فیلم Deep Cover 1992

دو ماسک «دیپ کاور» به کارگردانی بیل دوک و نویسندگی مایکل تولکین و هنری بین ساخته شده است. در این فیلم لری فیشبورن، جف گولدبلوم، چارلز مارتین اسمیت، ویکتوریا دیلارد و گرگوری سیرا ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از میشل کولومبیه و تصویربرداری بر عهده بویان بازِلی است. راسل استیونز (فیشبورن)، که در کودکی از مرگ پدر معتادش آسیب دیده، افسر پلیس می‌شود. پس از قبولی در...

دو ماسک «دیپ کاور» به کارگردانی بیل دوک و نویسندگی مایکل تولکین و هنری بین ساخته شده است. در این فیلم لری فیشبورن، جف گولدبلوم، چارلز مارتین اسمیت، ویکتوریا دیلارد و گرگوری سیرا ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از میشل کولومبیه و تصویربرداری بر عهده بویان بازِلی است. راسل استیونز (فیشبورن)، که در کودکی از مرگ پدر معتادش آسیب دیده، افسر پلیس می‌شود. پس از قبولی در مصاحبه با مأمور DEA جرالد کارور (اسمیت)، وارد پوشش مخفی می‌شود تا یک باند بزرگ مواد مخدر را که ارتباطاتی با افراد صاحب‌منصبی دارد، از بین ببرد. اما هر چه به هدف نزدیک‌تر می‌شود، بیشتر از لحاظ احساسی و روانی درگیر می‌گردد. این فیلم نمونه‌ای برجسته از نوآر نو و زمخت است که تم کلاسیک سقوط یک مرد به دنیایی را دنبال می‌کند که نباید جزئی از آن باشد. لس‌آنجلسی تیره و آلوده را می‌بینیم؛ شهری پر از پول‌های خون‌آلود، والدین تنها که حاضرند فرزندان‌شان را بفروشند، نوجوانانی که به‌عنوان حاملان مواد برای قاچاقچیان کار می‌کنند و در این مسیر کشته می‌شوند؛ مکان‌هایی با بارها و سالن‌های بیلیارد کم‌نور، خیابان‌های نمناک و انبارهای ضایعات، و طبیعتاً خشونت و بدبختی فراوان. ظاهر و لحن فیلم به‌اندازه شخصیت‌پردازی‌ها شدید و مؤثر است. دوک (سازندهٔ A Rage in Harlem) از تکنیک‌هایی برای القای انحرافات روانی استفاده می‌کند: زاویه‌های مایل، فریم‌بندی به‌روش step-print، تصاویر آهسته با لنزهای مایل، برش‌های ناگهانی و نماهای نزدیک و نفس‌گیر. بازِلی تصویربرداریی با حس شهری و آگاهانه انجام داده که در آن رنگ قرمز برجسته و سیاهی تهدیدی همیشگی است. موسیقی نیز میان شدت هیپ‌هاپ و برقِ جَز-بلوز نوسان می‌کند. حکایت‌گویی فیشبورن به‌صورت روایتِ درونی بسیار کارآمد است و یادآور نوآرهای کلاسیک گذشته است. با گشوده شدن این قصهٔ تیره، لحن پایین و دل‌زدهٔ او همراهی دقیقی با لبه‌های تیز روایت دارد. فیلمنامه همواره هوشمند و برنده است، ترکیبی از گزافه‌گویی سیاسی و نقدهای اجتماعی به‌همراه واقعیت‌های خشن زندگی‌هایی که توسط مواد مخدر اداره می‌شوند — مصرف‌کنندگان، فروشندگان، مافیای مواد — و پلیسی که هرچه بیشتر در زیرزمینِ این دنیا فرومی‌رود. بازی‌های عالی بازیگران اصلی، تاثیر فیلم را تکمیل می‌کند (گولدبلوم انتخاب اشتباهی نیست؛ او تضاد کامل و مؤثری در برابر خشم درونی فیشبورن ارائه می‌دهد). هرچند بعضی کلیشه‌ها وجود دارند، اما اجرا و بهره‌گیری از ابزارهای روایی مانند تخریبِ هویت (دو ماسک) و نمایش این واقعیت که خشونت خشونت می‌زاید، «دیپ کاور» را به فیلمی واجب‌دیدنی برای دوستداران نوآر نو تبدیل می‌کند. امتیاز: 8/10