فیلم The Roses 2025

بازآفرینی یک فیلم کلاسیک کار حساسی است، مخصوصاً وقتی آن فیلم محبوب و شناخته‌شده باشد. اما وقتی تیم مناسبی پشت چنین پروژه‌ای قرار داشته باشد، نتیجه می‌تواند بسیار دلپذیر شود؛ و دقیقاً همین اتفاق در بازسازی کمدی سیاهِ ۱۹۸۹ «جنگ رزها» رخ داده است. در واقع، می‌توانم بگویم این نسخه جدید در بسیاری جهات نسبت به نسخهٔ پیشین که اغلب بیش‌ازحد تحسین‌شده بود، ارتقا یافته...

بازآفرینی یک فیلم کلاسیک کار حساسی است، مخصوصاً وقتی آن فیلم محبوب و شناخته‌شده باشد. اما وقتی تیم مناسبی پشت چنین پروژه‌ای قرار داشته باشد، نتیجه می‌تواند بسیار دلپذیر شود؛ و دقیقاً همین اتفاق در بازسازی کمدی سیاهِ ۱۹۸۹ «جنگ رزها» رخ داده است. در واقع، می‌توانم بگویم این نسخه جدید در بسیاری جهات نسبت به نسخهٔ پیشین که اغلب بیش‌ازحد تحسین‌شده بود، ارتقا یافته است. کمدی نیش‌دار جِی روچ زندگی‌های تئو و آیوی رز (بندیکت کامبربچ و اولیویا کلمن)، دو حرفه‌ای موفق بریتانیایی را دنبال می‌کند که عاشق هم می‌شوند، ازدواج می‌کنند و به شمال کالیفرنیا نقل‌مکان می‌کنند و در نهایت والدین دو فرزند می‌شوند. تئو معمار موفقی است و آیوی آشپزی بااستعداد اما کم‌اعتمادبه‌نفس است که شاهکارهای غذایی‌اش اغلب فقط نصیب خانواده می‌شود. وقتی تئو قرارداد مهمی برای طراحی یک موزه به‌دست می‌آورد، درآمدی نصیبشان می‌شود که او آن را صرف راه‌اندازی رستوران برای آیوی می‌کند. اما سرنوشت این دو راه را عوض می‌کند: آیوی به ستاره‌ای بزرگ بدل می‌شود و به تدریج یک زنجیره رستوران افتتاح می‌کند، در حالی که حرفهٔ تئو سقوط می‌کند و او به نقش شوهر خانه‌دار تنزل می‌یابد و در تلاش برای احیای اعتبارش است. این تغییرات به حسادت‌های کوچک و اختلافات زناشویی فزاینده می‌انجامد؛ دو همسری که زمانی عاشق هم به‌نظر می‌رسیدند و حالا برخوردهای تلخ و در عین حال به‌شدت بامزه‌ای را رقم می‌زنند. آنچه این نسخه را نسبت به نمونهٔ پیشین بهتر می‌کند، عمدتاً از کیفیت بالاتر فیلمنامه نشأت می‌گیرد. گسترهٔ روایت در این بازسازی به‌طرز محسوسی گسترش یافته است—و این گسترش به نفع فیلم تمام شده، به‌خصوص به‌خاطر افزودن مجموعه‌ای از شخصیت‌های جانبی رنگارنگ و موقعیت‌های واقعاً خنده‌دار. دیالوگ‌ها تیزتر، چابک‌تر و پرشتاب‌ترند، و داستان بیشتر به‌صورت یک کمدی اسکروبال جریان می‌یابد تا یک تکهٔ تلخ و اغلب عبوس. این بدان معنا نیست که لبهٔ تیز طنز حذف شده باشد؛ برعکس، ضربات طنزآمیز و مهلکِ فیلم تقریباً پیوسته‌اند و به اثر شتاب و فوریت می‌بخشند که نسخهٔ قبلی اغلب از آن بی‌بهره بود. این ویژگی‌ها با شخصیت‌پردازی دقیق‌تر و اجرای شایستهٔ دو بازیگر اصلی تقویت شده‌اند؛ شیمی غیرقابل انکار بازیگرانِ اصلی باعث شده نقش‌آفرینی‌هایشان دقیق‌تر و تأثیرگذارتر شود. ضمناً بازی جذاب گروه بازیگران مکمل—به‌ویژه کیت مک‌کینن، اندی سامبرگ و آلیسون جنی—فرمول سینمایی‌ای پدید آورده که همهٔ بخش‌ها را با هم به کار می‌اندازد. البته چند نکته وجود دارد که می‌شد کمی متفاوت از آنها مراقبت شود و برخی بخش‌های فیلمنامه گاهی کمی