فیلم Pillion 2025

وقتی خوانندهٔ کوارتتِ سلمانی «کالین» (هری ملینگ) در میخانه به‌خاطرِ یک موتورسوار که حتی او را نمی‌شناسد برایش چیپس می‌پردازد، بلافاصله شیفته‌اش می‌شود. با وجود اینکه «ری» (الکساندر اسکارسگارد) با لباسِ سفید چرمی به کالین کمترین توجه را نشان می‌دهد، اما برایش کارتِ کریسمس با شماره تلفن می‌گذارد. کالین از خود بی‌خود شده و قبول می‌کند که در روز کریسمس «سگ را بیرون ببرد» —...

وقتی خوانندهٔ کوارتتِ سلمانی «کالین» (هری ملینگ) در میخانه به‌خاطرِ یک موتورسوار که حتی او را نمی‌شناسد برایش چیپس می‌پردازد، بلافاصله شیفته‌اش می‌شود. با وجود اینکه «ری» (الکساندر اسکارسگارد) با لباسِ سفید چرمی به کالین کمترین توجه را نشان می‌دهد، اما برایش کارتِ کریسمس با شماره تلفن می‌گذارد. کالین از خود بی‌خود شده و قبول می‌کند که در روز کریسمس «سگ را بیرون ببرد» — و از همان صحنه می‌شود فهمید رابطهٔ این دو مرد به چه سمتی خواهد رفت. در باقیِ فیلم ترکیبی از ستایش، دلبستگی، اطاعت و شاید حتی عشق را می‌بینیم، چون کالین وارد یک جمع موتورسواران می‌شود که تفاوت‌هایی دارد. چالش برای او — و شاید برای ری هم — این است که تا چه حد می‌تواند در چارچوبِ سختِ توافقی که اول وسوسه‌انگیز و جذاب است بماند، وقتی که این اطاعت بی‌چون‌وچرای مداوم به پرسش کشیده می‌شود و تدریجاً پیوندِ عاطفی شکل می‌گیرد. آیا این احساس متقابل خواهد شد؟ آیا کالین واقعاً چنین چیزی را می‌خواهد؟ ملینگ نقش را به‌خوبی حمل می‌کند، اما نقشِ هم‌بازی‌اش بیشتر به نمایشِ اندامِ ورزیده خلاصه شده و چندان پرداخت‌شده یا جالب نیست. همه‌چیز دربارهٔ کالین و داستانی از بلوغ است که هر والدی از آن وحشت دارد — که در یکی از صحنه‌ها با حضور مادرِ لاعلاجِ او (لزلی شارپ) به‌طور طنزآمیزی نشان داده می‌شود؛ مادری که علناً آنچه بسیاری از ما دربارهٔ ری و دینامیک ارباب-بنده نسبت به فرزندمان ممکن است فکر کنیم، بیان می‌کند. فیلم ریتمی نه‌چندان یکنواخت دارد و اصلاً صحنهٔ جنسیِ صریحی نیست، اما همچنان داستانِ نسبتاً شهوانی‌ای است که وقتی این دو کنار هم روی صحنه‌اند به‌خوبی شعله‌ور می‌شود و ممکن است باعث شود تماشاگران بیشتر قدر روزهای تعطیل‌شان را بدانند. بین جشن گرفتنِ یک سبک زندگی جایگزین و توجیهِ یک رابطهٔ سوءاستفاده‌گرانه تفاوت بزرگی هست، اما متأسفانه فیلم نخستِ هری لایتون ظاهراً این تمایز را خوب تشخیص نمی‌دهد. این «عاشقانهٔ» جنسی‌نمایی (که این واژه را با احتیاط به‌کار می‌برم) تجربهٔ کالین (هری ملینگ)، مردی خجالتی که هنوز با والدینش زندگی می‌کند و در قرار گذاشتن مشکل دارد، را دنبال می‌کند؛ او با ری (الکساندر اسکارسگارد)، موتورسوار/لدرمنِ رمزآلود و بسیار مردانه‌ای آشنا