، شارک و پیرانا تلاش می‌کنند راست‌رو شوند، اما متوجه می‌شوند که دریافت فرصت دوباره در جهانی که قضاوتش درباره آن‌ها از پیش تعیین‌شده، آسان نیست. با اینکه تلاش می‌کنند؛ اما درگیر سرقت‌های پرریسک می‌شوند که توسط یک گروه زنانه شیک به نام «بدگرلز» کشیده می‌شوند و ماجرا تبدیل به مأموریتی سراسر پیچش، مسائل اعتماد و یک نقشه جنایی پیچیده می‌شود. از نظر مضمون، فیلم بیشتر از بسیاری آثار انیمیشن دارد؛ پرسشی درباره امکان تغییر واقعی مطرح می‌کند و جدال با برچسب‌های گذشته را صادقانه نشان می‌دهد. زیر همه‌ی اکشن و شوخی‌ها وزن احساسی قابل‌ملاحظه‌ای هست، به‌ویژه در مواجهه شخصیت‌ها با پذیرش، هویت و رستگاری در جامعه‌ای که پیشاپیش نتیجه‌گیری کرده است. از نظر بصری فیلم شیک است: صحنه‌های اکشن سیال، سریع و نمایشی‌اند و گروه صداپیشگان متنوع انرژی و ظرافت به شخصیت‌ها می‌دهند بدون اینکه به کاریکاتور تبدیل شوند. البته فیلم نیازمند نوعی چشم‌پوشی از واقعیت است — دنیایی که در آن حیوانات سخنگو و انسان‌ها بی‌هیچ توضیحی کنار همند — و بعضی از عناصر داستانی عجیب‌تر (مثل نقشه عظیم شرور یا سفر فضایی سوار بر راکت) ممکن است صبر برخی کودکان و بزرگ‌ترها را ببرد. هرچند به‌عنوان فیلم خانوادگی عرضه شده، لحن آن بیشتر بالغ است؛ کودکان خردسال ممکن است آن را طولانی، صحبت‌محور یا تاریک ببینند. پایان فیلم رضایت‌بخش است و فضا برای قسمت‌های بعدی می‌گذارد؛ «بدها ۲» جرات کرده شخصیت‌ها و تم‌ها را عمیق‌تر کند به‌جای اینکه صرفاً بازتکرار موفقیت‌های آسانِ قبلی باشد (شاید چند شوخی سطح پایین هم هست اما حداقل بامزه و در متن مناسب‌اند). فیلم شیک، هوشمند، گهگاه احمقانه و تغییر خوشایندی از پف‌کرده‌های معمول انیمیشنی است — برای طرفداران آثاری که کمی بلندپروازانه‌ترند، این گروه بد ارزش طرفداری دارد. یک فیلم دوست‌داشتنی که شاید حتی بهتر از قسمت اول باشد. بیشتر زمان فیلم صحنه‌های سریع و پرتحرک دارد و از همان ابتدا تا انتها ضرب‌آهنگ بالاست. اگر دنبال برداشت طنزآمیز از فیلم‌های سرقت یا دیوانگی‌های «سریع و خشمگین» هستید، این فیلم مناسب شماست. نقشه‌های پیچیده سرقت، صحنه‌های اکشن مضحک و شخصیت‌هایی واقعاً دوست‌داشتنی همراه با وقفه‌های کوتاه برای دیدن تلاش «بدها» برای یافتن کارهای جدید، همه در آن هست. اگر شخصیت‌ها را در قسمت اول دوست داشتید، اینجا هم همان‌ها را بیشتر می‌بینید. عمدتاً کمدی است، اما موقعیت‌های جدی و پیام‌هایی درباره مراقبت از دوستان، پیچش‌های کوچک و لحظات «اوَه، خنده‌دارِ واقعاً» هم دارد؛ شخصیت‌ها واقعاً برای هم اهمیت قائل‌اند. یک صحنه کوتاه از وبزِ جوان با ارتودنسی هست که واقعاً جذاب است. آنتاگونیست‌هایی که در تریلر دیده می‌شوند هم افزودنی‌های دوست‌داشتنی با شخصیت‌های متمایزند. از نظر فنی همه‌چیز تمیز و سریع انیمیشن شده و افکت‌های ذرات طلا در یک صحنه خاص واقعاً چشم‌نوازند؛ حالات چهره مثل قسمت اول واقعاً دوست‌داشتنی‌اند. در مجموع توصیه می‌کنم — شاید به اندازه فیلم‌هایی مثل «کوکو» یا «داستان اسباب‌بازی ۳» بار احساسی نداشته باشد، اما برای لحظاتی از شادی خالص دیدنِ یک کمدی عالی است.