پرحرف به‌نظر می‌رسند، اما این کاستی‌ها آن‌قدر کوچک‌اند که تقریباً قابل چشم‌پوشی‌اند. با توجه به هماهنگی خوب اجزا در این تولید، کمی تعجب‌آور است که اکران فیلم در اواخر آگوست گذاشته شده—فصلی که معمولاً برای پخش فیلم‌ها نامناسب تلقی می‌شود. نگران این بودم که این بازسازی هم به سرنوشت برخی بازسازی‌های نادرست و سطحی دچار شود، اما «رزها» در همهٔ جنبه‌ها موفق است و واقعاً لایق مخاطبی است که از یک کمدی خوش‌ساخت در سال ۲۰۲۵ لذت ببرد. پیش‌فرض‌ها را کنار بگذارید و به این فیلم فرصت بدهید—پشیمان نخواهید شد. --- می‌توان فهمید وقتی بازیگرها از ساخت فیلم لذت برده‌اند، و هم اولیویا کلمن و هم بندیکت کامبربچ نشان می‌دهند که از رها کردن خود در این نقش‌ها لذت برده‌اند. آنها در آشپزخانهٔ او با هم آشنا می‌شوند؛ او معمار است و او آشپزی در آستانهٔ شکوفایی. کمی ماهی قزل‌آلای خام بعد از آشنایی—و آنها ازدواج می‌کنند و به زندگی‌شان در کالیفرنیا می‌رسیم. آنها دو فرزند دارند و تئو تازه طراحی یک موزهٔ دریایی جسورانه را تمام کرده است. اما این شادی دوام چندانی ندارد؛ طوفانی در شب افتتاح موجب می‌شود نقش‌ها عوض شوند: حالا آیوی نه تنها نان می‌آورد بلکه نان‌آور اصلی خانواده شده است. وقتی یک منتقد غذایی از بستر او بازدید کرده و او را تحسین می‌کند، تئو به نقش همسری ناتمام و مراقبت از فرزندان تنزل می‌یابد در حالی که همسرش ساعات طولانی کار می‌کند و پول می‌آورد. پولی که برای او فرصتی فراهم می‌آورد تا خانهٔ رؤیایی‌اش را بسازد—با میزی اسپانیایی قدیمی، مقداری خزهٔ سقف ایرلندی و یک کامپیوتر که اسمش «هال» است! به‌تدریج مشخص می‌شود در خانوادهٔ رز وضع خوب نیست: وقتی فرزندان بورسیهٔ زودهنگام می‌گیرند، او درمی‌یابد که بخش زیادی از کودکی‌شان را از دست داده و او درمی‌یابد که بخش زیادی از زندگی‌اش را از دست داده است. آیا آنها می‌توانند اوضاع را سر و سامان دهند یا رویدادها در خانهٔ ساحلی‌شان قرار است تکرار آنچه در انگلستان قرن پانزدهم رخ داد باشد؟ خوشبختانه برای ما، گزینهٔ دوم است و در نتیجه دسیسه‌چینی، بدگویی و «نظامی‌سازی» خرچنگ‌ها، پرتقال‌ها و پینه‌ها آغاز می‌شود و این زوج جدل را به سطحی نوآورانه و سرگرم‌کننده می‌برند. چند شخصیت دیگر هم گه‌گاه وارد ماجرا می‌شوند. ظاهراً «جفری» (نکوتی گاوطا) در موقعیت‌های خاص توانایی‌هایی دارد که لحظاتی بامزه می‌آفریند، اما دوستش «بری» (اندی سامبرگ) در میدان حقوقی در مقابل «الینور» (آلیسون جنی) حرفی برای گفتن ندارد، و مشاور ازدواج‌شان بیشتر به نظر می‌رسد که خودش بیش از دیگران به درمان روانی نیاز داشته باشد تا اینکه بتواند مشاورهٔ کارآمدی بدهد. فیلمنامه عشق و عاشقیِ محدود موجود را به طنز می‌کشد و به هر دو شخصیت اصلی سلاح‌های کلامی فراوانی می‌دهد تا همدیگر را با کنایه‌های تند مورد حمله قرار دهند و در عین حال ما را بخندانند. شاید این فیلم اثری نباشد که تا سال‌ها در ذهن بماند یا بخواهم حتماً دوباره ببینمش، اما تقریباً نود دقیقهٔ سرگرم‌کننده و نوعی پرتاب کیکِ خامه‌ای سینمایی است و از دیدن آن لذت بردم.