فیلم Belén 2025

وقوع یک بی‌عدالتی قضایی وقتی پای امور حقوقی در میان است، واقعا تکان‌دهنده است — و وقتی چنین نتیجه‌ای ریشه در خودِ یک سقط جنین واقعی داشته باشد، تلخی و تناقض آن دوچندان می‌شود. چنین سرنوشتی برای خولیتا گومس ۲۴ ساله (با بازی کامیلا پلااته)، زنی از طبقه متوسط به پایین در منطقه محافظه‌کار توکومان آرژانتین در سال ۲۰۱۴ اتفاق می‌افتد. در این داستان مبتنی...

وقوع یک بی‌عدالتی قضایی وقتی پای امور حقوقی در میان است، واقعا تکان‌دهنده است — و وقتی چنین نتیجه‌ای ریشه در خودِ یک سقط جنین واقعی داشته باشد، تلخی و تناقض آن دوچندان می‌شود. چنین سرنوشتی برای خولیتا گومس ۲۴ ساله (با بازی کامیلا پلااته)، زنی از طبقه متوسط به پایین در منطقه محافظه‌کار توکومان آرژانتین در سال ۲۰۱۴ اتفاق می‌افتد. در این داستان مبتنی بر واقعیت، خولیتا با درد شدید شکم و خونریزی زیاد به بیمارستان برده می‌شود در حالی که خودش هم از بارداری یا در حال سقط بودن بی‌خبر است. با این حال، در جریان درمان به‌طور نادرست متهم می‌شود که در یک رفت‌وآمد به سرویس بهداشتی، خود دست به سقط غیرقانونی زده است — کاری که در آن شرایط قطعا توان انجامش را نداشته است. با اتهامات سست و مدارک مورد تردید، مقامات خولیتا را در حالی که هنوز روی تخت بیمارستان بستری است بازداشت می‌کنند. او دو سال بعد را در بازداشت پیش از محاکمه سپری می‌کند و وقتی بالاخره به دادگاه آورده می‌شود، با وکلای ناکارآمد و پیش‌داوری‌های یک دستگاه قضایی فاسد و مامور به پیشبرد برنامه‌ای روبه‌رو می‌شود که به‌جای اجرای عدالت واقعی، بیشتر به تضعیف حقوق زنان می‌اندیشد. در نهایت او به‌طور شتاب‌زده و بی‌پایه به هشت سال زندان محکوم می‌شود؛ حکمی که وکیل تازه‌وارد و فعالش، سولداد دزا (با بازی دولورس فونزی، نویسنده-بازیگر-کارگردان)، قصد دارد آن را فرجام‌خواهی کند. برای پیگیری این هدف، دزا کمپین تبلیغاتی شدیدی را به‌راه می‌اندازد تا حمایت عمومی را برای موکلش جلب کند و خواستار یک جلسه دادرسی جدید شود؛ حرکتی که توجه ملی — و حتی بین‌المللی — را به حقوق زنان در آرژانتین، به‌ویژه حق انتخاب، معطوف می‌کند. برای حفظ هویت خولیتا از زیر ذره‌بین افکار عمومی، نام مستعاری به او داده می‌شود: «بلن» (به معنای «بیت‌لحم»)؛ اصطلاحی سنگین‌بار در کشوری که سنت‌های مذهبی کاتولیک نقش مهمی در شکل‌دادن سیاست عمومی و قضایی دارد. فونزی در دومین فیلم بلندش داستانی نسبتاً الهام‌بخش و شریف ارائه می‌دهد و بازی‌های قابل قبولی از پلااته و خودِ فونزی به چشم می‌آید. با این حال، پرداخت روایی فیلم تا حدودی معمولی و پیرو فرمولی تکراری و نسبتاً قابل‌پیش‌بینی است، حتی برای بینندگانی که پیشینه داستان را نمی‌دانند. نتیجه نهایی بیش از اندازه شبیه آثار معمول تلویزیونی یا فیلم‌های هفتگی می‌ماند. همچنین بسیاری از رخدادهای منتهی به دادرسی جدید تا حد زیادی از دیگر فیلم‌های مبتنی بر دادگاه — مانند «به نام پدر»، «اعتقاد»، «پل جاسوسان» و «محاکمه شیکاگو ۷» — به‌نظر برگرفته شده‌اند، هرچند که شرایط خاص این پرونده متفاوت است. به‌طور کلی «بلن» فیلم بدی نیست، اما چندان نو یا بدیع هم به‌نظر نمی‌رسد. با توجه به دستاوردهای قابل توجه حاصل از تلاش‌های خستگی‌ناپذیر دزا و همکارانش، انتظار می‌رفت تصویری قوی‌تر و دلگرم‌کننده‌تری از این تیم شجاع مدافع حقوق زنان ارائه شود، نه اثری که در مجموع تا حدی کم‌اثر و ناموفق ظاهر شده است.