فیلم Black Phone 2 2025

به‌عنوان یکی از دنباله‌های غیرمترقبه، بلک فون 2 چندان هم بد نیست. ایده احیای یک شرور مرده که فکر می‌کردید کارش تمام شده و ساختن داستانی تا حدی شبیه فیلم اول با حال و هوایی شبیه «کابوس در خیابان الم» جواب می‌دهد. ترکیب این عناصر با کمی نوستالژی دههٔ هشتاد به‌خوبی عمل کرده است. شاید اثری درجه‌ی یکِ ترسناک نباشد، اما خلاقانه، دلهره‌آور و بالاتر...

به‌عنوان یکی از دنباله‌های غیرمترقبه، بلک فون 2 چندان هم بد نیست. ایده احیای یک شرور مرده که فکر می‌کردید کارش تمام شده و ساختن داستانی تا حدی شبیه فیلم اول با حال و هوایی شبیه «کابوس در خیابان الم» جواب می‌دهد. ترکیب این عناصر با کمی نوستالژی دههٔ هشتاد به‌خوبی عمل کرده است. شاید اثری درجه‌ی یکِ ترسناک نباشد، اما خلاقانه، دلهره‌آور و بالاتر از همه سرگرم‌کننده است. خلاصه: داستانی آشنا ولی خوش‌ساخت دربارهٔ انتقام از آن‌سوی قبر؛ ارزش دیدن دارد. یکی از بهترین دنباله‌های وحشت که احتمالاً در چند سال آینده به‌سرعت تبدیل به یک کلاسیک خواهد شد. فیلم به شکلی هوشمندانه از عناصر چند فرنچایز وحشت استفاده می‌کند و در عین حال چیزی نو ارائه می‌دهد که با دنیای فیلم اول همخوانی دارد. فضای کمپ کلاسیک را در دل یک بوران قرار می‌دهد (جمع‌بندیِ جمعهٔ سیزدهم با درخشش)، رویاها، قلمرو روحی و پس‌از‌مرگ را کاوش می‌کند (ترکیبی از «کابوس در خیابان الم»، «انسیدیوس» و «پولترگایست») و لحن داستان‌گویی‌اش با معیارهای مدرن هم‌راستا است (درام‌های مدرنی مانند «ترریفر» و «هریتِدِری»). موسیقی متن هم حال‌وهوای نوستالژیک و کودکانگی دارد. همه‌چیز به‌طرزی باورپذیر با هم ترکیب شده تا تصویری واقعی از روحی که از جهنم گریخته ارائه دهد. اگر فکر می‌کنید شخصیت «گِرَبر» فقط تقلیدی از فردی کروگر است، کاملاً منظور فیلم را درک نکرده‌اید. این فیلم یک تریلر یخ‌زده و نسبتاً قابل‌قبول است، اما به هیچ‌وجه به شدت خفقان‌آور قسمت اول (۲۰۲۱) نزدیک نمی‌شود. میسون تِمز همچنان نقش فین را بازی می‌کند—حالا هفده‌ساله—که مطمئن است دیگر چیزی از گِرَبر ندیده اما همچنان کابوس زنگ خوردن تلفن او را آزار می‌دهد. برای بدخوابی‌اش، خواهرش گوئن (باز هم مادِلین مک‌گرَاو) کابوس‌هایی نسبتاً شکنجه‌آور دارد که همراه با خواب‌پیمایی هر دوی آن‌ها را مضطرب کرده است. آن‌ها برای یافتن علت این تروماها با ارنِستو، طرفدار دوران دوران، همراه می‌شوند و به همان کمپ مذهبی‌ای می‌روند که مادرشان سال‌ها مشاور آنجا بوده است. درست هنگام ورودشان طوفانی مهیب آغاز می‌شود و تا آرنج در برف و یخ گیر می‌کنند تا بفهمند چه اتفاقی برای چند کودک گزارش‌شده که کشته شده‌اند اما هرگز پیدا نشدند افتاده و آیا گِرَبر هنوز تهدیدی واقعی هست یا نه. محیط سرد و برفی و بازی نسبتاً خوب تِمز و مک‌گرَاو کمک می‌کند رمز و راز پیش برود، اما با وجود بازگشت‌های کنجکاوکننده و تهدیدآمیزی که ما را در جریان گذشته و احتمالات قرار می‌دهد، قصه به‌خصوص سفت و اصیل نیست. خیلی طول می‌کشد تا جریان بیفتد و پایان‌بندی—با وجود اکشن—بیش از حد شتاب‌زده و ناامیدکننده است. نکات کنایه‌آمیز نسبت به شخصیت دیندارِ «بارب» را دوست داشتم و فیلم کاملاً قابل تماشا است، اما می‌توانست بیست دقیقه کوتاه‌تر باشد تا داستان فشرده‌تر و رسیدن به نقطهٔ بحرانی برفی سریع‌تر صورت گیرد. ارزش دیدن دارد، ولی به پای قسمت اول نمی‌رسد. فیلم کاملاً معمولی بود. قسمت اول بهتر بود. می‌دانم فیلم‌های وحشت معمولاً واقعی نیستند، اما این یکی نسبت به قسمت اول تا حد زیادی غیرواقعی بود. بلک فون (۲۰۲۵) تمرکز وحشت خود را از فضای محبوس‌شدن به تروماهای پایدار منتقل می‌کند و نشان می‌دهد که وحشت گذشتهٔ فین با گذشت زمان هرگز کاملاً از بین نرفته است. وقتی تهدیدهای فرامادی با ترس‌های درونی هم‌پوشانی می‌کنند، فیلم به جای خطر جسمی محض، به سوگ، انکار و زخم‌های به ارث رسیده می‌پردازد. از نظر پرورش شخصیت و فضا فیلم قوی است، اما کاهش تمرکز بر تلفن و سؤالات بی‌پاسخ باعث می‌شود داستان بیشتر شبیه یک پل تا یک حسابرسی کامل به نظر برسد.