فیلم We Bury the Dead 2024

امتیاز: B- فیلم «We Bury The Dead» در مجموع تجربه‌ای مثبت است؛ در آن برتری‌های فنی و اجرای قوی نقش اصلی تا حدودی جبران‌گر فیلمنامه‌ای می‌شوند که در نیمهٔ پایانی نفس و انسجام خود را از دست می‌دهد. هرچند فیلم تا انتها وعدهٔ طرحِ منحصربه‌فردش را حفظ نمی‌کند و به کلیشه‌هایی که می‌خواست از آن‌ها فاصله بگیرد، نزدیک می‌شود، ساختهٔ زاک هیلدیتچ به‌قدر کافی ویژگی دارد...

امتیاز: B- فیلم «We Bury The Dead» در مجموع تجربه‌ای مثبت است؛ در آن برتری‌های فنی و اجرای قوی نقش اصلی تا حدودی جبران‌گر فیلمنامه‌ای می‌شوند که در نیمهٔ پایانی نفس و انسجام خود را از دست می‌دهد. هرچند فیلم تا انتها وعدهٔ طرحِ منحصربه‌فردش را حفظ نمی‌کند و به کلیشه‌هایی که می‌خواست از آن‌ها فاصله بگیرد، نزدیک می‌شود، ساختهٔ زاک هیلدیتچ به‌قدر کافی ویژگی دارد که شایستهٔ توجه باشد—به‌ویژه به این دلیل که وحشت را به‌عنوان امتداد درد انسانی می‌بیند. این فیلم یادآوری‌ای بدنی و ملموس است که نبرد واقعی نه با هیولاهایی که بیرون قدم می‌زنند، بلکه با خاطراتی است که رهایمان نمی‌کنند؛ و نشان می‌دهد که گاهی تنها راهِ زنده ماندن در برابر غم، روبه‌رو شدنِ نهایی با آن است. «We Bury The Dead» در نیمهٔ اول واقعاً گیرا و تأثیرگذار است، اما پس از آن رونق و شتاب خود را از دست می‌دهد. فیلم از صحنه‌ای به صحنهٔ دیگر طیفی از احساسات را عبور می‌دهد؛ از یخ‌زدگی و ترس تا نهایتاً تراژدی. چیزی که این فیلم را نگران‌کننده‌تر می‌کند، باورپذیر بودن کامل آن است؛ همه‌چیز بسیار خوب ساخته شده است. صحنه‌هایی از ویرانی آخرالزمانی در تاسمانی استرالیا می‌بینیم؛ مردمی که از نظر احساسی شکسته‌اند و به‌دنبال جواب برای مرگ عزیزانشان هستند. بسیاری برای کمک در پاک‌سازی گسترده می‌ایند به‌امید اینکه بتوانند «خداحافظی» کنند. صحنهٔ مادری که کنار جسد پسرش گریه می‌کند و سربازان استرالیایی که دست‌پاچه سعی در تسلی او دارند، دلخراش است. از این بدتر، برخی افراد به‌صورت موجوداتی شبه‌زامبی بازمی‌گردند که هرچه بیشتر در حالت باززنده‌شده بمانند، خشونت‌شان فزونی می‌گیرد. شخصیت اصلی در پی یافتن همسرش است که برای مأموریتی تجاری به تاسمانی رفته بود. رابطهٔ آن‌ها که کم‌کم در جریان داستان آشکار می‌شود، پیچیده، پرتنش و اندکی آشفته است—به‌عبارتی، کاملاً انسانی. او برای خداحافظی آمده، نه فقط با همسرش، بلکه با همهٔ آنچه زندگی‌اش با او نماینده‌اش بوده است. این همه بر بستری از تصویربرداری چشم‌نواز قرار گرفته؛ تصاویری از زیبایی طبیعی تاسمانی که در کنار صحنه‌های عام مرگ و ویرانی قرار می‌گیرند. تاسمانی به گورستانی زیبا بدل شده است. نیمهٔ اول فیلم به‌طرز قابل‌توجهی جذب‌کننده است و به‌همین دلیل ناراحت‌کننده است که در نیمهٔ دوم انسجام و انگیزهٔ خود را از دست می‌دهد. پرداخت‌های فرعیِ زیادی وجود دارد که به‌طور معناداری به داستان اضافه نمی‌کنند و فیلم را به پایانِ پر از احساسی که می‌توانست باشد نمی‌رسانند. خلاصه اینکه این فیلم می‌توانست تبدیل به یکی از آثار بزرگ استرالیا شود. نیمهٔ اول آن چنان ماندگار است که تأسف‌آور است نیمهٔ دوم آن را کم‌رنگ می‌کند و از تأثیر کلی می‌کاهد. با این‌حال، هنوز هم «We Bury The Dead» را به‌خاطر ارزش سینمایی بخشِ اولش توصیه می‌کنم. وای، چه موتور خوش‌تیپی! فیلم آنچه لازم است را ارائه می‌دهد. خط فرعی کمی چسبانده‌شده به‌نظر می‌رسد اما کارایی دارد. فیلم چندان عالی نیست، اما تظاهر هم نمی‌کند که باشد. صحنه‌های زامبی-محور محکمی دارد و وجوه انسانی عجیب‌وغریبی نیز در آن دیده می‌شود. برای مثال، نحوهٔ درآمدن پرده‌برداری از رابطهٔ شخصیت‌ها را دوست دارم.