می‌شود که اندامی تراشیده دارد و شبیه بازیگران پورنِ مردانهٔ داغ است. اما رابطه‌شان بندهایی دارد: ری یک «دام» است که با قاطعیت تمام جنبه‌های زندگی «ساب» جدیدش را دیکته می‌کند. اصولاً چنین دینامیک‌هایی در روابط همجنس‌گرایانه (یا هر نوع رابطهٔ دیگری) ذاتی‌اش مشکل‌ساز نیست، چون سلیقه‌ها و تمایلات هرکس متفاوت است. اما وقتی رابطه از مرزها می‌گذرد، اوضاع می‌تواند به‌طرز نگران‌کننده‌ای به ناخوشایند بودن گراید. ری کالین را مانند برده رفتار می‌کند — باز هم این دینامیک در روابطی از این نوع بی‌سابقه نیست — ولی زمانی که سوءاستفاده اولاً عاطفی و سپس فیزیکی می‌شود، مسیر این ارتباط نگران‌کننده می‌شود. آنچه در این فیلم بیش از همه آزاردهنده است این است که به‌طور ضمنی القا می‌کند چنین رفتارهایی در روابط سلطه/اطاعت قابل‌قبول است و بدون پوزش «همراهِ آن» تلقی می‌شود. به‌عنوان عضوی از جامعهٔ LGBTQ+ این موضع برایم غیرقابل‌قبول است، حتی اگر کالین خود مایل به پذیرفتن چنین رفتارهای آزاردهنده و تحقیرآمیزی باشد. چنین رفتاری در سایر روابط پذیرفته نمی‌شود؛ پس چرا اینجا باید نرمال یا حتی تحسین‌شده تلقی شود؟ به نظر من این پیامِ نادرست مخصوصاً وقتی خطرناک می‌شود که بسیاری از افرادِ این جامعه از پیش با عزت‌نفس پایین به‌خاطر تمسخر و تحقیرِ مکرر مواجه‌اند، چه از سوی خارج از جامعه و چه حتی از درون آن. نگرشِ فیلم مثل ریختن بنزین روی آتشی است که از قبل شعله‌ور است؛ قابل‌قبول نیست و در عین حال خودشکن است، در جامعه‌ای که تقویتِ خودارزشمندی باید اولویت داشته باشد. پیامدِ تأسف‌بار این است که کلیشه‌های منفی دربارهٔ همجنس‌گرایان را تقویت و تداوم می‌بخشد، در زمانی که جامعه زیر ذره‌بین و انتقادِ نابجا قرار دارد — نتیجه‌ای که کسانی به بار می‌آورند که کمترین توانِ تحمل دیدن چنین تصویری را دارند (حتی اگر ظاهراً ناآگاهانه باشد). هرچند فیلم تا حدودی پیامِ پذیرشِ خود را دارد (یعنی آمادگی کالین برای پذیرشِ تمایلِ خود به نقشِ ساب)، بین این پذیرشِ هویتی و تشویقِ کسی به قبول هر چیزی که ممکن است همراهِ آن بیاید — از جمله شدنِ هدفِ سوءاستفادهٔ آشکار و خواسته‌مند — تفاوتِ مهمی وجود دارد. با وجود این اشکالات بارز، فیلم توانسته حمایت‌هایی هم جذب کند — مثلاً نامزدی‌های بفتا و حضور در کن — اما به‌نظر من «Pillion» این مفاهیم را به حد افراط می‌رساند و پیامِ نادرستی ارسال می‌کند، به‌خصوص برای کسانی که ممکن است خیلی بی‌تجربه، ساده یا تاثیرپذیر باشند و تا وقتی دیر نشده متوجه خطری که در پیش دارند نشوند. بازی‌گوشیِ بی‌ضرر و کی‌‌نکِ آزاد یک چیز است، اما سوءاستفادهٔ روانیِ آزاردهنده چیز دیگری است؛ متأسفانه این فیلم بین این دو تمایزِ کافی قائل نمی‌شود.